Wetenschap - 10 oktober 1996

Persoonlijk hoogleraar

Persoonlijk hoogleraar

Dr. De Hoogh is een discussie gestart met het college van bestuur over het voornemen enkele eminente universitaire hoofddocenten tot persoonlijk hoogleraar te bevorderen. Prima actie! Want wat is de zin, de rechtvaardiging van al die drukte? Men wil de inzet, de kwaliteiten, de geleverde prestaties van enkele eminente universitaire hoofddocenten honoreren? En de selectie van deze mensen in eerste instantie overlaten aan de visie, de animo en ambities et cetera van zittende gewoon hoogleraren? Willekeur en tijdverspilling! De ene hoogleraar vindt zijn hele wetenschappelijke staf professorabel en slooft zich uit, diverse anderen hebben niet de tijd, zin, moed of... om zoiets te doen, ook al loopt er binnen de vakgroep een staflid rond dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Wat een gedoe! Hebben we niets beters te doen aan de LUW? Moeten we niet onze tijd besteden aan bijvoorbeeld acties tegen dat uitzichtloze schaalvergrotingsgebeuren in onder meer de landbouw, aangezien dat leidt tot uitstoot van boeren en arbeid, resulteert in monocultures (alleen al ecologisch gezien verwerpelijk), in een beangstigende afhankelijkheid van steeds kwetsbaardere (hightech) infrastructuren en enkele grote monopoliserende bedrijven op het terrein van handel, distributie en transport. De burgers worden in toenemende mate buiten spel gezet, gemanipuleerd en gedemotiveerd en ons land wordt in een ijltempo bedekt met beton en asfalt, naar de knoppen geholpen dus! Althans, zo voelen steeds meer mensen dit! Kunnen we daar niet eens een vuist tegen maken als universiteit?

Een goed college van bestuur streeft naar vernieuwing, en in de regel kijkt het daarbij vooral naar zijn leerstoelenplan, de zogenaamde ruggengraat van de universiteit. Je zou zeggen dat juist bij de invulling van dit plan het college over een maximum aan speelruimte dient te beschikken, maar daarvan is geen sprake. Het is een hopeloos verstarde boel, steeds maar weer wachten tot er iemand met emeritaat gaat of eerder vertrekt. Dankzij (?) de over ons heen komende bezuinigingen kan vandaag de dag af en toe iemand voortijdig de laan uit worden gestuurd, maar dat blijken dan weer niet de slechtsten te zijn.

Maar er is geen sprake van universitair beleid. Het komt over ons en frustreert ons! Gezien de dynamische ontwikkelingen op vrijwel alle gebieden in de maatschappij is het toch niet meer van deze tijd leerstoelhouders tot hun 65ste in zo'n functie te benoemen? Onafhankelijk van hun functioneren, onafhankelijk van ontwikkelingen in het betreffende vakgebied! Juist topfunctionarissen dienen een tijdelijk aanstelling in hun functie te krijgen, waarbij men bijvoorbeeld eens in de vijf jaar de hele zaak doorlicht: het vakgebied, de functie en de persoon. Voldoet de persoon niet of doemt er een competenter talent op, dan zou hij/zij een stapje terug moeten doen, bijvoorbeeld terug naar ergens tussen eentiende en tientiende uhd-aanstelling. Wil betrokkene dat niet, dan staat de deur open. En wanneer je zoiets doortrekt naar andere niveaus, schep je een maximum aan doorstroming, krijg je beter gekwalificeerde mensen, kortom wordt er een optimaler gebruik gemaakt van het potentieel waarover
je beschikt. Aanwezig aankomend talent wordt tot bloei gebracht, oudere medewerkers blijven alert of kunnen zonder gezichtsverlies tijdig een stapje terug doen, er kan snel op nieuwe ontwikkelingen worden ingespeeld, en... je bent van dat gedoe met het instituut persoonlijk hoogleraar verlost en je kunt je energie besteden aan belangrijkere zaken: het zoeken naar wegen voor een zinnig voortbestaan van de LUW. Alleen maar voordelen, te gek??

Re:ageer