Wetenschap - 10 april 1997

Podium

Podium

Podium
Splijten van beheer I
Op de voorpagina van het WUB van 27 maart stond een redactioneel stuk over het effect van de instelling van departementen op het beheer binnen de LUW. In dat stuk worden enige opmerkingen uit mijn mond aangevoerd die, gelet op de verdere opbouw van het stuk, als belangrijkste redenen zouden gelden waarom het departement Plantenveredeling en gewasbescherming i.o. (naamgeving is nog niet definitief) een eigen departementsbureau zou willen hebben. De belangrijkste reden waarover ik telefonisch heb gesproken met de opsteller van dit stuk komt echter niet goed naar voren: het synergisme door samenbrengen van beheersfuncties en primaire vakgroeps/departementsfuncties op een gezamenlijke werkvloer
Ik had liever gezien dat dit aspect centraler stond in het stuk dan dat mijn opmerkingen op maat zijn gemaakt ten behoeve van de publicatie onder de gebruikte titel. De opmerkingen uit mijn mond staan nu wel erg op zichzelf en niet in de context waarin ik deze bedoeld heb. Het is niet zo dat ik vond dat het beheerspersoneel (van het sectorbureau PGW) op afstand niet goed zou hebben gewerkt, maar dat het systeem waarbij het beheerspersoneel op afstand (in een apart kantoor) de vakgroepen bedient, niet goed heeft gewerkt. Door de beheerslijnen nu in te korten (en die kans is er bij het realiseren van de departementsbureaus) kan daar nog veel winst in worden behaald. Het ging mij in mijn commentaar dus uitdrukkelijk niet om personen of hun functioneren, maar om de functionele werkrelaties tussen beheers- en vakgroeppersoneel. Ik ben ervan overtuigd dat een gemeenschappelijke werkvloer van beheerspersoneel en onderzoekers/docenten kruisbestuivend zal werken. Ik wil hier expliciet mijn vertrouwen uitspreken dat dit met de mensen die thans op het (ex-sector)bureau PGW werkzaam zijn, prima zal lukken
Splijten van beheer II
De geschiedenis heeft het dan toch gewonnen van het heden: de schaalvergroting is omgebogen naar schaalverkleining!
Eeuwen geleden wisten ze het ook al: na de bouw van de toren van Babel keerde een ieder terug naar zijn eigen menselijke maat. Het staat er subtiel: Welaan, laat Ons nederdalen en daar hun taal verwarren... (Genesis 11). Dit WUB-artikel laat toch duidelijk zien dat een spraakverwarring levensgroot aanwezig is. Toen was het al bekend: small is beautiful
Regeren is dus in de geschiedenis achterom kijken en daarna proberen vooruit te kijken om te ontdekken of het verleden een schijnsel werpt in de mist van de toekomst
Als ik het artikel Nieuwe departementen splijten beheer op LUW (WUB 12) lees dan hebben genoemde heren de berichten uit de maatschappij slecht geinterpreteerd, de belanghebbenden in de beheerssector gaan zich bij schaalvergroting altijd opwaarderen en breed maken en degenen die het moeten verdienen houden zich overal buiten
Bij vergaderingen werd wel eens wat opgemerkt over de reorganisaties te behoeve van de bezuinigingen of (hand)oplegging van Den Haag en dan hoorde je steevast opmerkingen als Dat gaat ons niet aan. Het ging ons kennelijk wel aan!
Ik onttrek mij beslist niet aan de indruk dat de vakgroepen zich nimmer geinteresseerd hebben in het raakvlak vakgroep/sectorbureau, het meest serieuze deel in het samen-spel tussen vakgroepen en sectorbeheer
De vergelijking met spelende peuters en kleuters dringt zich aan mij op: kleuters en peuters spelen niet met elkaar, maar naast elkaar
En nu heb je de problemen
De beheerder/professoren hebben er weinig vertrouwen in dat dat stapje terug van de bureauhoofden ten goede komt aan het betere functioneren en dus stappen de hoogleraar/beheerders met de wet in de hand er maar uit, als een stel drenzende kinderen. Zij doen geen enkele moeite de structuur en werking van het sectorbureau aan te pakken. Zij laten de lagere medewerkers, binnen en buiten de vakgroepen, in de steek. Dit kleine stapje, eruit stappen, is het betreden van de gehele weg terug, die net zo autonoom is als een roltrap: eraf springen is onmogelijk. Hoever terug? 1984, 1974?
We zullen dan ook ontdekken dat de restanten van het sectorbureau nog verder weg zullen komen te staan dan nu al het geval is en dan is het helemaal dat de vakgroepen er zijn voor het sectorbureau en beslist niet omgekeerd!
De stap van de beheerder/professoren getuigt van geen verantwoordelijksheidsgevoel voor de organisatie als geheel
Even praktisch: er moeten medewerkers bij komen, minimaal toch twee, anders maak je geen indruk. Er zal dus weer met kamers en stoelen geschoven moeten worden. Een reorganisatie op zich
Is het niet veel logischer te vechten voor een goed geolied sectorbureau en het bespaarde geld te steken in technisch en analytisch personeel? Immers, de taak van de vakgroep is het opleiden van studenten tot ingenieurs en het doen van onderzoek. Beheersfunctionarissen zijn in principe ongewenst in de formatie van een vakgroep, een enkeling misschien daar gelaten
Je gaat van groot en gespecialiseerd naar kleinschalig en dicht bij de klant. Dat is altijd duurder. Er is te vroeg gejuicht. Het kost iets meer, maar scheiden is kennelijk toch efficienter en levert voor de scheidenden meer inkomsten op en dus is het goedkoper voor hen. Rekensommetje is gemaakt
Ik heb de indruk dat de LUW steeds meer gaat gelijken op een speeltuin die aan het veranderen is in een losloopgebied, waarin de bazen (college van bestuur) de riemen losgemaakt hebben. En nu dreigen de honden in hun eigen lussen gevangen te geraken, doordat de lijnen achteloos op de grond liggen. Maar... op de achtergrond staan de buldoggen klaar, zoals het hbo en DLO
Een eufemistische opmerking staat in het genoemde artikel: een personeelsconsulent kan wel voor twee vakgroepen werken... Het staat er heel losjes, bijna laconiek; deze opmerking zou eens grondig uitgewerkt moeten worden, maar dan gezien vanaf de werkvloer
Een ezelin is een bijzonder gehoorzaam dier. Om de ezel tot nog meer gehoorzaamheid te brengen wordt deze gecastreerd en is dan pas oen geworden. Is het geluid van de bewuste heren niet wat hoog?

Re:ageer