Wetenschap - 28 augustus 1996

Podium

Podium

Podium
Food valley
De Rijn was zo schoon geworden dat de zalm tot aan Lexesveer kon zwemmen, waar hij werd gestopt door de veerpont. Het hoofd met een brandende sigaret boven water stekend hoorde hij uit de luidspreker de stem van drs. P. die Heen en Weer zong. Goede pontbaas, sprak de zalm, vanwaar deze vrolijkheid?
Ik ben geen pontbaas, maar veerman, was het antwoord, ik oefen in het pendelen tussen mijn boerderij, mijn commissariaatsvergaderingen en wat zo gepeperd staat aangeduid als het kenniscentrum Wageningen.
Gut, ik heb ook nog een kennis in dat centrum, sprak de zalm. Iemand die zich sinds een half jaar bezig houdt met het wassen van varkentjes, een aartsenijkundige. Kent u die, goede veerman?
Ja, beste zalm, ik heb dit pendelprobleem aan hem te danken. Want het dagelijkse pendelen per auto kost volgens het nieuwe computerprogramma Millennium het kenniscentrum dagelijks 120 gulden. Ik krijg milieugedonder met de boerin en daarom heeft zij mij bevolen een OV-jaarkaart voor buiten het weekend te ritzelen. Maar de Betuwelijn is nog lang niet klaar. Als die klaar is, kan ik mij dagelijks als ballast laten vervoeren.
120 Gulden per dag is erg veel, sprak de zalm, vooral omdat ik mijn aartsenijkundige kennis heb opgedragen naast het varkentjes wassen ook de kippen te plukken. Zoals u weet, beste pontbaas, pardon veerman, ik wil in het jaar 2000 uitkomen op een tekort van min twee procent. Wat ben ik blij dat het Millennium-programma werkt, dan hoef ik niet meer te staffelen. Ik moet staffelen omdat, zoals u wellicht hebt vernomen, we met de huidige computers worden teruggezet naar het jaar 1900. Niet dat ik enig bezwaar heb de universiteiten op dat niveau te financieren, maar met potlood en papier staat zo achterlijk.
Dat is het probleem nu juist, beste zalm, Millennium werkt niet. Waarschuwingen hielpen niet, dus na een miljoeneninvestering en vijf jaar werk van de dure experts is besloten weer terug te gaan naar het telraam. Dat is toch iets moderner dan potlood en papier of lei en griffel.
Betekent dat dan dat die verspilde miljoenen door deze figuren moeten worden opgehoest, zoals tegenwoordig in het bedrijfsleven het geval is?
Gelukkig kan dat niet. Een ambtenaar kan wel een gouden handdruk krijgen, maar is nooit verantwoordelijk. Zoals wij van het CDA zeggen: Virtus in media.
Wat betekent dat?
Weet ik niet precies. Afhankelijk van de omroep zoiets als de pastoor of de dominee slaapt in het midden.
Als ik het goed begrijp, sprak de zalm, is er dus in dat kenniscentrum gewerkt volgens wat Geert Mak zo treffend beschrijft als het Varkensbaai-syndroom.
Wat is dat?
Dat moet je maar nalezen, beste veerman, enige belezenheid zal in dat kenniscentrum niet misstaan. Maar wat brengt u hier op deze dag in augustus?
Wij vieren, beste zalm, vandaag een virtueel feest.
Virtueel is iets met innerlijke kracht, maar voor het ogenblik niet werkzaam. Zoiets als de ECU of geen werkeloosheid.
Nee, dat is het niet.
Of heeft het iets te maken met het Engelse woord virtue?
Nee, zeker niet, het hoofd van de akker verdwijnt.
Op dat ogenblik trok de veerman hevig aan de scheepstoeter. Oh, zei de zalm, u speelt saxofoon, zoals mijn andere kennis die zo gepeperd de commissaris aan de dijk zette.
Nee, verkeerd gegokt. Doordat al drie jaar de paarse wimpel wordt gevoerd, wist de stuurman van de Argo-acht niet meer of hij links of rechts moest passeren, dus ging hij rechtdoor. Ziet u, de verkeersregels zijn nog niet in Brussel aangemeld. Stel je voor dat we acht studenten minder hadden gehad dan was de kenniskip nog verder geplukt. Hoewel, als hoogleraar had ik moeite met dat leger doctorandussen dat steeds tegen hun kleinkind zegt: Opa/oma kan vanavond niet met je spelen omdat ik nog een stukje aan mijn proefschrift moet breien. Nu krijg ik drie doctorandussen om de kwaliteit te beoordelen en ga ik paars volgen in de commercialisering. Kent u dat Postbus 51-spotje van die bijna-naakte man en vrouw op de bank? Een condoom is niet genoeg om veilig te vrijen, dus met twee steun je de economie. Ik heb al ideeen uitgewerkt.
Als boer weet ik dat koeien in de wei ongezond voedsel eten, omdat ze het gras met hun pies en poep bevuilen. De expert van de Heidemij gaat dit probleem met de nog te ontwikkelen droogdweilende plakkenplukker oplossen.
We gaan in ons technologisch topinstituut onder leiding van de Unilever-directeur gras direct omzetten in een basisproduct. Ee paar reuk- en smaakstoffen erbij en je hebt babyvoeding, vlees of vis. We hebben nog een verpakkingsprobleem met moedermelk, maar de minister heeft haar medewerking toegezegd. De personele doctorandus van Unilever - ach, de man moet ook een baantje hebben nu er zoveel bedrijven zijn verkocht - verzint een internationale naam. Het grasvisproduct komt op de supermarktschappen onder de Franse naam Poison sur lHerbe.
Een derde kennisproject komt uit het statistische bewijs dat er verband bestaat tussen mannelijke onvruchtbaarheid en nachtvluchten. Gezien dit gezondheid- en milieuprobleem in de biologica gaat de grote Beckers uitvluchten verbieden.
Het kenniscentrum gaat zich op het wielrennen werpen. Een degelijke studierichting met als blokpracticum twee maal per dag 25 maal de Wageningse berg op. De Rabobank zal een stal sponsoren, omdat zoveel boeren failliet zijn gegaan. Het startschot zal iedere dag worden gegeven door onze geel-groene de Hoop Schefer en die groen-linke Roseloller. Met dra Beckers als rondemiss en de rector in de volgwagen wordt reclame gemaakt voor de nieuwe Wageningse producten als het Spaanse graskaasje Inderijn en de Duitse groene graswijn uit Naaap Valley Jungfraumilch. In het verleden, zeg ik met trots, was Wageningen verantwoordelijk voor het verdwijnen van God uit Jorwerd; nu gaan we intellectuelen opleiden.
Wel, sprak de zalm, ik zie dat het geen probleem is straks de financiering van het kenniscentrum terug te brengen op het niveau van 1900. Bedankt, ik ga weer downstreamen.
Uit de luidspreker blerde Mieke Telkamp: Waahaarheen...?
Arboretum
Op afstand (honderd kilometer, vanuit Den Haag), maar nauwkeurig, volg ik beroepsmatig (als voorzitter van de Nationale Raad Landbouwkundig Onderzoek) wat zich in Wageningen afspeelt. Het WUB is daarbij een niet onbelangrijke informatiebron om te horen wat er in de academische gemeenschap leeft en ik lees het WUB wekelijks van voor naar achter. Niet dat ik alles voor waar aanneem, en hopelijk doen ook de LNV-ambtenaren die mij omringen dat niet, want soms staat er onzin in. Maar zelden zo ernstig dat ik denk, nu moet het college van bestuur maar eens disciplinaire maatregelen nemen. Over het algemeen zeg ik, het WUB is een goed universiteitsblad, bijna net zo goed (en even hinderlijk) als het blad Mare van mijn eigen universiteit (Leiden)
Leiden en Wageningen hebben meer met elkaar gemeen dan men gewoonlijk opmerkt. Natuurlijk is Leiden, met al zijn alfavakken, een veel volwaardiger universiteit, waar ze Chinees, Arabisch, Bahassa doceren, maar laten we wel wezen, die talen worden in Wageningen wellicht vloeiender gesproken dan in Leiden. Vanwege de gastmedewerkers. Ik weet dat uit ervaring, twintig jaar geleden, tijdens de koude oorlog in deeltijd voor de inlichtingendienst werkend, toen Wageningen een bolwerk van buitenlandse spionage was. Dit is kennelijk niet meer zo. In het LUW-lexicon (in de speciale editie van WUB AID 97) wordt het IAC slechts als onschuldig hotel-restaurant afgeschilderd
Veel meer intelligent nieuws brengt dat LUW-lexicon niet. Dat in Wageningen iedereen van enige betekenis (net als in Leiden) Cees of Kees heet, is nauwelijks opmerkelijk. Lang voor Veerman, Karssen, Van Ast, was er al Cees Veeger, mijn meest geliefde ingezondenstukjesschrijver in het WUB
Echt dom nieuws brengt het LUW-lexicon over het Arboretum, reden waarom ik nu in het voetspoor van laatstgenoemde Cees treed. Als we het WUB moeten geloven, is het Arboretum een stadstuin, waar allerlei soorten bomen, struiken en planten zijn neergezet door de universiteit. Wandelroute voor bejaarden en moeders met kind, trimroute voor hardlopers. Kom nou, WUB-redactie, zo vertel je het je nuldejaars niet. In Leiden doen we dat anders; sleuren we al de nuldejaars, Sinologie, Arabisch, Bahassa, tijdens de introductiedagen door de Hortus, om ook hen enig begrip voor het belang van biodiversiteit bij te brengen
Mijn werkkamer in de Leidse Hortus is tegenover het publieke toilet. De hortulana heeft op de deur van de kamer mijn naam gespijkerd met alle fraaie titels: prof. dr ir. Opvallend is de reactie van veel bezoekers op de laatste titel: Het zal wel een Wageninger zijn. Wat niet zo is, maar tot dusver liet ik het graag zo. Maar als Wageningen zijn arboretum kwalificeert zoals in het LUW-lexicon gedaan, dan wil ik die schijn niet langer ophouden. En ga elke bezoeker uitleggen dat ik een Delftenaar ben, van een universiteit waar ze ook nog steeds trots op hun (cultuur)tuin zijn
Ik vraag hierbij aan de redactie van het WUB een rectificatie, waarin het belang van onze nationale, universitaire planten- en bomenverzamelingen wordt toegelicht. En wel binnen twee weken. Want dan bieden de sectorraden NRLO en RMNO aan de minister een programmeringsstudie biodiversiteit aan en ik zie ertegen op te moeten melden dat biodiversiteit in Wageningen slechts volksvermaak voor bejaarden en moeders met kinderwagens is, en decor voor trimmers
Hitte
Blijkbaar zijn niet alleen studenten door de hitte bevangen. Zo ook sommige docenten. Wie schetste namelijk mijn verbazing toen ik dinsdag 12 augustus, samen met vier andere personen, het examen van het vak Aquatische oecosystemen B (Waterkwaliteitsbeheer en aquatische oecologie) wilde afleggen. Na binnenkomst vroeg de docent (een van de drie die het vak verzorgden) of wij de stof goed bestudeerd hadden. En of wij een zes voldoende resultaat zouden vinden, in ruil waarvoor wij het examen niet zouden hoeven te maken. Protest. Sinds wanneer kunnen er binnen de LUW zulke deals gesloten worden? Of ben ik nu degene met een zonnesteek? Dat weten we wanneer de cijfers bekend worden
Vermelding in LUW-lexicon
In de speciale AID-uitgave van het WUB word ik vermeld in het LUW-lexicon op de achterpagina. Daarin word ik geportretteerd als Mister Internet van Wageningen. Ook zou ik regelmatig voordelige aanbiedingen voor studenten op het Web vinden en de oplossingen van de Smiths-scoorkaartenactie op Internet gepubliceerd hebben
Hoewel ik inderdaad erg actief ben waar het om Internet gaat, komt de eer van de scoorkaartenactie niet mij toe, maar Sander Zwart, destijds in het nieuws als Sander uit Wageningen. Hij verblijft op dit moment in Pakistan en is dus zelf niet in staat om te reageren

Re:ageer