Wetenschap - 11 juli 1996

Van der Heide

Van der Heide

Vijfvoudig Tourwinnaar Indurain bleef afgelopen zaterdag achter bij de kopgroep en kon met moeite de top van de berg bereiken. Een hongerklop, werd op tv geroepen. Waarom komt zoiets zonder waarschuwing?


Ik vermoed dat het hongergevoel bij topwielrenners wordt onderdrukt. De signalen over de bloedsuikerspiegel worden niet doorgegeven aan de hypothalamus en als die bloedsuikerspiegel ineens keldert, houdt het gewoon op.

Je kunt er waarschijnlijk van uitgaan dat topsporters hebben geleerd om tal van signalen te onderdrukken: ze kunnen over de pijngrens heen gaan, ze kunnen presteren terwijl de spieren verzuren en ze kunnen vermoeidheidssignalen negeren. Bovendien heeft iemand die vermoeid is geen eetlust. De eetlust komt pas weer terug als je tot rust komt. Wellicht is dat ook een evolutionaire aanpassing: als je een zware inspanning levert om bijvoorbeeld een predator te ontvluchten, ga je niet ineens even lekker eten. Dat hongergevoel wordt dus onderdrukt.

Ik heb zelf jarenlang wedstrijden geroeid en kan me niet herinneren ooit tijdens het roeien honger gehad te hebben. Een topsporter moet dus echt leren om voldoende te eten. De begeleiding van zo'n Indurain moet dat in de gaten houden, want zelf, op basis van zijn gevoel, geeft hij het niet aan.

Als inderdaad de bloedsuikerspiegel ineens onder de grenswaarde dook, kan dat snel worden opgelost door isotonische dranken. Dat spul werkt echt, maar je moet natuurlijk 's avonds de reserves weer aanvullen met bijvoorbeeld pasta. Wielrenners zijn enorme pasta-eters, want daarmee vullen ze hun voorraad koolhydraten weer snel aan. Het fabeltje van de biefstukken werkt niet, want dan krijg je weliswaar de juiste koolstofskeletten binnen, die aangesproken kunnen worden bij grote inspanningen, maar de stikstof die je erbij krijgt, blijft over. Het lichaam gaat dan veel ureum produceren en dat is overbodig.

De begeleiding van zo'n topwielrenner moet in de gaten houden of hij voldoende eet en de wielrenner moet leren daadwerkelijk te gaan eten. Kennelijk is dat niet gebeurd, maar misschien ook had hij zijn reserves die ochtend onvoldoende aangevuld. Besef daarbij wel dat een wielrenner in de Tour de France drie tot drieenhalf keer zo veel energie gebruikt als een normaal mens. En dat in vijf tot zes uur.

Re:ageer