Wetenschap - 23 februari 1997

Repetitie in het bos

Repetitie in het bos

Repetitie in het bos
Sempre Sereno
De bossen rond Bennekom liggen er nat en verlaten bij. Ergens in de nevels ligt natuurvriendenhuis De Bosbeek. Hier houdt musicalvereniging Sempre Sereno een repetitieweekend. De rust buiten staat in schril contrast met de bedrijvigheid binnen: in glitterpakjes heen en weer rennende heren, muziek, zang, dames die hannesen met boa's en jurken. In de oefenruimte bezien regisseur, choreograaf en regieassistent de vorderingen, terwijl de dirigent het twaalfkoppige orkest instrueert. Dit is de eerste doorlopende repetitie van het stuk van dit jaar
Terwijl inmiddels Afrikaans gezang klinkt, vertelt secretaris Rene van Harmelen welk stuk de vereniging in haar veertigste bestaansjaar eind maart op de planken gaat brengen in schouwburg Junushoff. Oorspronkelijk heet het Nine, maar wij noemen het Tien. Dat kwam beter uit. Het stuk is gebaseerd op de film 812 van Fellini. Van Harmelen lacht: Ik geef toe, het is een raar spelletje met getallen.
In de musical wordt regisseur Guido Contini geprest een film te maken, maar hij is creatief uitgepoept. Contini haalt vervolgens van alles uit de kast om met iets op te proppen te komen en zo zijn geldschieter La Fleur tevreden te stellen. Het verhaal is doorspekt met flashbacks van Contini, toen hij als tienjarige op de nonnenschool zat
Visueel verbluffend, inhoudelijk volkomen infantiel!, schalt het uit de zaal. Gelukkig geen opmerking van regisseur Henk Willems, maar een zinsnede uit de musical
Drie voorstellingen heeft de jubilerende vereniging in petto. Sempre zal niet verder het land in trekken. Helaas, aldus Van Harmelen. Veel theaters durven het niet aan om een amateurgezelschap te programmeren. Gelukkig zijn de repetities ook al heel prettig. Daar halen we veel lol uit. Maar nu moet ik even weg.
De eerste van de twee aktes is afgelopen; de zaal stroomt leeg. Sigaretten gaan in de brand, kostuums worden verwisseld. De sfeer is ontspannen, al raakt hier en daar wel iemand vermoeid. Vijfdejaars student Voeding Meijke van Herwijnen neemt een bakje koffie. Sinds gisterochtend half elf is iedereen doorlopend in de weer, vertelt ze
Van Herwijnen zit al bij Sempre Sereno sinds ze haar eerste schreden in Wageningen zette en heeft het er tegenwoordig maar druk mee. Ze zit in het bestuur en in de publiciteitscommissie en is productieleider. Je kan zeggen dat ik maar twee dingen doe: dit en studeren. Bovendien speelt ze de assistente van La Fleur. Een prachtige rol zonder tekst. Het enige wat ik doe is achter hem aan en in de weg lopen.
Dit weekend is voor het eerst het hele gezelschap bijeen, vertelt Van Herwijnen. Door het jaar heen repeteren alle groepen op verschillende dagen en locaties. Koor en dansers op maandag, orkest op woensdag en op donderdag de solisten. Sempre Sereno telt 37 leden, allemaal uit Wageningen en omgeving. Studenten zijn er door de toegenomen studiedruk niet al te veel meer. Desalniettemin is er een wachtlijst
Eventuele nieuwe leden hoeven geen auditie te doen. Vaak zeggen mensen dat ze niet kunnen zingen, maar dat is meestal een kwestie van valse bescheidenheid, weet Herwijnen. En soms is het echt niet goed. Maar zolang het niet de spuigaten uitloopt Er moet per slot van rekening ook gedanst en decors gebouwd worden.
Penningmeester Jan Willem Hendriksen speelt La Fleur. Zeven jaar geleden werd de Wageninger door twee vriendinnen aan zijn haren naar de musicalvereniging getrokken. Wat moet ik nou bij de operette? Eenmaal op de planken werd alles anders. Dit had ik tien jaar eerder moeten doen, merkte ik. Hendriksen speelt dit jaar zijn eerste hoofdrol, maar zegt vooralsnog geen last te hebben van nachtmerries. Zijn zangkunsten schaaft hij - hoe kan het ook anders - bij onder de douche, waar lange tijd de teksten met wasknijpers aan de muur bevestigd waren
Meer door de wol geverfd als het gaat om het vervullen van hoofdrollen is vedette Timo Hamers, ooit door de dirigent omschreven als een bas met tenoriale neigingen. In zijn tiende seizoen bij Sempre Sereno vertolkt Hamers het personage van de volwassen Contini, volgens hem een verknipte persoonlijkheid. Een veertigjarig lichaam met een geest van elf. Professionele ambities heeft Hamers, toegevoegd onderzoeker van de vakgroep Toxicologie, nooit gehad. Je moet een keuze maken - al zou ik graag ns een auditie willen meemaken. Tien is een vernieuwend stuk, oordeelt Hamers. In zoverre dat het geen ik-houd-van-jou-ik-blijf-je-trouw-verhaal is. De afloop is niet makkelijk voorspelbaar en er zit veel symboliek in. Overigens oefent Hamers gewoon thuis achter de piano
Het is best een zwaar stuk, zowel inhoudelijk voor de toeschouwer als om te spelen, zegt Karin Schardt terwijl ze voor de tigste maal van outfit wisselt. Ditmaal maakt een paars-rode combinatie plaats voor een gifgroen ensemble. De voormalige student Voeding volgt een dag in de week een musical-opleiding in Breda. Onlangs deed ze haar eerste auditie, bij Joop van de E. voor zijn nieuwe musical-project Joe. Schardt mocht voor een handvol mensen, inclusief cameraman, een liedje zingen. Ze heeft weinig hoop op een positief resultaat, meldt ze voor ze weer de zaal insnelt om haar zoveelste rolletje te vervullen. De huiswacht van De Bosbeek kijkt goedkeurend toe
De tijd dringt. Het laatste stukje Tien wordt daarom maar overgeslagen. Een solootje van Guido junior, een rol van een Edese scholier, sluit het repetitieweekend af. Om half vijf houdt de regisseur Willems het voor gezien. Er klinkt bevrijdend geklap en gefluit. Kleine Guido verdwijnt direct met een beer onder de arm naar huis. Willems spreekt de goegemeente toe. We hebben veel gedaan en dat doet het beste vermoeden. Vasthouden en uitbouwen. Dit wordt echt een fantastische musical. Allemaal bedankt en nog een fijn corvee!

Re:ageer