Wetenschap - 5 februari 1998

Vilitzer, Spuiten met dat ding

Vilitzer, Spuiten met dat ding

Vilitzer, Spuiten met dat ding
Twee ton om een impotente fontein weer te laten spuiten. Is dat veel geld? Lijkt me wel. Op het eerste gezicht. Tweehonderdduizend gulden. Daar kun je als gemeente toch al gauw twee niet al te onhandige bouwvakkers een jaar op laten metselen, denk ik dan. En een fonteintje repareren is hooguit een paar maanden werk
Klopt dat dan wel met die twee ton, vraag ik me vervolgens af. Kan die Bogers eigenlijk wel rekenen? Ja, dat kan-ie. Het blijkt hier namelijk niet te gaan om restaureren alleen. Het waterapparaat moet geheel conform de tijdgeest meteen milieuvriendelijk en vandaalbestendig worden gemaakt. Dat hoefde in de voorgaande jaren nog helemaal niet. Toen waren er helemaal nog geen fonteinslopers en werden kindertjes die er per ongeluk invielen nog helemaal niet ziek. Maar een beetje fontein anno 1998 dient schoon water uit onwrikbare slurfjes te schenken. En dat kost niet niks. Dat kost twee ton
Is twee ton dan veel voor een viriele fontein? Absoluut niet. Helemaal niet wanneer u bedenkt dat de fontein in kwestie zowel kunstwerk als cadeau is. Want ooit kregen wij Wageningers het spuitstuk omdat onze stad zoveel jaar bestond. Bovendien weerspiegelt de fontein de smaak van die tijd. Weliswaar een uiterst slechte smaak in mijn ogen, maar smaken verschillen. Sindsdien hebben talloze jongeren er generaties lang dronken in rond gebanjerd, hebben kindertjes erin gepiest, eerstejaars erin gedanst en bejaarden hun bril erin gewassen. Dat kan straks weer. Voor slechts twee ton
De gemeente is er natuurlijk weer eens nog niet uit. Daar wordt gewikt en gewogen. Maar wij mogen het zeggen want hij is van ons. En wij zeggen: Maken dat ding. En vlug een beetje.

Re:ageer