Wetenschap - 12 januari 1995

Mies Gerbrands

Mies Gerbrands

Ruimtelijke Planvorming

Ze heeft haar hele leven gewerkt en zelf de kost verdiend. Sinds 1 augustus 1982 werkt ze bij de Landbouwuniversiteit, eerst als secretaresse en nu, de laatste stap in haar carriere, als personeelsbeheerder bij de vakgroep Ruimtelijke Planvorming. Zaken als krimp hebben de zorg en aandacht van Mies Gerbrands.


Een male-chauvinistische samenleving vond ze Australie, het land waar ze ooit met haar echtgenoot haar fortuin ging zoeken. Ze kwam alleen terug, zwanger en wel. Terug bij moeder en later bij haar zus die in Wageningen woonde. Met de hulp van haar familie en vrienden verwierf ze hier baan en woning en kon ze de kost verdienen voor haar en het kind. Dat heb ik mijn hele leven al gedaan. Nou ja, wie niet?"

Mies Gerbrands is een pragmatisch mens. Ze ziet niet tegen een nieuwe uitdaging op. Ze is sinds 1990 - of liever, was tot nu toe - hoofd van het secretariaat van de vakgroep Ruimtelijke Planvorming, die bestaat uit de samengevoegde vakgroepen Tuin & Landschapsarchitectuur, Planologie en Cultuurtechniek.

Die nieuwe vakgroep kreeg een centraal secretariaat, bestaande uit vier personen, met mij als hoofd en dat was vooral voor de hoogleraren wel even wennen. Ik vond dat ik secretaresse was voor de hele vakgroep en niet alleen voor de hoogleraren, al hebben die wel eens een streepje voor."

Nu stapt ze uit het secretariaat en wordt hoofd personeelsbeheer van de vakgroep. Het is wel eng, maar ook erg leuk. Het is als het ware de laatste stap in mijn carriere."

Maar Keulen en Aken zijn niet op een dag gebouwd en carrieres ontstaan ook niet zonder bloed, zweet en tranen. Ze had al ruime ervaring opgedaan op ander terrein, zoals het secretariaat en de opnameplanning in het Pieter Pauwziekenhuis en later als secretaresse bij professor Walstra van de vakgroep Zuivel en Levensmiddelennatuurkunde. De splitsing, die tussen de beide groepen zou moeten plaatsvinden en waardoor enorme ruzies ontstonden tussen de betreffende afdelingen, maakten de werksfeer onmogelijk. Ik ben van die ruzies om een splitsing, die uiteindelijk nooit heeft plaatsgevonden, wel het slachtoffer geworden", verklaart Mies Gerbrands.

Wantrouwen

De personeelsconsulent Henk Croon heeft mij destijds uitstekend verder geholpen en mij beschermd. Niet om ze een veer in de kont te steken, maar ik vind dat Personeelszaken toch in het algemeen de problemen van het personeel goed opvangt. Ja, dat wil ik best wel eens gezegd hebben."

Een blauwe maandag zat ze op de Griffie, maar ze wilde toch liever naar een vakgroep. Dus toen in 1990 deze formatieplaats vrij kwam, door de fusie, nam ze hem met beide handen aan. Als nieuwe secretaresse en bovendien hoofd van het centrale secretariaat van die grote gefuseerde vakgroep kreeg ze wel wat voor haar kiezen: de hele studentenadministratie, postdistributie, kortom, alles moest opnieuw worden opgezet. Ze moest eerst door een rijstebrijberg van wantrouwen - ze kwam immers van de Griffie en dat was voor de vakgroepen geen aanbeveling - en men vertrouwde haar het werk niet toe. Het is schoksgewijs verlopen", zegt ze. Iedereen was gewend naar zijn eigen secretaresse te lopen. Het woord vroeger, daar kreeg ik een staart van." Vroeger deden we het zo", kreeg ze voortdurend te horen. Ja, maar nu doen we het zo!", dacht ik dan. Ik had ervaring genoeg, ik had immers al zeven jaar op de vakgroep van Walstra gewerkt!"

Door haar eigen ruime ervaring in de personeelssfeer is ze zeer betrokken bij het wel en wee van de werknemers. Als fulltime secretaresse had ze eveneens als deeltaak het personeelsbeheer van de vakgroep. Ik controleer of de regels wel worden toegepast door de chefs op de vakgroep, zoals de jaarlijkse bespreking met PZ, waarin het personeelsbestand onder de loupe wordt genomen:" Gaat het goed? Verdient iemand een hogere salarisschaal? Een gratificatie? Een schouderklopje? En zo ja, om welke reden? De chefs leveren als het ware de bouwstenen, de personeelsconsulent regelt het. Maar tot mijn verbazing ben ik vaak degene die het initiatief moet nemen. Dat verschilt echter wel van chef tot chef. Maar ik weet natuurlijk wel hoe die over hun mensen denken. Ja, als je al zoveel jaren meeloopt.."

Sectieborrel

Je moet er hard voor werken, om als vrouw een loopbaan tot een succes te maken, vindt ze. Ook voor de contacten moet je zelf zorgen. Want zo'n centraal secretariaat hoort nergens bij. Wij worden, als ondersteundende dienst, nooit ergens voor uitgenodigd. Niet op een sectieborrel of dinertje of barbeque bij iemand in de tuin. Niet dat we op zo'n etentje zitten te wachten, maar we zouden het wel als een soort erkenning beschouwen; dat zou wel leuk zijn."

Van de elf formatieplaatsen moet de vakgroep terug naar negen. We hebben geluk; een van secretaresses, mevrouw Buytendorp, gaat met pensioen. Maar ze wordt niet opgevolgd. De taken van administratie en secretariaat worden bij elkaar gevoegd tot Interne Zaken. Mooie naam en je krimpt dus een beheerder in. Maar nu krijgt onze systeembeheerder ook een andere plaats binnen de LU." De discussie speelt nu: Wat doen we? Vullen we de plaats weer in? Dan hebben we nog steeds de krimp boven het hoofd hangen. Krimpen we die hele formatieplaats in en we zien wel?" Dan mis je de expertise. Of krimpen we gedeeltelijk? Naar een halve plaats? We zijn in de administratie dus al O.75 gekrompen; hoe ver kun je terug? Ook al is er nu het nieuwe geautomatiseerde administratie-systeem, waar we overigens nog geen ervaring mee hebben. Twee mensen weg, dan gaat er een rood lampje branden. Men praat over bijscholing en allemaal een deel van het systeembeheer doen, dan blijven de andere
banen onaangetast, nu het loopt zoals het loopt. Maar wil de vakgroep dat ook? Het oorspronkelijke voorstel was: collectief deeltijd ontslag. Hetgeen betekent: minder geld en harder werken. Er hangen dus nogal wat onzekerheden over de O.B.P.-mensen. Hoe dan ook, we zitten aardig knijp. Nu heeft de vakgroep besloten om het hele takenpakket bij elkaar op een hoop te vegen en door te lichten. En dan maar kijken waar moet worden gekrompen. Want iedereen vindt zijn eigen takenpakket natuurlijk hartstikke belangrijk."

Mies Gerbrands gaat nu het hele beheer doen en stapt dus uit het secretariaat. Maar ik word wel opgevolgd", constateert ze met voldoening. En terugblikkend ontdekt ze, dat ze 1 maart al twaalf en een half jaar bij de Landbouwuniversiteit werkt.

Re:ageer