Wetenschap - 8 oktober 1998

Reparateur

Reparateur

Reparateur
Zevenenzestig televisies in huis
Door de kleine ruimte van ongeveer drie bij vier meter slingert een soort immense video wall, opgebouwd uit 67 televisies. Van de vloer tot aan het plafond staan de grotendeels forse kleurentoestellen opgestapeld. Daardoor biedt de Hoevestein-kamer van Arne Zijlstra alleen nog ruimte aan een bed, een bureau, een kast en een kleine autostoel op de grond
In de keuken heb ik er nog vier staan, in de algemene ruimte nog acht en in de Woeste Hoeve nog een stuk of tien, zegt Zijlstra - ziekenfondsbrilletje, lang haar en een donkere baard - waarna hij dertig televisies een voor een aanzet. Dat houdt de stop wel; een televisie gebruikt maar ongeveer 120 watt. Zolang je ze maar niet allemaal in een klap aan doet, want bij het opgloeien gebruiken ze even heel veel stroom.
Niet veel later leest Erwin Krol in dertigvoud zijn weersverwachting en in de kamer vermengt een lichte geur van verschroeid stof zich met de lucht van printplaten en giftig ozon. Als de hoogspanningskabel in een tv niet helemaal goed contact maakt, ontstaan er kleine vonkjes waardoor wat ozon vrij komt. Maar veel is het niet.
Zijlstra weet niet wat het effect van de tv's is op zijn gezondheid. Die tv's op mijn kamer produceren nauwelijks ozon, want ik heb ze allemaal nagekeken. Er komt wel een beetje radioactieve straling vanaf, maar als je een heel leven lang 24 uur per dag tv kijkt, vang je geloof ik evenveel straling op als bij het maken van twee rontgenfoto's. Het enige waarvan ik tot nu toe echt last heb gehad is mijn soldeerbout. Die lag op de grond toen de telefoon ging. Ik ben er op gaan staan en heb mijn voet flink verbrand, waardoor ik een week niet kon lopen.
Ongeveer vier jaar geleden begon de zevendejaars student Biologie voor de lol met het verzamelen en repareren van oude televisies. In het begin kreeg ik er een in de twee weken gerepareerd. Nu repareer ik er twee tot drie per week. Sinds ik begon heb ik al ruim tweehonderd televisies verkocht. Twee op de drie televisies die ik vind kan ik repareren en uit de tv's die ik niet kan repareren haal ik meestal de onderdelen die nog goed zijn. Als ze er erg slecht aan toe zijn laat ik ze gewoon staan.
Om genoeg oude televisies bij elkaar te scharrelen is Zijlstra ongeveer vijf ochtenden per week op zoek. Dijkgraaf, Rijnsteeg en de Haarweg zijn de beste plaatsen. Daar vind ik er het meest. Maar je moet er snel bij zijn, want als er ergens een feestje is, zijn ze zo kapot getrapt.
Door de lange afdelingsgang loopt Zijlstra naar de algemene ruimte. Daar staat een verse televisie op de grond. Die vond ik vanochtend hier onder aan Hoevestein, met een beetje water erop. Op zijn knieen klikt hij met behulp van een schroevendraaier snel de achterkant van de televisie en bekijkt de binnenkant aandachtig. Daarna steekt hij de stekkers van de tv en van zijn soldeerbout in het stopcontact en drukt de televisie aan. Die geeft geen beeld, alleen een tjilpend geluid. Ik acht de kans het hoogst dat het de hoogspanning is. Daar lijkt het geluid het meest op. Terwijl hij de tv weer uitschakelt: Ik schat dat tachtig procent van wat ik weet ervaringskennis is. De andere twintig procent heb ik van het vwo en uit een boekje over televisies uit 1965, waarvan ik de helft niet begrijp.
In een handomdraai vervangt hij de hoogspanningscondensator van het apparaat. Even lijkt de tv het te doen, maar al snel valt het ding weer uit. Dan is de voeding ook kapot. Hij vervangt een kleine printplaat onder in de kast. Binnen een half uur werkt het afgedankte apparaat weer prima. Jammer dat de afstandsbediening er niet meer bij zit. Anders was ie meer waard geweest.
Dan belt er een MSc-student aan, die voor vier maanden een tv wil huren. Even onderhandelt hij met Zijlstra of hij nu tien of twaalf gulden per maand moet betalen. Uiteindelijk eindigt de onderhandeling op een bedrag van tien gulden. Maar dan moet je 'm wel minimaal vier maanden huren., waarop de MSc-student prompt meldt dat hij de tv vanavond nog wil hebben omdat hij morgen naar Belgie vertrekt. Zijlstra stemt toe, wat betekent dat hij om half elf 's avonds met de tv achterop naar de Haarweg moet fietsen om het apparaat te brengen
Ondanks de bescheiden bedragen die Zijlstra aan de verhuur en verkoop verdient - de duurste televisie die hij ooit verkocht kostte 195 gulden - kan hij net leven van zijn hobby. Dat is fijn, want sinds het begin van dit jaar heeft hij geen recht meer op studiefinanciering. Ik moet nog een paar vakjes en een afstudeervak, maar ik weet niet of ik nog verder wil met m'n studie. Het spreekt me niet aan om elke morgen op de fiets naar een baas te gaan en in de biologie een zelfstandig bedrijf beginnen is niet makkelijk. Het is makkelijker om zelfstandig te worden in de tv-branche, maar wat ik daar precies mee wil, weet ik ook niet. Dat moet ik nog even uitzoeken. Ik ben op het moment wel bezig om me in te schrijven bij de Kamer van Koophandel.
Zijn gezicht betrekt als hij vertelt dat een bijstandsuitkering hoger is dan het bedrag dat hij maandelijks verdient. Maar het menselijk deel van mijn werk vind ik heel leuk. Ik vind het fijn als er mensen omheen staan als ik televisies repareer en vooral het praten met buitenlandse studenten vind ik leuk. Verlegen: Ik weet natuurlijk niet of zij dat ook leuk vinden.
Dat televisies Zijlstra's passie zijn, blijkt eens temeer uit het feit dat hij er zelfs een op het afdelingstoilet had gemonteerd. Het is jammer dat ik 'm weg moest halen van de huismeester, maar het was echt heel leuk: als je het licht aandeed ging ook de televisie aan.

Re:ageer