Wetenschap - 9 februari 1995

Student, Rudy

Student, Rudy

Soepel is het afdelingsbestuur van het Koninklijke Nederlands Korfbal Verbond niet. Sinds een paar jaar moet elke korfbalvereniging voor tenminste twintig wedstrijden een scheidsrechter leveren. Dat is voor onze studentenvereniging niet te doen, want onze leden spelen drie tot vier jaar en na een opleiding kunnen ze hooguit twee jaar fluiten. Dat is de investering niet waard, maar het afdelingsbestuur houdt voet bij stuk: iedere wedstrijd zonder scheidsrechter kost 36 gulden; jaarlijks een kostenpost van 720 gulden. Zet dat af tegen 25 spelende leden die 125 gulden contributie betalen, dan snap je ons probleem wel.

Ik heb de indruk, dat de boetes een melkkoetje zijn. Ook de drie Wageningse burgerverenigingen hebben een tekort aan scheidsrechters. Overigens is een scheidsrechter geen overbodige luxe, want vooral lagere teams maken van korfbal, een sport waarbij contact verboden is, een soort rugby. Met deze kwestie ben ik als voorzitter van de studentenkorfbalvereniging Debalderin het meest bezig. Daarnaast vertegenwoordig ik de vereniging in de Sportstichting en in het afdelingsbestuur Oost van de KVNV. Ook coach ik het tweede gezelligheidsteam en speel in het eerste competitieteam. We knokken tegen degradatie uit de eerste klasse van de afdeling Oost. Een vereniging in de laagste klasse is niet aantrekkelijk voor eerstejaars.

Dit weekend ga ik met het eerste team naar een toernooi in Tsjechie. Daaraan nemen 26 teams uit Hongarije, Duitsland, Belgie, Engeland en natuurlijk Tsjechie zelf deel. In die landen wordt korfbal vooral op universiteiten gespeeld.

Aantrekkelijke punten van onze vereniging vormen de studentenkorfbaltoernooien in Nederland, vaak met buitenlandse deelname. Ons Veluwecup-toernooi staat bekend als eentje waar niets hoeft en alles mag.

Naast het Korfballen breek ik mij nu het hoofd over het vervolg van mijn studie. In het derde trimester wil ik met een afstudeervak Zuivel beginnen, maar ik ben er nog niet uit welk. Op mijn afdeling op de Bornsesteeg wonen alleen derde- en vierdejaars, dus geen afgestudeerden om je aan te spiegelen of te horen wat een arbeidsmarkt eist. Ook mijn familie of kennissen zijn geen klankbord. Ik ben de enige die studeert.

Re:ageer