Wetenschap - 3 juli 1997

Vilitzer, Opruimen

Vilitzer, Opruimen

Vilitzer, Opruimen
Blij dat het bijna vakantie is. Zo'n leuk seizoen was het al met al niet. Het eindigt zelfs meer in mineur dan ik in mijn stoutste depressies had verwacht. Het slotakkoord is werkelijk van een tranentrekkende treurigheid. Nodeloos geruzie van een toch al bijna opgeheven universiteitsraad met een toch al vertrekkend collegelid; navenant gezeur van toch al scorende liberalen tegen een toch al veel geplaagde minister over een toch al zwaar geamputeerde studentenkaart; nog steeds geplaagde en gepeste varkens en biggetjes; gestress over roosteren van vakken, die toch hooguit halfgaar te roosteren waren; gemengde gevoelens over een inmiddels toch al Chinees Hongkong. En mijn goudvissen drijven ook al dagenlang ondersteboven in hun kom
Gelukkig zit het er weer op, zij het voor even. Ik hoef vandaag alleen nog maar mijn bureau op te ruimen. Terwijl ik de ene nota na het andere rapportje in de versnipperaar laat verdwijnen, leef ik voor een laatste keer mee met de net niet weggestuurde Van den Hoofdakker. Mijn neus snuitend in een fax ben ik in gedachten bij de net nog zittende minister Ritzen en een net nog niet suicidale Chris Patten. Terwijl ik de blaadjes uit mijn agenda alvast vervang voor nieuwe, voel ik mee met het net nog niet overspannen hoofd roostering Stijns en met al die andere door mij hier niet genoemde maar me minstens zo mistroostig stemmende ongelukkigen op Hinkeloord, De Leeuwenborch of waar dan ook. Een laatste brief verdwijnt in de prullenbak, de doos met floppy's in een la
De start van het volgende seizoen zal waarschijnlijk niet veel vrolijker worden. Dat staat vast. Hooguit zal hier en daar een acteur in het treurig blijspel zijn vervangen. Mijn bureau ligt er inmiddels bij als het zonovergoten strand, waarnaar ik morgen zal vertrekken. Ik kan me nergens meer druk over maken. Ik ben weg. Alleen nog even de goudvissen doortrekken

Re:ageer