Student - 12 oktober 2006

Affaire met de tuinman

Vroeger verzon mijn zusje altijd de meest fantastische verhalen. Ze was er erg goed in om alle aandacht voor zich op te eisen omdat ze bijvoorbeeld een mop had bedacht. Dat betekende in de praktijk dat ze een eindeloos verhaal ophing en maar door bleef verzinnen tot iemand - meestal ik - in opstand kwam. Op een goede dag kwam er een soap op tv, en Bes zei dat ze hem al kende. We waren zeer benieuwd naar de afloop ervan en daar begon ze over te vertellen. Ik herinner me dat we een halve dag in de auto geboeid zaten te luisteren naar verhalen over de jonge Tomas die zou trouwen met Monica die per ongeluk zwanger was en stiekem een vreselijke ziekte had. Over het slechte huwelijk van Elisabeth, de rijke vrouw die een affaire kreeg met de tuinman. De volgende dag gingen we natuurlijk kijken. We hebben echt zitten brullen van het lachen bij de tv toen we erachter kwamen dat Bes alles had verzonnen. Ik voelde een mengsel van schaamte en trots voor dat fantastische schepsel. ‘Zeker een affaire met de tuinman’ is bij ons thuis nog steeds een staande uitdrukking voor een verhaal dat zo fantastisch klinkt dat het eigenlijk niet waar kan zijn. Intussen hebben mijn twee zussen en ik al heel wat echte affaires gehad, we zijn immers alledrie bloedmooi... Als het een tijdje voorduurt krijgen de mannen ook allemaal een bijnaam. De laatste jaren passeerden bijvoorbeeld Jagein, de snippervrind, de nietsnut, de woest aantrekkelijke Noorman, de ouwe kale en Methusalem. Een tuinman heeft er nog niet bij gezeten, terwijl mijn zussen dat wel verwachten. Ik woon immers in het landelijke Wageningen waar je naast agrariërs ook vast veel tuinmannen hebt. Maar behalve een koddige kabouter was er niemand die mijn onkruid wilde wieden. Tot gisteren. Ik zat in de kroeg het verdriet van een verloren wedstrijd weg te drinken en kwam in gesprek met een getrouwde man die me voorstelde een affaire te beginnen. Een tuinman. / Nicolette Meerstadt

Re:ageer