Wetenschap - 22 oktober 1998

Student, Ilona

Student, Ilona

Student, Ilona
Op de middelbare school vond ik het al moeilijk om te kiezen. Van de derde tot de zesde klas heb ik tijdens open dagen echt alle universiteiten van binnen en buiten gezien
De politiek trok me en ontwikkelingssamenwerking trok me ook, vanwege idealisme. En verre reizen trokken me. Maar ik ben pas echt overgehaald om Tropisch landgebruik te gaan studeren op de open dag in Wageningen. Zowel de video als de geluidsinstallatie deed het niet, maar de docenten deden hun best en hielden een ongekunsteld praatje
De mensen en de sfeer hier vind ik een verademing vergeleken met wat ik in Apeldoorn gewend was. En met mijn studie kan ik nog steeds alle kanten op. Helaas voel ik nu de druk om studiepunten te scoren. Het liefst zou ik eeuwig student blijven, af en toe naar het buitenland gaan en een beetje aanrommelen met vakjes
Het toekomstbeeld dat ik tijdens de open dag kreeg, is niet veel veranderd. Ik wilde iets met politiek, de diplomatieke dienst of zo. Dat wil ik nog steeds
Heel vaak ben ik het voor mijn gevoel ergens niet mee eens. Ik wil mijn gevoel van onvrede met de maatschappij uiten met behulp van zinnige argumenten. Het is een soort if you can't beat them, join them-mentaliteit: hoe kan je tegen de maatschappij aanschoppen als je niet weet hoe die in elkaar zit? Daarom heb ik bijvoorbeeld ook een paar jaar rondgelopen op Argo en de nodige gala's en bralfeesten meegemaakt. Dat heeft me een goed beeld gegeven van wat er leeft in de student van vandaag: bier en neuken
In mijn eerste jaar ergerde ik me dood aan de softe instelling van veel studiegenoten en docenten. In Afrika heb je enorme problemen met voedseltekort en overbevolking. En dan gingen zij het hebben over de rechtspositie van de vrouw in een of ander Afrikaans gebiedje. Daar kan ik niet tegen. Daarom werd ik lid van een geheime beweging: tegenover de participatieve bottom up-benadering zetten wij bijvoorbeeld demagogische massazelfmoordpropaganda. We namen onszelf natuurlijk niet serieus en onze beweging is inmiddels een stille dood gestorven. We zijn allemaal op stage geweest in een ontwikkelingsland en zijn daardoor gedwongen om op een realistische manier met ontwikkelingssamenwerking bezig te zijn
Toch sta ik er nog steeds kritisch tegenover ontwikkelingswerk vanuit zogenaamde goede bedoelingen. Ik zie het niet als een goede daad waardoor ik later in de hemel kom. Ik heb een zucht naar uitdaging en avontuur en zie mezelf de komende tien jaar met een tas, een schone onderbroek en een tandenborstel, levend in hotelkamers in verre vreemde landen

Re:ageer