Wetenschap - 11 juni 1998

Sport verbroedert en zweet stinkt overal hetzelfde

Sport verbroedert en zweet stinkt overal hetzelfde

Sport verbroedert en zweet stinkt overal hetzelfde
Wiebenga en Van de Kamp, LUW-volleybalvereniging
Dertig jaar hebben ze samen gevolleybald. Jan van de Kamp van de Huishoudelijke dienst/restauratieve verzorging en Jan Wiebenga, die werkt bij TNO Voeding. Tijd om te kappen, vinden ze. Sinds april houdt Wiebenga het op kijken; Van de Kamp gaat nog een jaartje fluiten als scheids, tot er een opvolger is
Ze vormen een vrolijk duo, de twee Jannen. Vol verhalen over hun geliefde sport, volleybal. Van de Kamp begon er in 1967 mee, Wiebenga in 1968. Aanvankelijk in de sportzaaltjes van Het Wagenings Lyceum, later in De Bongerd. Onze eerste trainer was Ab Spetter, vertelt Wiebenga. Hij was destijds de enige trainer en deed ook het roeien, en het basketballen, noem maar op.
De volleybalvereniging is een onderafdeling van de LUW-personeelsvereniging Ontspanning & Ontwikkeling, legt Jan van de Kamp uit. In 1974 werd hij penningmeester van de vereniging; de laatste zeven jaar was Wiebenga voorzitter. Ze organiseerden menig toernooi. Die zijn voor iedereen toegankelijk, zegt Van de Kamp. Personeel, studenten. Als die de buurvrouw meenemen, mag dat ook. We vragen niemand naar een Ausweis! We hebben zelfs een compleet Chinees team gehad. Die hadden via e-mail op de LUW een team gevormd voor het toernooi. Af en toe controleert O&O de ledenlijst. Het moet tenslotte niet de spuigaten uitlopen
Beide sportbroeders hebben zowel gefloten als gecoacht. Ik fluit nog steeds; er moet nog een opvolger komen, zegt Van de Kamp. Wiebenga begon met fluiten toen hij de dames ging trainen. Volleyballen is geen gemengde sport. In verband met lengte en kracht, verklaart Van de Kamp. De netten zijn bij damesvolleybal ook lager.
Verrassing: vrouwen blijken anders dan mannen. Ook bij het volleyballen. Met de heren kan ik twintig minuten lang dezelfde oefening doen. Bij de dames niet. Die willen dan allang weer wat anders. Ze vervelen zich eerder. Ze spelen meestal op niveau 2 of 3. Niveau 4 is het laagste.
De heren blijken zich op hetzelfde niveau te bewegen. En dat ondanks grotere lengte en kracht? Gelach. Ja, nou heeft ze je tuk, he?, plaagt Van de Kamp. Misschien hadden ze een betere trainer!, pareert Wiebenga
Dertig toernooien hebben ze samen georganiseerd. Van de Kamp heeft ongeveer vijfhonderd wedstrijden gefloten. Vertel hen wat over volleybal! Je kunt gekke dingen meemaken. Die keer dat er een nieuw team bij kwam, Heren I, dat leuk speelde. Ze promoveerden en vonden dat aanleiding om een betere locatie te eisen. Wiebenga: Wij vonden dat te veel huur kosten. Een jaar later degradeerde het team en stapte op, op een man na.
Fel: Stel je voor dat we ze hun zin hadden gegeven! Dan hadden we met een groot financieel probleem gezeten. Van de Kamp: Want het O&O-bestuur betaalt de locatie. Dan betaal je die duurdere zaalhuur maar zelf, had het bestuur beslist gezegd.
Tijdens een toernooi speelt iemand die al jaren meedoet met de grootste kruk die misschien net weet dat de bal rond is. Alleen dan wordt er gemengd gespeeld; niet tijdens de competitie
De samenstelling van de teams varieert van hoogleraar tot tuinman. Jan van de Kamp: We hebben meer leden met dan zonder titel. Wiebenga valt in: Jij bent geloof ik de enige zonder. Ik heb nog ing. voor mijn naam staan. Niet dat dat nou zoveel inhoudt, hoor.
Ja, we hebben een heel hooggeschoold team, ook wat salaris betreft. Alleen niet wat volleybal betreft, zegt Van de Kamp een beetje pesterig. Maar sport verbroedert, ze dragen dezelfde T-shirtjes en zweet stinkt overal hetzelfde. Van de Kamp schijnt de Pietje Bell van de club te zijn, want volgens Wiebenga werd hij er vaak uitgestuurd. Wegens kritiek op de aanvoerder/trainer
Vergaderen doen ze nooit. Alles wordt na de wedstrijd onder een pilsje of glaasje Beerenburg even geregeld. Met z'n drieen, de beide Jannen en secretaris Ton van Langen. Prima toch?
Jan Wiebenga wil graag vertellen hoe hij in het walhalla van de volleybalverenigingen terecht kwam, bij de Nederlandse volleybalbond in Woerden. De volleybalclub SKV in Wageningen stond met 13-14 voor. Vlak voor het einde willen wij een time-out. Twee zijn toegestaan. Op een derde staat een strafpunt; punt voor de tegenstanders. En SKV zei tegen de scheidsrechter dat we er al twee hadden gehad. Dat was beslist niet waar. Dan krijgen jullie er een punt bij, zei de scheids. Dus toen was het 13-15 voor SKV. Die pakten hun tassen en verdwenen zingend. Hoewel we wisten dat een onterecht protest indienen vijfhonderd gulden boete kan opleveren, deden we het toch. Desnoods had ik het zelf betaald. We gingen naar Woerden. Daar troffen we alleen de arbitragecommissie en een secretaresse aan; SKV was er niet. Enfin, we kregen koffie en een rondleiding en na onze uitleg gingen we in een goed restaurant lekker eten. Het was onze enige kans om dat hoofdgebouw eens te bezichtigen. En laten we het protest nou toegewezen krijgen.
De wedstrijd werd overgespeeld vanaf de stand 13-14. SKV won. Maar dat kon het gelijk en de lollige avond niet meer wegnemen

Re:ageer