Student - 5 maart 2009

BIECHT

nieuws_3010.jpg
Samenwonen is, net als werken, een activiteit voor volwassenen. Daar ben ik altijd van overtuigd geweest. Als het huren van Titanic alleen kan indien je twaalf jaar of ouder bent, dan moet je wel ontzettend oud zijn wil je geschikt zijn voor een leven met een gezamenlijke rekening. Ik ging er min of meer van uit dat er een wet bestaat die het verbiedt om aan mensen onder de dertig een appartement te verhuren. Een soort kinderwetje van Van Houten dus, maar dan voor de bescherming van twintigers met stomme ideeën. Toen mijn vriend een aantal maanden geleden tussen neus en lippen door het woord ‘samenwonen’ liet vallen, vermoedde ik dus niets. Het kon onmogelijk betrekking hebben op mij, want ik was nog niet volwassen. Aan mij vragen of ik wil samenwonen is hetzelfde als aan een meisje van vijf vragen of ze haar belastingformulieren even invult. Onmogelijk.
De tijd verstreek. Vriendlief kreeg een baan. Een zus kreeg een kind en een andere zus ging met de liefde van haar leven in een appartementje in Amsterdam-Noord wonen. Ik vermoedde nog steeds niets. Die mensen waren oud, ik niet. Ik bleef steevast op vrijdagochtend dronken van mijn fiets vallen en daarna de hele dag slapen. Ik vond mezelf zo onvolwassen dat ik het al een wonder vond dat ik Titanic zomaar meekreeg bij de videotheek. Alles wat ik nu ga opbiechten is dus niet mijn schuld. Ik deed het niet expres. Zie mij alsjeblieft niet als een verrader.
Het werd winter. Ik begon er steeds meer tegen op te zien om ‘s ochtends met netgewassen natte haren van mijn vriends kamer naar huis te fietsen om daar de dag echt te beginnen. Ook werd ik het zat om mijn lenzenbakje heen en weer te zeulen en steeds in twee romans tegelijk bezig te zijn (de ene las ik thuis, de andere bij mijn vriend). Triviale dingen die toch echt heel irritant worden als je er een paar keer per week tegenaan loopt. De druppel was het feit dat mijn vriend een baan heeft in het westen en elke dag heen en weer reist, en ik in september met een master in Rotterdam wil beginnen. Het kon dus niet anders. Ik durf het bijna niet te zeggen….. IK GA SAMENWONEN!!!
Er blijken voor mensen van 21 jaar en ouder helemaal geen beschermingswetten te bestaan. Ik ben aan mijn eigen keuzes overgeleverd. En blijkbaar kies ik ervoor om over een tijdje over was/droogcombinaties, koelkasten en laminaat na te gaan denken. En zo, lieve mensen, ben ik erachter gekomen hoe men besluit koopzegels van de Albert Heijn te gaan sparen: een maas in de wet en het gebeurt gewoon!

Re:ageer