Wetenschap - 5 september 1996

Leven op de afdeling

Leven op de afdeling

Ik blijf hier niet altijd wonen, ik wil niet vastroesten

Posters aan de muur, lijsten op de keukenkastjes en creatieve uitspattingen op de voordeur. De standaardingredienten van een gemiddelde studentenafdeling. Toch is eenvormigheid ver te zoeken. Elke afdeling kent haar eigen unieke mix van oudere- en jongerejaars, veetelers en Diedenoorders, studenten en werklozen. Lief en leed aan de keukentafel; uitgestelde volwassenheid op de dertiende verdieping.


De eerste dagen op de afdeling staan nog in mijn geheugen gegrift. Zoveel nieuwe indrukken. Toen ik de keuken binnenkwam stond iedereen te strijken. Dat was raar. Het bleek dat een afdelingsgenoot mentor was en ze waren toevallig net druk met de voorbereidingen." Jobbe Wijnen blikt terug op zijn eerste Wageningse ervaringen. Samen met vijf andere eerstejaars belandde hij vorig jaar op Haarweg 13. Een bescheiden revolutie op afdelingsniveau want de gemiddelde leeftijd lag, zoals op zoveel afdelingen op de Haarweg, vrij hoog. De jeugdimpuls is blijkbaar goed uitgepakt, want de aankomende bioloog is dik tevreden over het afdelingsleven. Dat geldt ook voor Anniek Veltman, die haar onderhuurcontract inmiddels heeft omgewisseld voor een vast contract.

De zestienkoppige eenheid draait goed, vertellen beide bewoners: er wordt elke dag gekookt, iedereen vult trouw de lijsten in, niemand doet moeilijk. Zelfs de afwas wordt regelmatig gedaan, al is het wel dubieus dat die tegenwoordig in het afdruiprek blijft staan. Bij elkaar een geweldige ervaring na het beschermde middelbare-schoolleven.

Veltman: Je ontmoet hier ineens zoveel nieuwe mensen en die maken zich druk over dingen waar je nooit mee bezig bent geweest, zoals biologisch en vegetarisch eten. Dat is interessant. Het is ook handig, zo'n afdeling, want ouderejaars kunnen je bijvoorbeeld vertellen waar je examenzaal is." Minder leuk was het toen ze een heuse afdelingsvriend kreeg. Dan wordt er een heleboel over je gepraat, iedereen heeft het door en je wordt gepest."

Dat leed is inmiddels geleden. Een van haar leukere ontdekkingen was ongetwijfeld de vogelspin en de zwarte weduwe, gehuisvest in de kamer van Jobbe Wijnen. Of anders het computernetwerk, opgezet door vier afdelingsgenoten. Wat extra snoeren, gepuzzel met Windows 95 en een extra kaart leveren sinds kort uitgebreid digitaal speelplezier op.

Jan Dirk van Mourik, net drijfnat de keuken binnengeschuifeld na een hemelse ontlading, vult gretig aan: watergevechten en een klimpartij langs het balkon waardoor ze bijna voor inbrekers werden aangezien. Ook de opsluiting in de badkamer blijft niet onvermeld. Deze aanval werd gepareerd door de kraan te openen. Daarna stond de gang een beetje blank."

Tegenwoordig is er echter minder animo voor dergelijke stunts, stelt Van Mourik spijtig. In de weekenden is het leger en de bierlijst telt minder streepjes: jongerejaars moeten harder studeren.

Al heeft ze het naar haar zin, Anniek Veltman denkt nog wel eens te verhuizen. Ik blijf hier niet altijd wonen. Ik vind het hier leuk, maar ik wil ook andere afdelingen zien. Ik wil niet vastroesten."

Frituur

De afdeling Walstraat 44 telt door handig gemanoeuvreer met onderhuur en werving in eigen kring louter KSV-leden. Het grote voordeel is dat je daardoor beter weet wie je in huis haalt, vertellen Andrea Soeters, Geisje Hoetjes en Aukje van Hoeckel, gezeten aan de blauwgelakte keukentafel. Een kast torst een grote viskom zonder goudvis. Die heeft het waterverversen niet overleefd; misschien maar eentje van plastic kopen."

Volgens het drietal schept de combinatie vereniging en afdeling een extra band. Het heeft zeker zo zijn charmes om na een gezamenlijk nachtelijk verblijf in de KSV-kroegzaal uiteindelijk op de Walstraat de frikadellen in de frituur te laten zakken. Denk nu niet dat het zuip- en feestafdeling is, al hebben ze twee keer per jaar een afdelingsfeest. Nee, ook hier wordt stevig gestudeerd, Aukje van Hoeckel en Geisje Hoetjes hebben zodadelijk examen.

Van Hoeckel, aankomend tweedejaars, vertelt enthousiast over de soepel draaiende afdelingsmachine. Ik wist niet wat ik kon verwachten toen ik hier kwam, maar het is heel leuk. Student zijn is sowieso gaaf, omdat je nu ineens alles mag doen." Ook deze afdeling heeft net een verjongingskuur ondergaan met de komst van drie proppendanten. Volgens Andrea Soeters is dat duidelijk merkbaar. Vroeger zat ik hier soms hele zaterdagen in de keuken koffie te leuten. Er bleven altijd wel wat mensen hangen. Maar de nieuwe lichting heeft minder tijd, of gaat weg in het weekend."

Geisje Hoetjes is afdelingsoudste en beheert de onvermijdelijke lijsten die de keukenkastjes sieren: koken, schoonmaken, bier, algemeen. Nooit een probleem. Alleen de telefoonlijst is lastig. Sinds je met de draadloze telefoon overal vandaan kunt bellen, vergeet je sneller tikken te noteren. Voor het opmaken van de eindafrekening incasseert ze een tientje van de huisvestingsorganisatie SSHW. Dat belandt wederom in de afdelingspot, waardoor ze naar eigen zeggen wel eens een kookbeurt mag overslaan.

Studeren is overigens beslist geen vetpot. Hoetjes werkt daarom in een winkel, Van Hoeckel is serveerster en Soeters werkt in een bioscoop. Bijbaantjes krijg je gemakkelijker als je op een afdeling woont; je leert veel meer mensen kennen, vertelt Andrea Soeters. Op een gegeven moment werkte de halve afdeling bij het Molenstraattheater."

Het klinkt allemaal heel mooi en lief; vinden ze het zelf niet een beetje klef? Nee hoor", reageert Van Hoeckel. Iedereen gaat gewoon zijn eigen gang, maar niemand doet zijn deur op slot. Als ik het weekend weg ben, mag er best een bezoeker in mijn bed slapen. Dat gaat allemaal in goed vertrouwen. En als ik terugkom heb ik het gevoel van ik kom weer thuis."

Elfbierentocht

Vergelijkbare saamhorigheidsgevoelens heersen op de dertiende verdieping in Hoevestein. Het begint al met een hartelijk onthaal op de kamer van Lei Gouders, afgestudeerd microbioloog en tevens de oudste bewoner van 13a. Eline Klaassens, ook aanwezig, is vermoedelijk de jongste. Marco van der Linden blijkt afkomstig van de overburen van 13b. Iedereen komt hier altijd langs, mijn deur staat altijd open", vertelt Gouders. Ik woon al meer dan negen jaar op de flat. Ze kennen me allemaal, mede omdat ik in het bestuur en de activiteitencommissie van flatkroeg De Woeste Hoeve heb gezeten."

Van der Linden, afgestudeerd tropisch plantenteler, heeft daar ook menig biertje genuttigd en vertelt dat de kroeg een belangrijk bindend element is voor de hele flat. Daar worden nieuwe contacten gelegd die de afdelingen overstijgen. Bovendien is het dik lachen. Zo blikken ze met zeer veel genoegen terug op de succesvol verlopen elfbierentocht - de liquide winterse tegenhanger van de elfstedentocht - die anderhalve maand aan voorbereiding had gekost. Gouders goot toen sneller dan ooit tevoren de elf in sterkte oplopende biertjes naar binnen en is nog steeds de trotse recordhouder.

Van der Linden weet dat hij neigt tot overmatig nostalgisch terugblikken: Vroeger was alle beter. Studenten hadden meer tijd, waren minder op zichzelf gericht en trokken meer met elkaar op. Hij beseft echter dat met de komst van de ov-studentenkaart, de strakkere studiebeursregels, het krimpende budget en de noodzaak om bijbaantjes te vinden, het studentenleven danig is veranderd. Mede daarom kijkt hij licht jaloers naar het nog immer grote activiteitenpakket van 13a. Deze afdeling trekt er jaarlijks twee keer een weekend op uit en onlangs hadden ze een Chinese kookweek. Iedereen wierp zich na zorgvuldige bestudering van de kookboeken op de geheimen van de oosterse keuken. Ter verhoging van de sfeer werden de tafelpoten vervangen door lage bierkratjes en de vorken door stokjes.

Typisch is ook de eierlijst, waarop de bewoners hun eierconsumptie bijhouden. Volgens Lei Gouders dateert die lijst uit de jaren tachtig. Toen was de sport om rauwe eieren bij andere mensen te verstoppen, bijvoorbeeld in de schooltas. Met een beetje inzet was je al snel veertig eieren kwijt. Ook Marco van der Linden heeft ruime ervaring met zulke lijsten. Bij het opmaken van de eindafrekening ontbreken er af en toe een paar. Daar deden we soms ongelooflijk moeilijk over. Maar waar had je het nou eigenlijk over? Een paar kwartjes..."

Eline Klaassens is zeer te spreken over het bloeiende afdelingsleven. In het begin vond ik het wel een beetje eng. Lei Gouders was zo onwijs oud en je stapt ook niet zomaar bij iemand zijn kamer binnen. Nu ga je gewoon even samen thee drinken als je thuiskomt. Maar ik weet dat het lang niet overal zo gaat. Ik hoor ook van afdelingen die alles apart doen. Daar staat tijdens het eten voortdurend de tv aan, omdat ze elkaar niks te zeggen hebben."

Hoe het 13a verder zal vergaan is afwachten. Gouders meldt dat hij net besloten heeft om samen met Van der Linden te verhuizen naar een studentenhuis aan de Hollandseweg. Een gefaseerd einde van een tijdperk, want vanuit hun nieuwe woning kunnen ze nog steeds Hoevestein zien. Klaassens is duidelijk niet gelukkig met het vertrek van de gangmaker van de afdeling. Gouders vreest zelf voor vergrijzings- en gezapigheidsverschijnselen. Zo kon Klaassens hem tenminste nog opmerkzaam maken op de laatste rage rond producten van Bert en Ernie en Jip en Janneke. Dat gaat hij nu allemaal missen.

Op de flat wonen is uitgestelde volwassenheid", zegt Marco van der Linden. Een uitstel dat hem tot dusver prima beviel. Maar nu is het toch mooi geweest. We vertrekken. Ik ben 31; degenen die hier nieuw binnenkomen zijn 18. Het verschil wordt te groot. Je kunt zowat hun vader zijn."

Re:ageer