Wetenschap - 12 maart 1998

Twee kilo eraf

Twee kilo eraf

Twee kilo eraf
Op de hometrainer onder de douche
Zaterdagochtend, roeivereniging Proteus Eretes, Delft. Laaghangende bewolking raast over het kanaal waarop tientallen ranke roeiboten oproeien naar de start van de eerste roeiwedstrijd van het seizoen: de Pink Elephant Winterwedstrijden, voorheen De Kurk, een vijf kilometer lange achtervolgingsrace
Voor deze dag hebben de roeiers moeten lijden. Ze moeten niet alleen gezond leven en bijna dagelijks trainen, maar zich ook voorbereiden op de weging twee uur voor de wedstrijd. Dan mogen individuele roeiers de grens van 72,5 kilogram niet overschrijden en mag het ploeggemiddelde niet hoger zijn dan 70 kilo. Wie dit niet haalt wordt uitgewogen en mag de betreffende wedstrijd niet starten
De breedgeschouderde lichte roeier Marc de Graaf, lid van Argo, vertelt: Ik ben een enorme zoetekauw en een ultieme fan van een vette bek. Dat doe ik nu niet meer; ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst patat heb gegeten. Verder doe ik altijd een bouillonblokje door de pasta om m'n lichaam te laten wennen aan veel zout. Drie dagen voor een wedstrijd ga ik zoutloos eten. Je zeikt jezelf helemaal leeg en bent pijnloos zo een kilo kwijt.
Vorig jaar ging De Graaf voor de weging vaak twee uur in een heet bad. Daardoor zweet je jezelf verrot en raak je zowel zout als vocht kwijt. Ik verloor zeker anderhalve kilo zonder te hoeven hardlopen in regenpak en vuilniszakken.
Een ploeggenoot had vorig jaar meer moeite met zijn gewicht, vertelt de Argonaut Dan was het altijd: hebben we alles? Roeispullen, vreetkist, slaapspullen en de hometrainer? 's Ochtends ging ie dan op de hometrainer onder de hete douche om vocht kwijt te raken. Het is nog altijd beter dan Senna-thee. Dat spul heb ik vorig jaar ook wel eens gebruikt. Woensdag neem je het. Donderdag en vrijdag schijt je jezelf helemaal leeg. Ik moest wel tien keer per dag naar de plee. Op zaterdag ben je dan wel weer oke voor de wedstrijd.
Voor de wedstrijd in Delft moest De Graaf in een week tijd ruim twee kilo afvallen. Mede-Argonaut Sander de Vries, ook een lichte roeier, heeft minder problemen met zijn gewicht. Ik heb de laatste drie dagen veel gedronken om zout uit te spoelen, maar verder heb ik er eigenlijk niets voor gedaan. Vanochtend woog ik 72,1 kilo. Toen heb ik als ontbijt nog even twee boterhammen en drie koppen thee naar binnen gegooid. Bij de weging was ik precies 72,5 kilo.
Als ik de hele tijd zoveel zou moeten afvallen als Marc, ging ik waarschijnlijk zwaar roeien. Marc kon voor de weging niets eten. Toen hij opstond deed ie meteen zijn regenpak aan en hop, op de hometrainer. Op weg hierheen in de auto had hij zijn regenpak nog steeds aan en de verwarming stond op tien. Hij was helemaal ingepakt. Ik kon zijn gezicht nauwelijks zien. Ik was blij dat ik eruit kon. Grinnikend: En blij dat ik een ontbijtje in mijn maag had.
Coach Machiel Spui vindt dat gedoe met gewicht nog niet zo nodig. Tegen Marc heb ik gezegd dat hij deze keer beter in het zware veld kon starten als hij veel moeite zou moeten doen om gewicht kwijt te raken. Hij mocht zelf kiezen. Zo vroeg in het seizoen hoeven de roeiers van mij nog niet op gewicht te zijn. Deze wedstrijd is voornamelijk een conditiepeiling. Alleen als je echt kans hebt om te winnen raad ik mensen aan om af te vallen. Bovendien kunnen beginnende roeiers met een twijfelachtig gewicht meestal zowel in het lichte als in het zware veld meekomen. Het wordt wat anders op hoog niveau. Zo zat ik gisteren naar een video te kijken van de race van Pepijn Aardewijn en Maarten van der Linde op de Olympische Spelen in Atlanta. Als je die twee ingevallen bekkies zag... Maar ze wonnen wel zilver en dat hadden ze nooit gered in het zware veld. Dat is het afvallen toch wel waard, denk ik.
Het is het allemaal waard, beaamt Marc de Graaf. Het is het ultieme gevoel om als eerste over de streep te komen, met bloed in je strot en dan te weten: ik heb dit gewoon zelf gedaan. En hoe harder je het bevochten hebt, hoe beter het voelt.
Het is tijd voor de wedstrijd. In de kille wind dobberen de boten achter het startpunt, gespannen wachtend op hun vertreksignaal. Terwijl zijn coach wat laatste raadgevingen roept, concentreert De Vries zich in zijn eenpersoons roeiboot op de slopende vijf kilometer die komen gaan. Argo, bouwt u maar op, klinkt het door de megafoon. Met machtige halen brengt De Vries zijn gestroomlijnde skiff op snelheid
Al in de eerste kilometer laat hij zijn achtervolger De Graaf ver achter zich. Kom op Sander, dat gaat goed; lekker draaien, klinkt het opgewonden vanuit het publiek dat met hem mee fietst langs het kanaal. De tegenstander voor hem zet aan en behoudt zijn voorsprong van enkele bootlengtes. Als De Vries zijn opponent uiteindelijk voorbij vaart, staakt de ongelukkige gedesillusioneerd zijn wedstrijd. Verhit en met een brede glimlach meert De Vries een kwartier later aan. Zijn eerste overwinning: hij heeft geblikt
Even later staat hij samen met De Graaf bij de tafel met broodjes en hot dogs, een kop erwtensoep in zijn hand. De glimlach is nog steeds niet van zijn gezicht geweken. Dat wordt een mooi dagje. Een beetje rondlopen, wat wedstrijdjes kijken... Hij wordt in zijn overwinningsroes gestoord door een enthousiaste Marc de Graaf: He bikkel, drink jij als ik binnenkort blik? Tijdens het seizoen is alcohol uit den boze, maar wie blikt mag drinken. Weifelend knikt De Vries van ja. Mooi, roept De Graaf uit. Luttele seconden later is hij terug met twee biertjes
De Vries is tevreden, want hij heeft lekker geroeid. En hij genoot van de aandacht van het meefietsende publiek. Ja, je kunt natuurlijk ook op de bank gaan zitten en tv kijken, maar dat gaat vervelen. Ik zit vrij veel op de bank, dus ik kan het weten.

Re:ageer