Student - 24 januari 2008

‘A big silent gap between me and the rest’

Een primeur in Wageningen. Geweldig! Studentenvereniging KSV St. Franciscus houdt op donderdag 17 januari als eerste in Wageningen een silent disco. Dat is zo’n avond waarbij iedereen een koptelefoon op heeft waar heel harde muziek uit schalt, en dan gaat dansen. Buitenstaanders horen dus niets, maar zien wel mensen dansen. Een concept dat voor hilarische taferelen zou kunnen zorgen.

1786_nieuws.jpg
Het idee is redelijk 1999, maar het blijft interessant om te zien hoe Wageningers invulling geven aan dingen die eigenlijk oud zijn, maar voor hen heel nieuw.
Het begint goed. Bij binnenkomst om één uur hangt de garderobe vol. Er staat een bijna-rij voor de deur en binnen staan best wel mooie mensen in de rij om muntjes te kopen. Joehoe! Wageningers zijn dus niet ongevoelig voor primeurs. De mensazaal is helemaal gevuld met dansende mensen. Alle honderd koptelefoons zijn in gebruik, en nieuwe binnenkomers moeten zelfs wachten tot één van de dancing queens er genoeg van heeft en de koptelefoon wil afstaan.
De dansers zien er trouwens niet uit alsof ze er snel genoeg van zullen krijgen. Met een gelukzalige grijns op hun gezicht staan ze allemaal Ademnood mee te blèren en Elvis-achtige moves te maken. Daarna volgt een heel repetoire aan André Hazes-liedjes, die nog harder mee worden geblèrd. Silent is de disco dus allerminst. Ook omdat elke paar seconde wel iemand even zijn koptelefoon afdoet om tegen zijn danspartner ‘bíertje?’ te krijsen. ‘Wát?’, roept de dansparnter, waarna hij ook even zijn koptelefoon afdoet om nog een keer ‘wát?’ te krijsen, en daarna ‘jáá!’.
Een stille disco is een geweldige gelegenheid om debiele uitgaansgesprekken af te luisteren. ‘Cool nummer hè?’ ‘Wát?’ ‘Cool nummer hè?’ ‘Hè shit, ik heb storing!’ Na twintig van dit soort gesprekjes te hebben aangehoord, wordt het tijd om zelf eens te ervaren hoe het is met koptelefoon op. Gelukkig hebben Resource-reporters zelfbenoemde assistenten die wel even iets fixen met de organisatie, zodat er geen koptelefoons van hoofden gejat hoeven te worden, wat overigens ook veel gebeurt.
Na een paar keer inter-koptelefoon schreeuwen, besluiten we dat dit een autistisch gebeuren is. Je mag dan allemaal naar dezelfde muziek luisteren, je voelt je niet verbonden met elkaar. Converseren of roddelen is onmogelijk en als je een biertje naar binnengiet voel je je een eenzame drinker. Een dronken Duitse vriend verwoordt de avond op een prachtige manier: ‘there is a big silent gap between me and the rest’.
Dat zo’n silent disco goed is voor poëtische inspiratie is trouwens geen garantie dat de avond ook op een stijlvolle manier eindigt. Bier blijft bier en te veel blijft te veel. Honderd koptelefoons veranderen daar niets aan.

Re:ageer