Wetenschap - 25 juni 1998

Mijn droom is een eigen bedrijfje in ecologische katoenen kleding

Mijn droom is een eigen bedrijfje in ecologische katoenen kleding

Mijn droom is een eigen bedrijfje in ecologische katoenen kleding
Ir Lilian Colbers, Virologie
Ze heeft altijd iets met kleding gehad, maar toen ze in 1994 de kans kreeg om voor het Wagenings Dilettanten Toneel (WDT) kostuums te maken voor De harem van Ali ben Hassan was Lilian Colbers in principe verkocht. Toch had ze kort bij Virologie daarvoor een baan gekregen als toegevoegd onderzoeker. Waarom zes jaar Plantenziektekunde studeren en toch liever naaister worden? Na het vwo wilde ik lekker doorstromen naar de universiteit. Leek me wel leuk. Maar na het afstuderen was ir Lilian Colbers een jaar lang werkloos. Wil ik dit wel?, vroeg ik me af. Ik kon met dit vak niet aan de bak komen. Ik miste de overtuiging, dat ook.
Toch wist ze een EU-beurs te bemachtigen en deed ze in Brussel twee jaar onderzoek aan vaccinontwikkeling. Terug in Wageningen was er nog steeds geen baan. Na twee jaar, in 1994, hoorde ze toevallig dat Virologie iemand in deeltijd zocht. Laat ik dat maar doen, dacht ik. Dan houd ik ook tijd over voor al die andere dingen.
Die andere dingen, dat was haar hang naar creatieve bezigheden zoals het ontwerpen van kleding. Hoewel ik het laboratoriumwerk ook spannend vond; dat waren tenslotte ook proefjes. Ze lacht wat gegeneerd. Nou klinkt het alsof ik dat werk in de groep van Just Vlak bij Virologie niet waardeerde. Dat is niet zo. Daar werken ze aan insectenvirussen. We probeerden door het inbrengen van virussen in insectencellen biologische bestrijdingsmiddelen te produceren. Tegen de Florida-mot en de katoenrups.
Na die uitspatting voor WDT dacht ze bij de Kunstacademie in Arnhem te vinden wat ze zocht. Een deeltijdopleiding Modevormgeving, 's avonds. Na een jaar werd de cursus echter opgedoekt. Ze kon overstappen naar de Utrechtse opleiding, maar die was niet in deeltijd. Ik woonde in Arnhem, werkte in Wageningen en studeerde in Utrecht. Dat was niet vol te houden. Het rare is dat je dan toch voor je baan kiest. Terwijl ik me eigenlijk al aan het voorbereiden was om een andere richting in te gaan. Het is ook eng om weg te gaan, de grote onzekerheid tegemoet. Vooral in de kledingbranche.
Ze stapte naar een degelijke Modevakschool in Arnhem. Twee werelden, ondervond ze, de Kunstacademie en de Modevakschool. Op de academie bedenk je leuke ideeen, die je een ander laat uitvoeren. Op de Modevakschool gaat het vooral om de techniek
Vorige week heb ik examen gedaan. De uitslag komt nog, maar ik weet zeker dat ik ben geslaagd. Ik ben nu dus coupeuse. Een plantenziektekundige coupeuse, ze geeft toe dat het maf is
Ze was geinteresseerd geraakt in katoen. Ik had in Aangekleed, uitgekleed, een boekje van de Alternatieve Konsumentenbond, gelezen over een bedrijfje in Ermelo. Het heet Boweevil, naar de cotton boll weevil, een snuitkevertje dat in de katoen voorkomt. Boweevil is de enige in Nederland, misschien wel in de wereld, die zich bezighoudt met het begeleiden van katoenboeren, onder andere in Turkije en India. Ze begeleiden de hele keten, dus van de teelt tot het eindproduct, de stoffen. Het hele traject staat onder controle van SKAL, de controle-organisatie voor biologische landbouwmethoden. Boweevil importeert de ruwe katoen. Ik zag ze op de Biofachbeurs in Frankfurt en heb info over ze opgevraagd.
Mijn droom is een eigen bedrijfje te beginnen in ecologische katoenen kleding, ook kinderkleding. En laat ik nou via-via horen dat Boweevil een vervanger zocht voor iemand die met zwangerschapsverlof gaat. Ik ben aangenomen en kan daarna blijven in een deeltijdbaan. Dus moet ik afscheid nemen van de wetenschap. Misschien een dramatische beslissing. Een hele overgang. Voorlopig doe ik administratief werk; niet echt creatief. Ik moet me nog helemaal inwerken. De bedoeling is dat ik naar de katoenvelden in Turkije en India ga om contacten te leggen met katoenboeren en om alles te bekijken. Over een jaar ben ik wel zo ver.
Spinnen, weven en breien gebeurt bij kleine Nederlandse bedrijfjes die eveneens onder controle van SKAL staan. Boweevil koopt de ongebleekte katoenen stoffen terug en maakt onder andere T-shirts. De grootste afnemer is Greenpeace, maar Boweevil levert ook aan Wikkel in Wageningen.
Deze baan is voor mij een opstapje op weg naar mijn droom, dat eigen bedrijf. Je komt erg veel mensen tegen; je ziet, dus leert veel. En - wie weet - misschien kom ik iemand tegen die mijn droom met mij wil delen.
Ik hoop dat het de groep van Just Vlak gauw zal lukken om op grote schaal een virus tegen de katoenrups te produceren. Misschien heb ik er dan ook nog profijt van. Grapje, hoor. Die katoenboeren daarginds hebben een goede balans in hun ecologische velden; door hun manier van verbouwen is er weinig vraat.
Colbers hield nooit van wergwerpkleding. Duurzaam geldt ook voor kleding, vindt ze. We moeten het over een andere boeg gooien in onze wegwerpmaatschappij. Want op de lange termijn redden we het niet als we de natuur niet meer respecteren en ontzien. Ik ben wel erg serieus, he? Ik hoop dat ik niet al te saai klink.

Re:ageer