Wetenschap - 18 mei 1995

Karel de Grote vermoord in Wageningen

Karel de Grote vermoord in Wageningen

Niet in een rij gaan staan!

Een magische reis door de Middeleeuwen. Musical met kinderwagens in de gang, amateurs. Moord en verleiding, virtuoze loopjes, en tot slot het gebaar van Caesar. Sempre Sereno speelt Pepijn, op 19 en 20 mei in de Junushoff.


Kinderwagens op het zijpad in de grote zaal van de Junushoff. Jassen en tassen in de voorste rijen over de stoelen. Camera's klikken. Vlak voor het podium is een technicus in de weer met het maken van een video-opname. Naast hem een vrouw met hoofdtelefoon, achter het toetsenbord van een installatie die stemmen van piep naar stentor herleidt. Af en toe plegen zij overleg op fluisterende toon.

De musicalvereniging Sempre Sereno heeft het hele jaar, onder leiding van regisseur Henk Willems, koor- en orkestleider Ranier Bavinck en choreografe Iris Hautgast, hard gewerkt aan Pepijn en de jaarlijkse uitvoering staat voor de deur. Tijd om de rijpe vrucht te plukken. Anatevka, My fair Lady en Guys and Dolls zijn Pepijn al voorafgegaan. De behoefte van elke amateur: zichzelf bewijzen.

Er valt niets anders te verdienen dan applaus, bijval, het lekkere gevoel even eruit te springen, op te vallen. Een amateur onderscheidt zich van een beroeps doordat hij geen geld voor zijn prestaties verlangt, maar er juist voor betaalt om zijn talenten te mogen vertonen. Door lid te worden van een club, die een optreden in het vooruitzicht stelt. Een grote groep spelers dwarrelt over het toneel. Zo te zien moeten ze alle lapjeskramen op de markt hebben geplunderd. Bij Sempre maken ze alles zelf, ook de decors.

Pepijn, zoon van onze eigen Karel de Grote, is een door Amerikanen geschreven musical. Ze zijn niet altijd even goed op de hoogte van de Europese geschiedenis. Denken nog altijd dat Wageningen in Amsterdam ligt en Nederlandse boerinnen heet water betrekken via ketels op een met houtblokken gestookt fornuis. Ook nu is de historie geweld aan gedaan: Pepijn vermoordt zijn vader in dit stuk. Maar dat hoeft Sempre niet te beletten er een leuke voorstelling van te maken.

De muziek (krijgsmarsen, cake-walk, gospel, jazz! ) is van Stephen Schwarz, de tekst van Roger O. Hirson en als je de persberichten mag geloven, is Pepijn een swingende dynamische musical, die sinds 1972 Broadway op zijn kop zet. Mysterien en mirakels, tovenarij en wellust, moord en godsdiensttwist plus een ongelofelijke ontknoping worden het publiek beloofd.

Timo Hamers, PR-man van de vereniging, in een vierkleurig fluwelen wambuis, bekent dat de historische waarheid niet serieus moet worden genomen. Pepijn is een raamvertelling, een toneelstuk in een toneelstuk. Maar de figuren in het verhaal hebben echt bestaan, zoals Karel de Grote en zijn vrouw, de stiefmoeder van Pepijn, en godsdiensttwisten en oorlogen waren er ook, dat kan niet missen. Pepijn, in deze versie, zoekt het ware geluk; hij ontdekt dat een keizerskroon geen smetteloos gedrag garandeert en de drager ervan niet weerhoudt gruwelijkheden te bedrijven. Pepijn wil een beter doel in zijn leven en is daarnaar op zoek, geholpen door zijn medespelers.

Een vrouw in een lang fluwelen gewaad, omgeven door bezorgde lieden, zingt: Als je oud bent, incontent en dement bent, zwak en ziek, dan is het leven op de rand van je bed zonder romantiek". Ze is de opoe van Pepijn en vertelt hem, wat zij in haar jonge jaren van een echte vent, die nog wel meer dan zijn zwaard overeind hield, verlangde. Ze raadt hem aan vrouwen te veroveren.

Het ad hoc-orkest in de bak speelt een slepende melodie en twee praalbedden worden de buhne op geduwd. Een aantal vrouwen in middeleeuwse jakken maken pin-upachtige strijkbewegingen langs het eigen lichaam en draperen zich verleidelijk rond de keizerszoon. De rest van de groep drukt overduidelijk nieuwsgierig kijkgedrag uit, maar de regisseur roept: Niet in een rij gaan staan!" De spelers wijken snel uiteen. De wellustige verleidingsscene duurt voort, maar Pepijn ontdoet zich van de opdringerige sirenes en verkondigt luidkeels dat hij er genoeg van heeft. Regisseur Willems roept grinnekend: Je ziet er helemaal niet uit of je er genoeg van hebt!" Algemene hilariteit. De scene moet over.

In de pauze klauteren de spelers van het toneel en pakken hun boterhammen uit de tassen. Het van kroontjes voorziene keizerlijk paar maakt zich op voor de volgende scene. Hier en daar sjouwt een ondersteunende vader met een baby. Leiding en geluidstechnici overleggen druk. De pianist speelt virtuoze loopjes en de strijkers stemmen even bij; de blazers oefenen een lastig nootje. Verwachtingsvolle spanning doet de lucht bijkans trillen. De regisseur, die op het toneel een gesprek met een paar spelers probeert te voeren, draait zich om en maakt een neerwaarts gebaar met zijn hand. Het gebaar van Caesar in de arena. Het geluid verstomt onmiddellijk. De echte keizer is de regisseur van Sempre Sereno.

Re:ageer