Organisatie - 19 juni 2008

Aanbesteding Resource

Koert
‘Ziet er best goed uit, die nieuwe Resource,’ zegt Viola Peulen.
‘Nee, @WURk,’ corrigeert Simon Vink haar. ‘Ons nieuwe personeelsblad heet @WURk. Zet dat kritische kutkrantje van vroeger nou eens uit je hoofd, Viool.’
Het hoofd Communicatie en de woordvoerder van de Raad van Bestuur bepreken het nulnummer van het nieuwe corporate magazine. Over een week moet nummer 1 verschijnen.
‘Waar we nog mee zitten is de column op pagina 3,’ zegt Viola. ‘De mensen van Hemels zeggen dat daar beslist weer een column moet komen, anders slaan onze lezers het blad niet eens open.’
Koert hoort en ziet de conversatie, maar het tweetal lijkt hem niet op te merken. ‘Als je maar niet denkt dat ik onder pseudo...’, wil hij zeggen, maar er komt geen geluid uit zijn mond.
Hij loopt naar hen toe op zijn zes poten. Zes poten? Koert schrikt. Zijn ooit gespierde armen en benen zijn dunne gelede pootjes geworden. Zijn machtige torso is nu een spichtig lijfje. Hij is veranderd in een mug!
‘Maar dan kan ik ook vliegen’, denkt hij en vliegt sierlijk een rondje om Viola’s hoofd. Vliegen, vrij in de lucht, wat een heerlijk gevoel. Bijna net zo heerlijk als persvrijheid. Bijna.
Schrik en verbazing maken plaats voor euforie: ‘Ik ben de ultieme persmuskiet geworden! Ik hoor en zie alles, maar niemand die mij opmerkt. Ik kan er stiekem bij zijn als de leider der leiders zijn besluiten neemt.’
‘Er zit hier een mug,’ zegt Simon. ‘Ik haat muggen.’
‘Nou ga je over op een ander onderwerp’, zegt Viola. ‘Iemand moet die column schrijven!’
‘Als je maar niet denkt dat ik onder pseudo...’, wil Simon zeggen, maar Viola legt haar hand op de zijne. ‘Je bent ooit hoofdredacteur geweest, Siem. En lekker links, toch? Jij kunt het. En het blijft ons geheimpje dat jij die columns schrijft.’
Ondertussen is Koert geland op Viola’s nek. Wat ruikt ze zoet. Hij wil haar prikken.
Dan gaat alles ineens heel snel. Uit zijn ooghoek ziet Koert hoe Simon het nulnummer van @WURk grijpt. Minder inhoud, ziet zijn kennersoog onmiddellijk, maar wel zwaar en glossy. Een glimmende autoadvertentie op de achterkant. Simon haalt uit.
‘Impact’, is het laatste dat in Koert opkomt. Dan wordt alles zwart.
Stijf rechtop zit Koert in zijn bed. Badend in het zweet, de smaak van bloed in zijn mond. Gelukkig, het was allemaal een droom. Maar wat een nachtmerrie.
Gab van Winkel

Publieke en culturele taak
Met enig ongeloof en verbazing las ik over de beslissing van Wageningen UR om de productie van Resource over te hevelen naar Hemels Publishers. Weer een bewijs dat het bestuur zich weinig gelegen laat aan een ‘Wageningse cultuur’ in een drang naar wat door hen wordt geïnterpreteerd als modern management. Reportage over wat Wageningen doet en wat er leeft vergt inhoudelijke betrokkenheid en niet alleen een goede opmaak (waar ik overigens geen enkele klacht over heb).
Ik heb begrepen dat het bestuur van de WUR zich graag spiegelt aan grote universiteiten in de VS. Als alumnus van zowel Wageningen als de universiteit van California (Davis en Berkeley) valt mij op dat Wageningen veel slordiger omgaat met haar verleden (Schip van Blaauw etc.) en haar publieke en culturele taak binnen de Wageningse gemeenschap. Mocht dit besluit vaststaan, dan verzoek ik u mijn abonnement op Resource te beëindigen.
Dr. J.J. Hardon, oud-directeur van het Centrum voor Genetische Bronnen Wageningen


Onze Resource
Op Wageningen UR gonst het van de protesten, omdat de huidige Resourceredactie dreigt te verdwijnen via een aanbestedingsprocedure. Er is een studentensite waar handtekeningen worden verzameld. De Resource in haar huidige vorm is echter niet alleen belangrijk voor studenten. De medewerkers van de universiteit en de DLO-instituten zitten net zo min op een pr-blaadje te wachten. Daarom willen wij vanuit het team ESS-CC, onderdeel van de Environmental Sciences Group, graag ons steentje aan het protest bijdragen.
Wat is er aan de hand? We zetten even op een rij wat er volgens ons fout is gegaan. De aanbestedingsprocedure was al fout, want het bestek is een constructie waarin de onafhankelijkheid van de redactie is verdwenen. Die onafhankelijkheid is nodig, omdat er discussie mogelijk moet zijn in zo’n blad. Ook is een commissie aangesteld die iets besluit zonder enig draagvlak bij WUR-medewerkers en -studenten.
Het besluit zelf is duidelijk fout want men wil het bedrijf Hemels, wiens aanbod duurder is, de opdracht gunnen. Daarmee is duidelijk dat bezuiniging geen argument is geweest om de aanbestedingsprocedure te starten. Het is ook niet gestart vanwege een gebrek aan kwaliteit, want Resource is een gewaardeerd en veelgelezen blad, zoals blijkt uit het lezersonderzoek. Onze ervaring, wanneer we zelf wetenschappelijk nieuws aanleveren, is dat de weergave van Resource veel beter is dan wat het gemiddelde landelijke dagblad presteert. Dat komt ook doordat zij na jarenlange ervaring kennis van zaken hebben en weten hoe het wetenschappelijke bedrijf in elkaar zit. Hemels, aan wie de opdracht is gegund, heeft naar verluidt zelfs nog geen journalisten in dienst. Moeten we dus weer bij nul beginnen?
De aanbestedingsprocedure is bovendien moreel fout, omdat mensen die jarenlang goed werk hebben geleverd nu op een onfatsoenlijke manier aan de kant worden gezet. Er is een paar jaar geleden al een ronde geweest in deze strijd om de onafhankelijkheid van het Wagenings universiteitsblad. De fusie tussen het oude pr-blad Resource en het universiteitsblad Wb mocht niet meer over organisatorisch nieuws berichten en moest de WUR vooral positief in het zonnetje zetten. Het gevolg was dat de kritiek in een paar kleine hoekjes van het blad werd geveegd en dat het in meer kleuren werd gedrukt. Desondanks bleef het een interessant blad om te lezen.
Ook het resultaat van de besluitvorming zal fout zijn. Wie leest er nou een positief ingekleurd, top-down gecontroleerd pr-blaadje? Je ziet het in een oogopslag, je proeft het in de eerste drie regels die je leest. Het is pure geldverspilling want het verdwijnt in de papierbak, bij alle andere prachtig vormgegeven pr-blaadjes. In de papierbak van studenten en medewerkers, maar ook in de papierbak van klanten en landelijke media. De huidige Resource is veel geloofwaardiger en informatiever voor buitenstaanders dan een pr-blad zou zijn.
Ten slotte zullen de gevolgen van het besluit ongewenst zijn. Waarom wordt de huidige Resource gelezen? Omdat we geïnteresseerd zijn in wat er in de rest van Wageningen UR gebeurt. Een blad als de huidige Resource heeft een samenbindende functie. Het is onze WUR, en onze Resource. Dat dit verloren zou gaan is voor ons nog het meest onverteerbaar.
Er gaan stemmen op om een eigen blad op te richten. Die reactie is begrijpelijk, maar toch zou dit een slechte zaak zijn. De mensen die bij Resource werken moeten bestaanszekerheid hebben, anders zoeken ze toch zeker hun heil ergens anders? Wanneer het een komen en gaan van journalisten wordt bij Resource zal dat de kwaliteit bedreigen.
Daarom vragen we de Raad van Bestuur om de continuïteit van het huidige, kwalitatief goede, kritische en onafhankelijke blad te steunen. Dat is voor iedereen belangrijk, voor een universiteit net zo goed als voor een land, voor studenten en medewerkers, de managers van Wageningen UR en ook voor de opdrachtgevers inclusief de overheid.

Peter Buurman, Annemarie Groot, Wilma Jans, Fons Jaspers, Fokke de Jong, Judith Klostermann, Bart Kruijt, Jantsje van Loon, Fulco Ludwig, Herbert ter Maat, Eddy Moors, Iwan Supit, Catharien Terwisscha van Scheltinga en Olaf Vellinga van ESS-CC, Environmental Sciences Group


Resource advertorial
During the last few weeks I have read the news about the new editors of the Resource with surprise. As a staff member of van Hall Larenstein and a member of the advisory council of the Hogeschool I feel anger about the way the publisher has been changed. The editorial staff at Cereales have proven over the years that they have a deep understanding of the issues related to the fields of WUR. The selection of the new editing company has a great resemblance to the way we organise education in line with competences. In competence based learning, we once in a while get the idea that the knowledge and science component is very much underestimated, while general competences like management and entrepreneurship are very much overestimated. We are happy that we are slowly trying to find the balance again. When we hear about possible damage to the commercial interests of WUR, we wonder if the content of the new Resource will be advertorials, a mixture of news and advertisements, or, even worse, feel-good stories.
One sometimes wonders why management boards are so afraid of critical and independent arguments.
VHL is the newest branch of WUR and especially at the beginning we occasionally wondered whether Cereales was aware of us being a partner in WUR. Lately they have improved and news related to VHL has found its way in to the pages of Resource. Every so often, however, the Executive Board forgets that we are part of the consortium. Our advisory council (Gemeenschappelijke Medezeggenschapsraad) was not consulted in any way about the tender for an editor. Too bad. It might however have some advantages: we may decide to stop buying this service from the WUR.

Bernard Gildemacher, Advisory council VHL

Re:ageer