Wetenschap - 28 augustus 1996

Studenten kunnen zich geen misstap meer veroorloven

Studenten kunnen zich geen misstap meer veroorloven

Studenten kunnen zich geen misstap meer veroorloven
Henriette van Roekel, Studentenadministratie
In oktober vorig jaar verhuisde de Studentenadministratie plus -balie van het Salverdaplein en De Wereld naar het supermoderne Bestuursgebouw. Henriette van Roekel is een van de drie medewerkers van de afdeling Inschrijving. Een keer of vier per jaar, tijdens de examenaanmeldingen, doet ze dienst achter de splinternieuwe balie in de hal; de rest van haar werkdagen slijt ze in de eveneens nieuwe ruimte waar de inschrijvingen worden verwerkt
Op het Salverdaplein stonden de studenten in groepen op die donkere, krakende trap; ze stonden zelfs buiten op straat. Hier is veel meer ruimte; het is open en veel toegankelijker. Ze moeten een nummertje trekken, net als bij de slager. En als iemand nummer 100 trekt en 80 is aan de beurt, kan hij of zij naar de kantine gaan om wat te drinken. Ja, dan heb je wel van die sufferds die de tijd vergeten. Die komen in paniek hier binnen rennen: ,O jee, ik heb mijn nummertje gemist! Ze lacht toegeeflijk. Daar doen we niet moeilijk over. Dan mogen ze er wat ons betreft wel even tussendoor.
Bij de inschrijving controleert ze of de gegevens compleet zijn; daarna gaat alle informatie in de computer. Mensen die geen verstand hebben van computers zeggen vaak: Alles is bij jullie toch geautomatiseerd? Met andere woorden: Wat hebben jullie nou eigenlijk te doen! Ze hebben er geen idee van dat alles door jouw handen gaat en moet worden gecontroleerd. Ik kan soms zo kwaad worden! Omdat we ambtenaren zijn, denkt de omgeving dat we zitten te niksen.
Sinds oktober vorig jaar werken Van Roekel en haar collega's ook voor de Dean's office, die de voorselectie en inschrijving van buitenlandse studenten behandelt. Een flink stuk extra werk, maar ze vindt het boeiend. Van het zenden van oefenmateriaal voor de toelating in december tot en met het verwerken van de toelatingsexamens plus de verklaringen van de lokale supervisor in hun land, alles komt bij ons terecht en wordt door ons naar de diverse vakgroepen gestuurd. De kennis van Engels is voorwaarde; ze kunnen een maand eerder komen voor een cursus Engels. We vangen ze ook wel op. Die hele voorgeschiedenis maak je mee; het is heel spannend als ze eindelijk binnenkomen met hun koffertjes. Ik zit de helft van mijn werktijd op de Dean's office, dus ik maak het hele traject mee.
In de acht jaar die Van Roekel bij Inschrijving werkt, heeft ze goed kunnen merken dat de studiedruk van invloed is op het doen en laten van de student; vooral de spanning over het behalen van het aantal studiepunten met daaraan gekoppeld de angst voor een oplopende studieschuld telt zwaar. Ze kunnen zich geen misstap meer veroorloven.
Het vrolijke studentenleventje van vroeger bestaat niet meer. Het aantal uitschrijvingen is duidelijk toegenomen, verklaart ze. Ik heb geen statistische gegevens bij de hand, hoor. Maar ze bellen er vaker over op. Ik verwijs ze door naar de decaan, de psycholoog of de studentenarts. Natuurlijk kunnen ze hun verhaal ook bij mij kwijt, maar het is toch prettiger voor de student als die het relaas niet twee of drie keer hoeft te doen. Op de formulieren staat meestal overmacht, persoonlijke omstandigheden of wegens ziekte. Heel summier.
Het werk is afwisselend en het contact met de studenten, die door de mensen aan de balie voor specifieke vragen naar Inschrijving worden verwezen, vindt ze leuk. Ze is begaan met hun wel en wee: vanaf uur nul maakt ze hen mee
Zo af en toe gebeurt het nog wel dat een student samen met de ouders komt. Die kunnen hun kind niet loslaten. De student staat erbij en de ouders doen het woord. Meestal bellen die ouders ook om de boekenlijsten en de informatie, al zit die in het inschrijvingspakket dat elke aanstaande student krijgt toegestuurd. Op het vwo ga je naar school en haal je boeken. Hier is dat natuurlijk heel anders. Wat kost het?, vragen de ouders ons. Daar hebben wij geen overzicht van; alleen van de kosten van dictatenpakketten en de studiegids aan het begin van het jaar. Ik denk dan wel: hoe moet dat straks? Als de ouders weg zijn, moet die student totaal zelfstandig alles regelen. Wonen, eten, kleding verzorgen, studeren, alles zelf doen! Daar moet je je kind toch op voorbereiden? Gelukkig is het maar een klein percentage dat zo aankomt.
Zo nu en dan krijgt ze een telefoontje van totaal andere aard. Dan belt er een jongen op: Ik heb in de trein met zo'n leuk meisje kennis gemaakt. We hadden zo'n ontzettend gezellig gesprek. Ik weet dat ze in Wageningen studeert. Kunt u me haar adres geven; ik zou haar zo graag nog eens willen ontmoeten. En dan noemen ze de naam van de betreffende student. We mogen helaas geen adressen aan derden doorgeven, zeg ik dan. Kijk, we zijn natuurlijk geen bemiddelingsbureau. Maar we zoeken toch wel uit om wie het gaat. Zeg, er heeft iemand voor je gebeld... En dan kan er misschien iets moois opbloeien.

Re:ageer