Wetenschap - 1 februari 1996

Vilitzer, Trots

Vilitzer, Trots

Zij die trots zijn op hun vaderland, kennen moeilijke tijden. Vorig jaar was al slikken, dankzij Karremans maar vooral dankzij Roemeense kindertjes die vanwege enige wateroverlast voedselpakketjes stuurden naar het land dat het juist moet hebben van de succesvolle strijd tegen water. Dit jaar is voor het betere wij-gevoel nu al een absolute ramp.

Want heeft de internationaal hoog aangeschreven fabriek die vliegmachines in elkaar zet, zijn beste tijd niet gehad? En is het hoogstaande Hollandse stuk vee, genaamd Herman, thans niet rijp om richting abattoir te verdwijnen, omdat hij niet aan de hooggespannen verwachtingen heeft kunnen voldoen? En hebben de Amsterdamse godenzonen hun beste tijd alweer gehad?

Kortom, twijfels te over om voor flinke deuken in het nationaal elan te zorgen. En daar staat niets tegenover. Oke, er zijn geleerde mensen die fantaseren over palen van zeven kilometer hoog in de Noordzee of over nog meer landaanwinning. Vooralsnog geven deze futuristische hersenspinsels weinig concrete hoop op een landsbrede zelfgenoegzame vorm van tevredenheid, die nationale trots heet.

Is er dan helemaal niks? Ja toch. Er gloort een lichtpuntje, in het hoge noorden. In Friesland trachten de bewoners op dit moment onze gebutste trots uit te deuken. Nog een geluk dat ze zich niet van ons hebben afgescheiden. Waarmee dan wel, zult u zich afvragen? Nou gewoon, met ijstransplantaties!

IJstransplantaties. Alleen het woord al vervult me met trots. Brokken ijs van A naar B slepen om zodoende in B wakken dicht te maken. Wat een uitvinding! Dat kan toch alleen maar in Nederland. Opnieuw een overwinning op punten in de strijd tegen het water. Weliswaar bescheiden, maar juist daardoor zo mooi en effectief. Dat verzinnen ze niet in Burkina Faso.

IJstransplantaties, daar gaan we het mee maken. Want dankzij de ijstransplantaties zal over een week de moeder van alle tochten de hele wereld overgaan. Wij kunnen weer trots zijn.

Re:ageer