Student - 16 december 2010

Aalt

Soms bekruipt me het idee dat ik over Aalt Dijkhuizen moet schrijven.

'Iets doen aan dat belachelijk hoge salaris.' Ik voel me ongemakkelijk bij die gedachte. Het is niet dat ik de illusie heb ook maar iets aan zijn honorarium te kunnen doen, maar toch, ik voel enige verantwoordelijkheid. Desalniettemin heb ik het onderwerp nooit aan de kaak gesteld.
Ik geloof namelijk niet dat de grote leider van Wageningen UR leeft onder ons studenten. Ik hoor nauwelijks gesprekken over Dijkhuizen en nog nooit ben ik de man met zijn indringende blik en iets te groot colbertje tegengekomen als bureaubladachtergrond. Of, laat ik het anders zeggen: onze Aalt heeft  slechts 21 Facebookvrienden. Daarbij zijn Aalt en ik ook lotgenoten. Vorige week was op resource.wur.nl zo mogelijk zelfs meer commotie over mijn salaris dan de drie ton van onze grote baas.
Ergens heb ik ook veel respect voor deze indringende saneerder. Geef toe: nog nooit hadden we zo veel studenten; nog nooit stonden we zo hoog op internationale ranglijsten en, het lijkt onmogelijk, maar zelfs dit kabinet vindt ons belangrijk. Zijn salaris kan daarbij cruciaal geweest zijn. Want, als de baas zoveel verdient, dan kan hij in elk geval geen linkse hobby's meer hebben.
Nee, in het diepste geheim ben ik fan van Aalt. We kennen elkaar trouwens ook. Nou, ja ik heb hem één keer mogen interviewen. Oh, wat een machtige verschijning: betrokken, duidelijk, direct, en zelf ook van Wageningse komaf. Ik vind hem geweldig. Waar ik bij andere directeuren mijn best moet doen om een krachtige uitspraak los te peuteren, doet Aalt er vrijwillig een schepje bovenop. Over Landgoed Larenstein wees hij me op de verantwoordelijkheid van alumni. 'In Amerika was er al lang een rijke afgestudeerde opgestaan om dat landgoed van jullie te redden.' Ik geef hem gelijk. Nu we als Wageningen UR een moeilijk jaar, met kille bezuinigingen tegemoet treden, moeten we gewoon onze afgestudeerden aanspreken.
Mmm, een rijke alumnus. Weet jij nog iemand Aalt?

Re:ageer