Organisatie - 26 maart 2009

BEDREIGINGEN

‘Het was vrijdagochtend 24 oktober. Ik ging de deur uit en zag dat mijn huis beklad was. ‘Animal killer’ stond er. Op een muur verderop stond ‘moordenaar’. Mijn auto was met een zuur overgoten. Ik heb de eerste weken daarna nauwelijks geslapen. Mijn vrouw al helemaal niet. We weten niet of er nog meer komt. Mijn collega’s zijn ongerust, en eigenlijke iedere onderzoeker die hier met dieren werkt, is geschrokken. Plus al hun partners en kinderen.’
Zo ongeveer moet het verhaal klinken dat een collega van ons zou kunnen vertellen – een medewerker in Lelystad. Dat verhaal bevestigt de constatering van de AIVD dat acties van dierextremisten in Nederland heviger en persoonlijker worden. Een bedreiging op een website, auto of een gebouw: het is zo gedaan. Maar de pijn duurt ellendig lang.
De afgelopen maanden heeft het dierenbevrijdingsfront onze organisatie getroffen. Wageningen UR, en ook dit blad, was terughoudend in de berichtgeving hierover – omwille van veiligheid. Met als gevolg dat de Wageningse slachtoffers hun bedreigingen slechts in kleine kring bespreken. De verhalen komen niet in het publieke domein, waardoor daders een slecht beeld krijgen van de impact van hun daden.
Het is echter niet onwaarschijnlijk dat sommige lezers van dit blad dieractivisten kennen. Misschien hebben de daders zelf wel een WUR-card op zak. Wageningers zijn bovengemiddeld actief bij de legale tak van de dierenbescherming en Wageningen heeft een dubieus actieverleden met Volkert van der Graaf, Sjoerd van der Wouw, de Ziedende Bintjes en de Razende Rooiers.
Activisten van het Animal Liberation Front lijken enig moraal te ontberen. Toch beroepen zich op hun credo dat ze gebouwen vernielen en geen mensen (‘It is a nonviolent campaign, activists taking all precautions not to harm any animal, human or otherwise’).
Als ze inderdaad geen mensen willen beschadigen, is het de vraag of de dierextremisten beseffen hoe macaber hun bedreigingen zijn. Het moet van mensen uit hun omgeving komen om hen daarop te wijzen.
Het idee dat hiermee het geweld stopt is niet naïever dan het idee dat het ophangen van camera’s en wettelijke maatregelen het dieractivisme tegenhouden. Wie kwaad wil, kan kwaad doen. Voorkomen is beter. Er zijn lezers van dit blad die daaraan kunnen bijdragen.

Re:ageer