Wetenschap - 12 september 1996

Trio Hellenique klinkt op Unitas

Trio Hellenique klinkt op Unitas

Easy Tune

Een doorsnee studentenhuis in het centrum van Wageningen. Generaties studenten hebben hun sporen achtergelaten op vloerbedekking, meubilair en inrichting. Op de vloer van de woonkamer staan twee kartonnen dozen met lp's. Voor de jongere lezers: grote ronde, meestal zwarte schijven die, ronddraaiend onder een naald gekoppeld aan een versterker, muziek voortbrengen. Bijna een anachronisme in de tijd van de digitale cd's.

Nog opmerkelijker zijn de hoezen, waarop namen prijken als Herp Alpert, Heina, Franck Pourcel, Surfparty I. Gezonde, vrolijke lieden prijzen hun waar aan. Lp's die voor een paar kwartjes op de gemiddelde koninginnedagbraderie van eigenaar wisselen.

Willem van Schaik en Albert Faber behoren duidelijk niet tot de generatie die deze platen koesterde, zo al een generatie dat ooit deed. Ze zijn studenten van de Landbouwuniversiteit en dj's bij jongerenvereniging Unitas. Zij draaiden onlangs op Unitas op de take it easy-avond. Ze draaiden in de grote zaal tijdens de introductiedagen nummers van Herp Alpert, van het Trio Hellenique... Easy tune heet de oeroude stijl, die niet eens in een nieuw jasje is gestoken.

Easy tune? Beiden lachen. In de Randstad is het sinds een jaartje een beetje een hype om in disco's deze stokoude, supergearrangeerde, vrolijke platen te draaien. Wellicht is daar de hype al weer een beetje over, vermoeden de dj's, maar dat betekent dat het nog wel jaren mee kan in Wageningen.

Een jaar geleden kwam Wonderwall van Oasis net niet op nummer een in Engeland. 't Maffe was dat ene Mike Flowers een paar weken later wel op een kwam met de easy tune-versie van het nummer", vertelt Van Schaik. Flowers, blonde gesoigneerde kuif, Prodent-smile en zuurstokpak, toverde het nummer om tot iets dat niet zou misstaan op de koopavond van de Hema: Blazers, strijkers, latin-ritme, achtergrondzangeressen. Soft, soft, soft, maar ook licht en vrolijk.

Faber grijnst: Het zal wel niet waar zijn, maar ik vind het leuk te denken dat er bij veel mensen iets geknakt is toen het heftige I want to be a hippy van Technohead uitkwam." Maar wat brengt jonge mensen ertoe om als reactie te gaan dansen op het thema van de dertig jaar geleden populaire serie Kapitein Zeppos? Van Schaik en Faber protesteren. Je zult verstelt staan waarop mensen allemaal kunnen dansen.." Bovendien zegt Van Schaik: Mijn moeder heeft wel eens op Herp Alpert gedanst; die man heeft wel 36 platen gemaakt."

Inmiddels is Mike Flowers begonnen aan zijn versie van Light my fire, ooit een hit van de Doors, op een manier die zelf oma zaliger had kunnen bevallen. 't Is inderdaad, zoals Van Schaik zegt, Happy music, for happy people. Als je hiernaar luistert ga je glimlachen en je kunt het van begin tot einde meeneurien.

De dj's gingen zich in de easy tune verdiepen. Platen kopen op rommelmarkten voor een maximaal een knaak. Dan heb je wel een hele dure." Het selectiecriterium was en is simpel: de hoes. Het gaat wel eens mis - zitten ze ineens met een operetteplaat - maar ze vonden toch regelmatig aardige nummers. Inmiddels klinkt uit de boxen een melodietje dat verdacht veel aan de Efteling doet denken.

In een maand of drie bouwden ze hun expertise op. Faber besloot op een draaiavond tijdens de proppenfeesten in de kleine zaal tussen het reguliere werk een nummer te draaien van het orkest van Frank Pourcel, een serieverkrachter van nummers als Stormy monday. Ik viel van verbijstering bijna van mijn stoel. Je zag een hele groep mensen, met heavy metal T-shirts, vingerknippend over de dansvloer gaan.." Anderen, geeft hij eerlijkheidshalve toe, keken hem aan met uit de kassen puilende ogen. Van Schaik, lacherig: Dat deed ik misschien ook, maar dat kwam door mijn innametempo."

Ze besloten de sprong in het diepe te wagen en lieten zich programmeren op de zaterdagavond van de Algemene introductiedagen, in de grote zaal. Het werd een doorslaand succes, al wisselden ze de easy tune af en toe af met oude ska-nummers en wat surf-muziek. Faber: Al te trage nummers draaiden we gewoon op 45 in plaats van 33 toeren."

Beiden hebben inmiddels wel de nodige ervaring met het uitvogelen van de nummers waarop mensen willen dansen. Van Schaik vindt dat een van de leuke dingen van het dj zijn: kijken hoe mensen waarop reageren. Het bijzondere van de avond was dat allen dansten op muziek die ze niet kenden.

Van Schaik: Mag ik een ding heel duidelijk maken, tijdens de AID dacht iedereen dat wij de hele dag dit soort muziek op hebben staan. Dat is dus niet waar."

Inmiddels is de tune van Zorba de Griek de revue gepasseerd, en het nummer Pop Corn, een soft focus-uitvoering van La Bamba, Apache van de Shadows en meer veel meer. Technisch keurig verzorgde, oorverdovende lulligheid... Willem: Het vervelende van easy tune is dat het allemaal zo leuk is."

Waarom lukt het om aankomende eerstejaars een avond lang te onderhouden met de massa-muziek die nooit eerder jongeren aansprak? Van Schaik: De house-cultuur is heel ego-gericht. Je neemt een pilletje en gaat. Misschien is dit een reactie op die individualistische cultuur." Minder mechanische muziek misschien? Faber protesteert: Niet alle house is mechanisch." Duidelijk is ook wel dat beroemde dj's - in de house scene zijn de plaatjesdraaiers sterren - het nodige aan easy tune hebben weten te pushen, menen beiden.

Van Schaik: Misschien moeten we het binnenkort weer eens een keertje doen. Wat me ook wel leuk lijkt is een hoempapa-avond met allemaal polka's." Faber verbleekt, proeft dan het woord en voorzichtig, heel voorzichtig: Hmm, misschien, of iets met een hammond-organist... live."

Re:ageer