Wetenschap - 4 september 1997

Vilitzer, Een vrouw!

Vilitzer, Een vrouw!

Vilitzer, Een vrouw!
Op het eerste gezicht leek er niets veranderd. De opening van het academisch jaar vond gewoon in de Aula plaats en niet op neutraal terrein. De techniek faalde - ditmaal toen onze landbouwminister zijn babbeltje hield - maar dat is nauwelijks een bijzonderheid. Brillen en mannen van boven de vijftig waren verreweg in de meerderheid en ook dat is geen ongebruikelijk gezicht
De tap bleef als vanouds dicht totdat iedereen op het podium zijn zegje had gedaan en het gehoor de zaal uitkeuvelde. De gevulde eitjes, asperges met ham en minigehaktballetjes kwamen daarna met aangenaam korte intervallen langs, zoals wij dat gewend zijn. Het lekkers werd gepresenteerd door dezelfde vrolijk lachende dames, die dat al decennia lang zo goed doen. En iedereen straalde deze ene dag zoals altijd vertrouwen uit, want de minister had gezegd dat we de uitdagingen van de 21ste eeuw in Wageningen best aankunnen. Buiten de Aula eveneens een vertrouwd tafereel: bij geparkeerde donkerblauwe leaseauto's verpoosden stoere chauffeurs in overhemden
En toch moest er iets veranderd zijn. Door die fusie en zo. Maar wat? Vier in plaats van minder sprekers? Gelukkig waren het er meestal minder maar volgens mij zijn er wel eens eerder vier praatjesmakers achter de katheder gekropen; al moet gezegd dat deze eerste maandag in september het rechtop zitten en mond houden wel heel erg lang duurde. Nee, dat was het niet. En dat op de eerste rij ineens allemaal DLO-directeuren figureerden had ik wel zo ongeveer verwacht. Bovendien verschilde het uiterlijk in niets van wat sinds jaren her op de eerste rang zit. Dat in de hal een tafeltje stond met daarop een in plaats van twee stapeltjes brochures - de kleurige speelse van de LUW naast de degelijk sobere van DLO - was wel een verschil, doch niet bepaald schokkend
Nu, drie dagen later, weet ik het ineens: op het podium zat een vrouw!

Re:ageer