Wetenschap - 19 november 1998

Podium

Podium

Podium
Nieuwsbrief
Investeren in personeel belangrijk voor slagen missie, las ik in WUR-nieuwsbrief 7 van oktober 1998. Eindelijk hoef ik me niet meer af te vragen wie ik eigenlijk ben. Ik ben kapitaal, in een veelvuldig veranderend decor, met een accent op resultaat. Een Baanbrekend aandeel op de beurs. Wisseling in vraag, kortlopende contracten, concurrentie en outplacement. Hoera!
Omzichtig haal ik een biljet van honderd dollar uit mijn zak. Hoeveel hebzuchtige vingers hebben dit beduimelde betaalmiddel al schaamteloos betast? Steels kijk ik naar de man die op dit dynamische geld is gedrukt: Franklin, ik kan me hiermee vergelijken. Ik ben kapitaal, en net zoals de OpperBusinessBank (OBB; Toonder, 1968) waakt over het kapitaal heeft WUR een orgaan dat kommert, koestert en keurt en ons bij rimpelingen snel vervangt door gladde korte krachten. Human resource management (HRM), sterker nog dan ING en ABN-AMRO. Die watjes liggen bij de eerste de beste crisis al uit de koers
Neuriend loop ik verder. HRM geeft mijn persoonlijkheidsontwikkeling ruim baan: samenwerking, krachtenbundeling, resulterend in prettige prestaties. Heerlijke gedachte, die mijn losgeraakt persoonlijkheidsprofiel op hoofdlijnen bundelt en harmonieert tot een competentieprofiel, waarvan ik niet wist dat ik het in mij had. HRM stuurt mijn klantgerichtheid aan, mijn synergie en samenwerking en terloops ook nog mijn mensgerichtheid en innovatief vermogen, en... gelukkig ook mijn wetenschappelijk niveau. Een ongekende gratis bijscholing, waardoor mijn onbepaald dienstverband eindelijk eens bepaald wordt, met een in principe aflopend karakter. Dat is modern elan: een stukje pure positieve dynamiek naar de organisatie toe. Of twijfelt u soms? Hoe durft u, dat is vluchtgedrag! Heeft u nog wel meerwaarde, of behoort u soms tot het grensverkeer waarin de anarchie van de non-disciplinariteit heerst?
Menselijk kapitaal... weer keek ik naar het verfomfaaide bankbiljet. Hiermee kan je eigenlijk alleen betalen, al was het maar het gelag. HRM geeft uitzicht op persoonsgerichte beloning op basis van aan- en ontsporend loopbaanbeleid. Een persoonlijk loonzakje, want wie wil er in een dergelijk dynamisch decor nog met Apeldoorn van doen hebben, zelfs even bellen is pervers tegen dit persoonlijke licht
Ik begin zelfs zacht te zingen op straat, maar gelukkig wordt mijn muzikale luim niet opgemerkt. HRM heeft wel iets anders aan het hoofd dan noten op de zang: risico's nemen, investeren, initieren, inspireren, innoveren, betrekken, consumeren en wel vanuit een creatief, flexibel, efficient en relatiegericht toekomstperspectief. Ik heb dus niets te vrezen
Neen, HRM staat met menselijk kapitaal op de flexibele arbeidsmarkt. Een moderne slagerij waar mijn competentie onder de korenmaat ligt uitgestald, naast interne en externe mobiliteit teneinde een positieve synergie teweeg te brengen. Een grenzeloos idee van HRM, hoe kan het ook anders, en de lat ligt hoog, zo staat geschreven in glimmende krantjes
Ik weet dat HRM en medewerker voor onbepaalde tijd worden gehuisvest naast het mobiliteitsbureau aan de Haastweg. Zo is er een gewogen waarborg tot optimale aansluiting op competentie en behoefte. Het zal onze latente externe mobiliteit bevruchten en in positieve zin naar de organisatie toe laten groeien en bloeien. Eindelijk rijp ik tot een product, een product verhandelbaar op een markt, of draai ik nu door, zo vraag ik mij af. Ik kan vermarkt worden: als mijn moeder dat toch eens mee had kunnen maken, de goede vrouw was altijd al zo bezorgd over mijn handelbaarheid
Zitvlees wordt vermest. Dynamiek in het licht van snelle, slanke contracten, afgewogen door cruciaal, verbaal management, naar de organisatie toe. Een stukje zekerheid waar wij gelukkig recht op hebben binnen HRM. Ik ben trots op HRM, maar waar blijft PZ? Kan de onbepaalde medewerker dit personele spanningsveld wel aan? Het geld zal het leren
Ik zet mij achter mijn pc om mijn stroomgeldproject handen en voeten te geven, anders loopt het niet. Ik heb de titel al klaar, samengebald in vijf woorden: Geld verdienen is lucht verkopen. Ik dien het niet in bij NWO, geen schijn van kans bij die wetenschappelijke organisatie. Nee, ik stuur het naar het stimuleringsfonds van WUR. De pc startend besluit ik ook maar te stoppen met roken. De sigaren uit eigen doos zijn al weken op, ik kan alleen nog maar zelf de sigaar zijn
Literatuur: Toonder, M., 1968. Geld speelt geen rol: De Bovenbazen. De Bezige Bij, Amsterdam
Nieuwsbrief 2
Tijdens de koffiepauze hoor ik van een collega dat hij in de laatste WUR-nieuwsbrief zoveel gebakken lucht tegenkwam dat hij er niet meer tegen kon en dit middels een brief naar het WUB heeft gespuid. Toch eens kijken waar hij zich nou zo over opwindt, denk ik. Nieuwsbrief, gezien? Ja, geloof ik wel. Gelezen? Onwaarschijnlijk, veel te druk en ik herinner me er niks van. Waar is dat ding, niet op m'n bureau, niet op tafel. Mijn kamergenoot weet het ook niet. De oudpapierbak? Hebbes, twee stuks. Niet zo best natuurlijk, als iedereen dat doet kan er net zo goed geen nieuwsbrief gemaakt worden
Enfin, ik begin. Eerst de column van Veerman. Het soort peptalk waarmee de trainer van SC Veendam z'n spelers tegen Ajax de mat op stuurt. Je weet dat je gaat verliezen maar zolang het nog niet gebeurd is, moet je doen alsof je gaat winnen, anders wordt het allemaal nog veel erger. Het kan samengevat worden door de eerste vier woorden aan de laatste vier te koppelen: De aangekondigde nieuwe bezuiniging ... leidt tot een nieuw elan. Intrigerend hoe in achttien centimeter een miljoenenbezuiniging omgebogen wordt tot geld dat beschikbaar komt om kansen te benutten middels een goede herverdeling van de gelden. Maar ik zal niet ontkennen dat positief denken z'n positieve kanten heeft, hoewel ik dat zelf al gauw een soort tsjakka-verhaal vind en ook graag de negatieve kanten wil horen. Daar wordt je heus geen Somberman van. Enfin, nog niks waar mijn collega van begint te schuimen, lijkt me
Het hoofdartikel dan, Investeren in personeel belangrijk voor slagen missie. Na drie zinnen weten zowel ik als mijn kamergenoot weer waarom dergelijke nieuwsbrieven ongelezen de papierbak ingaan. Twee pagina's volledig willekeurig knip-en-plakwerk uit de mappen van tien foute cursussen krijgen een kop, en voila: een nieuwsbrief
Het is een Pim-Pam-Pet-stuk. Zelf vond ik dat vroeger ook leuk, je geeft een slinger aan een pijltje en de willekeurig aangewezen brokstukken vormen de gekste uitspraken, altijd lachen. Ik kan me niet voorstellen dat aan die nieuwsbrief enige peer-review te pas is gekomen of dat Veerman cs vooraf gelezen hebben wat ze willen dat wij lezen. Lees het na en huiver, het is bijna satirisch cabaret, met de nadruk op bijna. Wat is een decor dat niet mis is? Persoonsgerichte beloning op basis van loopbaanbeleid? In het hele stuk kom ik concreet twee dingen tegen. 1) De rechtspositie van medewerkers gaat veranderen maar hoe is nog onduidelijk en 2) er moet een medewerker HRM (human resource management) komen
Ik wil er verder niet op ingaan, mijn collega kan dat veel beter. Waarom er dan nog eens over beginnen? Omdat volgens mij vijftig tot tachtig procent van de medewerkers dit soort dingen ongelezen weggooit, en terecht. Daar is nu echt geen tijd voor. Als WUR werkelijk wil dat wij zijn voornemens lezen en meedenken, dan moet het zijn boodschap niet in een onmogelijk woordenmoeras laten zinken. Dan moet dat helder, kort en bondig gemeld worden, positieve en negatieve kanten. Punt. Dat is moeilijk, ik zit zelf ook te zwoegen als ik maar 150 woorden voor een abstract mag gebruiken maar het nut zie ik er wel van in en... Pim-Pam-Pet is leuk, maar niet als basis voor communicatie
Handtekeningenactie WSO
Wekenlang heeft academisch Wageningen in de ban van de aankomende bezuinigingen geleefd. Verreweg het grootste deel van de Wageningse studenten en een groot aantal hoogleraren hebben een petitie getekend gericht aan minister Apotheker van LNV. Een petitie om de bezuinigingen, die op verkeerde berekeningen berusten, een halt toe te roepen
Het Wagenings Universiteitsblad is bij uitstek het medium waarin zaken die van belang zijn voor de faculteit worden belicht. Hierbij verwacht je dat de ontwikkelingen van een onderwerp met de impact van de bezuinigingen, nu doorgevoerd, op de voet gevolgd worden
Zo kopte het WUB LUW legt zich niet neer bij bezuinigingen, naar aanleiding van de toespraak van rector prof. dr Cees Karssen bij de jaaropening, werd er uitvoerig bericht over de door het college afgekondigde personeels- en bestedingsstop en vonden we in het WUB ook berichtgeving over het advies van de ondernemingsraad aan het bestuur om juridische stappen te ondernemen tegen de bezuinigingen
Maar de proteststem van de studentenorganisaties is zwaar onderbelicht gebleven en dat snappen we niet. In het WUB van 1 oktober berichtte het WUB over de lobbyactiviteiten van de PSF in Den Haag. Twee foto's van twee studentenacties (een ondernomen tijdens de opening van het academisch jaar en een bij het NIZO in Ede om een afspraak met minister Apotheker te maken) completeren alle berichtgeving van het WUB omtrent acties, ondernomen door studenten om hun universiteit voor een ramp te behoeden
Er zijn echter vanuit studentenbewegingen meer pogingen ondernomen om de bezuinigingen tegen te gaan. Op dinsdag 6 oktober, voor de debatten over de LNV-begroting, heeft een delegatie van de studentenvakbond WSO aan voorzitter Ter Veer (D66) van de vaste kamercommissie Landbouw een petitie met zo'n drieduizend handtekeningen aangeboden
Om twee redenen was dit een bijzondere gebeurtenis. Ten eerste omdat studenten en medewerkers van de LUW eendrachtig in groten getale hun ongenoegen over de voorgenomen bezuinigingen hebben laten blijken. Ten tweede omdat nog nooit eerder studenten van de LUW een petitie hebben aangeboden in Den Haag. Hierbij stelde het WUB ons teleur door het na te laten ook maar iets te berichten over dit statement. Ook aan de door het WAK georganiseerde demonstratie bij het gebouw van de Tweede Kamer, waarbij vanuit Wageningen tachtig studenten betrokken waren, is door het WUB geen aandacht geschonken
Was er geen plekje meer voor in het WUB of zijn deze acties in het tijdperk van de passieve student, die een stem laat horen voor het behoud van de universiteit, niet meer de moeite van het melden waard?
Wij hopen dat het enige universiteitsblad van Wageningen vanuit zijn monopoliepositie in de toekomst nog de moeite neemt te berichten over dit soort staaltjes studentenemancipatie
Namens de WSO,
Prietpraat
Het Technocentrum wil het techniciprobleem oplossen (WUB 33, pagina 8), maar of het een hoog realiteitsgehalte heeft is te betwijfelen. Eens hadden veel bedrijven uitstekende opleidingen. Ze werden uitbesteed! Het onderwijs is nu een kostenpost! En dan zouden bedrijven meer scholen moeten worden? Scholen zijn al bedrijven geworden en de uitstroom is nog nooit zo groot geweest als nu. Houdt projectonderwijs soms in dat bijvoorbeeld het vak productontwerpen gebruikt wordt om een bedrijf, bijvoorbeeld Easy Food, goedkoop aan een uitgewerkt idee te helpen?
Imagoverbetering betekent positieverbetering; volg de discussies in de gezondheidssector! Imagoverbetering kost daar minimaal tien procent salarisverhoging. Het is echt niet voldoende een jonge deerne achter een cnc-draaibank te zetten, gestoken in een Omo-Power-Witte-Reus-overall en dan te roepen: Zie daar uw nieuwe imago! De helft van de vraag waarom steeds minder jeugd voor een technische baan kiest, is al beantwoord. Het andere deel van het antwoord moet gezocht worden in de cultuuromslag
Tot zo'n veertig jaren geleden kon je als kind regelmatig met pa mee naar zijn werk. Thuis zag je het doen en laten van je moeder. Vanuit deze twee leefpatronen maakte jij je een beeld van wat je zou willen doen. Nu gaat pa de deur uit en 's avonds komt hij gebukt terug vanwege de eindeloze files. Met ma is het niet anders. Als kind zie je nu alleen het huishouden en de computer. Op school is het mentaal bezig zijn en... al weer die kompjoeter! Technisch bezig zijn ligt nu ver achter de horizon. Tegen het twaalfde tot veertiende jaar kom je in aanraking met techniek, dan is de basis van de persoonlijkheid al gelegd
Leuk idee, die ontdeklokalen. Het lijkt mij een nauwelijks uitvoerbaar idee. 1) De basis voor beroepskeuze wordt gelegd in de eerste twaalf jaren; zie verder boven. 2) Het basisonderwijs geeft zoveel informatie dat het even snuffelen is, op een leeftijd waarop lichaam en geest nog niet rijp zijn voor die mentale informatie. De leerling is al doodgegooid met kennis en computer en dan komt hij/zij ineens te staan in een ontdeklokaal. Hij weet al heel veel, maar heeft nog niets beleefd. Hem overvalt het aha-erlebnis-syndroom. Snel, snel een proefje doen! 3) De opstellinkjes moeten kant en klaar staan en student-bestendig zijn. Constant toezicht is nodig, want definitief lenen is een lucratieve bezigheid. 4) Voortdurend nieuwe opstellinkjes bedenken is bittere noodzaak om te voorkomen dat een soort Gouden Handen-tentoonstelling ontstaat. 5) Om de jeugd te interesseren zijn dus vakkundige technici nodig, die ook pedagogisch inzicht moeten hebben. Gehoord de antwoorden van de heren op de plenaire vergadering van de centrale diensten, moeten de geldschieters zich maar achter de oren krabben. 6) Wanneer is het ontdeklokaal geopend? Het moet 's avonds open zijn tot 22.00 uur en natuurlijk op zaterdag en zondag. De vutters en summers moeten dit probleempje oplossen! Onduidelijk is of met dat ontdeklokaal aio's binnengehaald moeten worden, of dat de jeugd in de techniek geinteresseerd moet worden om zo meer technici te kunnen binnenhalen. Met andere woorden: komen er beeldschermpjes of echte opstellinkjes?
Het is een goed idee dat scholen en bedrijven met elkaar verbonden worden om zo informatie, ideeen en plannen uit te wisselen en aan elkaar te koppelen, maar voorkomen moet worden dat scholen bedrijven worden en bedrijven scholen. Ieder zijn vakgebied. Van de bedrijven doet 26 procent aan bijscholing, maar met bijscholing worden de bestaande technici bij de tijd gehouden; het aantal technici wordt niet vergroot! Het blijft daarom de vraag of bedrijven inderdaad willen investeren in scholen ten behoeve van opleiding
In de Technologische Hal staat al geavanceerde apparatuur. Dertien jaren geleden zijn twee bioengineering-fermentoren, respectievelijk met dertig en driehonderd liter inhoud, aangeschaft. De dertigliterfermentor is bedoeld om het probleem van automatisering te bestuderen. Voor zover ik begrepen heb moet het een fluitje van een cent zijn de aansluiting met het bed van een aio te leggen, alleen het geld nog!
Als automatisering van zo'n eenvoudig apparaat als een fermentor niet op gang komt, hoe moet het dan wel niet gaan met apparatuur zoals een expander of een extruder, die levensmiddelen moet bewerken? Het voordeel van vanuit je bed programmeren is dat je niet aan de technische aspecten kunt prutsen, waardoor de schade beperkt blijft. Wanneer een aio vanuit zijn bed verkeerd programmeert en de zaak loopt vast, wie moet dan ingrijpen? Dat zijn natuurlijk die technici! Men denkt te snel dat het wel blijft draaien zonder dat technisch personeel. Hoe wordt de Technologische Hal voor onderwijs en onderzoek ingepast in het bedrijf de Vallei? Zonder dat ik in details treedt, schat ik dat tussen de bedrijven door tegen de 2,5 ton omzet uit de apparatuur in de Technologische Hal wordt gehaald. Tel uit je rendement!
Loop eens door Technologisch Hal en constateer dat het management eerder dringend aan renovatie toe is, dit laatste kost meer dan tien jaren. Een goede renovatie lukt pas wanneer de stoelen worden bezet door vakbekwame technici, en die worden juist wegbezuinigd
De noodklok luidt!
Biologie moet opgeheven worden. Deze studie kan overal in Nederland gedaan worden. Ook Agrosysteemkunde kan makkelijk geschrapt worden. Daar komen maar zo'n vier a vijf studenten op af, dus is er bijna niemand die het merkt als de opleiding niet meer bestaat. De tropenstudies kunnen fuseren tot een opleiding en Milieuhygiene kan ook opgeheven worden, want bodem-, water- en luchtkwaliteit kan ook wel door BWA'ers gedaan worden
Voor diegene die het tot nu toe is ontgaan: het aantal opleidingen aan onze universiteit moet van achttien (negentien met de interspecialisatie Recreatie en toerisme) naar twaalf. Om dit te bereiken is een werkgroep in het leven geroepen die bestaat uit enkele hooggeplaatste LUW'ers en DLO'ers. Deze werkgroep discussieert achter gesloten deuren met de onderwijsinstituten en roc's over een verstandige indeling van de opleidingen. Alle andere studenten en docenten en ook de werkgevers van afgestudeerden worden buiten de discussie gelaten
We hebben echter wel inspraak, want iedereen mag natuurlijk commentaar geven en ideeen aanleveren. Dit is een non-inspraakmethode. Een van de belangrijkste randvoorwaarde voor inspraak is toegang tot informatie. Daarnaast moet er tijd zijn om te kunnen reageren en die is er niet. Voor niemand
Omdat het college van bestuur het blijkbaar zelf niet echt nodig vindt om eerst uitgebreid met studenten, docenten, toekomstige werknemers en afgestudeerden te discussieren over de toekomstige Wageningse opleidingen ben ik naar het bestuurscentrum gerend om daar de noodklok te luiden (die het college van bestuur heeft gekregen van de studenten van de universiteitsraad). Helaas, het college van bestuur heeft de bel nog niet opgehangen. Daarom deze boodschap
Ik wil de studentenraad en de ondernemingsraad oproepen niet met een nieuwe indeling van de opleidingen in te stemmen die niet uit de universiteit zelf komt. Zonder een discussie met docenten, studenten en werkgevers is het onverantwoord om opleidingen te fuseren, op te heffen of op een andere manier op de kop te zetten
Daarnaast wil ik alle studenten, docenten en andere belanghebbenden en geinteresseerden oproepen om hun mening te laten horen (door ook een open brief te sturen) over hoe de LUW van achttien naar twaalf opleidingen moet. Wat zijn de doelen van de Wageningse opleidingen? Moeten de opleidingen ingedeeld worden naar thema's of in disciplines? Moeten de opleidingen van breed naar smal of van smal naar breed worden ingedeeld? Kortom: wat worden de twaalf opleidingen van de LUW?

Re:ageer