Wetenschap - 20 september 2001

Ans van der Lande, secretaresse/adjunct-beheerder Rurale sociologie

Ans van der Lande, secretaresse/adjunct-beheerder Rurale sociologie

'Ik zie meteen of iemand wel of niet goed in zijn vel zit'

Op kamer 313 in De Leeuwenborch lijkt het wel de zoete inval. Iedereen komt even met een kop koffie of thee een praatje maken bij Ans van der Lande, secretaresse/adjunct-beheerder bij Rurale sociologie. "Terwijl het nu juist erg stil is, want er zijn er veel op reis of naar congressen. Ze reizen hier veel," verklaart ze.

33 jaar geleden kwam ze via een uitzendbureau als oproepkracht bij de Landbouwhogeschool, nu Wageningen Universiteit, terecht. "Ik heb twee kinderen en ik wilde per se zelf mijn werktijden bepalen. Bijvoorbeeld tijdens de zomervakanties, of bij ziekte van de kinderen."

Zes jaar later, in 1974, kwam ze via een advertentie in het Wagenings Hogeschoolblad toch in dienst van de Landbouwhogeschool, bij Codering. "Op contracten, hoor. Vrouwen kwamen toen heel moeilijk in vaste dienst. En ik werkte parttime, wat in die tijd nog niet eens bestond."

Dat was dus pionieren?

"Ach..." zegt ze bescheiden.

"Jawel, hoor!" roept iemand die met een kop koffie net om de hoek wil verdwijnen. Hij komt terug en legt liefkozend een arm om haar heen. "En we kunnen altijd allemaal bij haar terecht." "Dat is wederzijds hoor, Dirk!" antwoordt Ans.

Bij Codering werd in die tijd al het telwerk betreffende begrotingszaken en financi?n nog met de hand gedaan. Later werkte ze met drie collega's aan de omzetting van de handadministratie naar de computeradministratie. "De automatisering dus. In dit geval van de kapitaalgoederenadministratie. Apparatuur boven de vijfhonderd gulden viel onder 'kapitaal', nu is dat veel hoger natuurlijk," licht ze toe.

"We hadden maar ??n computer. Dat ding was wel twee huizen groot en werd zwaar bewaakt; daar mochten wij niet bij komen, alleen met een rondleiding. Ik heb destijds wel een paar informatica-modules gedaan om er beter van op de hoogte te raken."

Toen de boel daar was geautomatiseerd, kwam ze bij Wiskunde. "Daar praatten ze alleen maar over sommen, ook tijdens de koffiepauzes. Dat vond ik op den duur erg saai. In het hogeschoolblad vond ik weer een leuke advertentie. Bij Agrarische sociologie van de niet-westerse gebieden. Daar kwam ik bij professor Van Dusseldorp. Een jaar later kwam Jan Douwe van der Ploeg als docent/onderzoeker. Dat moet 1984 zijn geweest."

Er werden in die tijd veel veranderingen doorgevoerd. Ans van der Lande kreeg er allerlei functies bij. "Ik heb veel voor Jan Douwe gewerkt. Hij haalde een aantal Zuid-Europese projecten binnen. In 1990 kwam het grote Camar-project erdoor. Ik werd projectbeheerder en manager bij de commissie Zuid-Europa. Zo kwam ik hier, op de vakgroep Sociologie van de westerse gebieden, die nu is gesplitst in Rurale sociologie en Milieusociologie."

Van der Ploeg volgde in 1993 professor Hofstee op en inmiddels is Ans van der Lande adjunct-beheerder. "Iemand moet toch de rekeningen betalen en de budgetten van de leerstoelgroep in de gaten houden?" De groep bestaat uit ongeveer twintig mensen.

"Het is hier altijd z? hectisch. Geen dag is hier hetzelfde. Ik heb ook dikwijls te maken met de studenten. Zelfs hun examencijfers krijg ik hier binnen, die stuur ik dan d??r."

Ze is een duizendpoot; van de serie boekjes over bedrijfsstijlen in de landbouw die Van der Ploeg startte, (nu 'Studies van Landbouw en Platteland'), doet Ans van der Lande de eindredactie. "We zijn al aan nummer 33." Van der Ploeg noemt de mensen die er aan meewerken 'het Rundvee-syndicaat', vertelt filosoof Jan Schakel, die sinds 1 september deel uitmaakt van de vakgroep en ook komt buurten.

Ans houdt van gezelligheid. Voortdurend lopen mensen in en uit, bekende gezichten. "Die kwamen hier als student en zijn nu medewerkers."

"Ach," zegt Ans met vertedering, "Ik werk hier al zo lang, ik zie meteen of iemand wel of niet goed in zijn vel zit. Dan vraag ik of er iets is. Ik vertel zelf ook wel eens iets, dat geeft een wisselwerking. We hebben een hele hechte groep. Nu mijn kinderen groot zijn, (ze wijst op foto's aan de muur van haar kinderen en kleinkinderen) werk ik vier dagen, dertig uur per week. Ik ben nog niet van plan te stoppen. Ik word zestig, ik heb nog vijf jaar de tijd."

Lydia Wubbenhorst

Ans van der Lande is secretaresse en adjunct-beheerder: "Iemand moet toch de rekeningen betalen en de budgetten van de leerstoelgroep in de gaten houden?"

Foto Guy Ackermans

Re:ageer