Wetenschap - 9 januari 1997

Ik werd door onbekende Friezen gefeliciteerd

Ik werd door onbekende Friezen gefeliciteerd

Ik werd door onbekende Friezen gefeliciteerd
Wageningers succesvol in Elfstedentocht
Vanuit Wageningen vertrokken vorige week 27 schaatsers om de tocht der tochten te rijden. Onder hen A-rijder Fred van den Tempel, die 44ste werd, en Jan van Niejenhuis, die zijn derde kruisje haalde. Ook hoogleraar Jan Renkema schaatste de tocht uit, voor het eerst. Toen ik afstapte, dacht ik: een rustig tochtje in Nieuwkoop is eigenlijk net zo leuk.
Op 2 januari worden in het huis van Jan van Niejenhuis in Bennekom de voorbereidingen getroffen: 27 leden van de Schaatstrainingsclub Wageningen (STW) behoren tot de gelukkigen die mogen deelnemen aan de vijftiende Elfstedentocht. Een echt draaiboek is er niet, maar op basis van de herinneringen uit 1986 organiseren de deelnemers wie met wie meerijdt en waar de verzorgingsposten moeten worden neergezet. Iedereen dient vrijdag zijn eigen voer, drinken en overige benodigdheden in tasjes bij de verzorgers langs te brengen
Van Niejenhuis, in het dagelijks leven medewerker van de vakgroep Agrarische bedrijfseconomie, heeft niet veel getraind voor de tocht. Dagelijks een uurtje bij de Blaauwe Kamer, natuurlijk de wekelijkse trainingen op de baan in Utrecht en slechts een tochtje. Maar hij is positief: Ik ben in ieder geval niet uitgeput.
Terwijl de naar Friesland vertrokken STW'ers zaterdagochtend al op het ijs staan, zit Loes Maas bij de telefoon thuis. Zij mag net als in 85 en 86 fungeren als het centrale meldpunt voor de rijders. Hier bellen verzorgingsposten, binnengekomen dan wel afgestapte rijders en nieuwsgierige familieleden naar toe. De tv staat vanzelfsprekend al vanaf half zes aan. De tweede videoband zit in de recorder. Echtgenoot Egbert Kanis rijdt ook. Papa heeft vannacht geslapen in een bejaardentehuis, weet de middelste van de drie kinderen
In de ochtenduren gaat de telefoon sporadisch over. Zo belt om acht uur Floor van der Wilt met de mededeling dat verzorgingspost nummer 3 tweehonderd meter voorbij de laatste boerderij van Bartlehiem zal worden opgezet. Verder weet Floor dat de wedstrijdrijder Fred van den Tempel uit Bennekom in een tweede of derde groep achter de twaalf koplopers van dat moment schaatst
Mobile
Om half elf is Ankie Lamberts van veldpost 1 te Stavoren aan de lijn. Ze heeft een mobile geleend van een verslaggever van een regionaal dagblad en geeft hiermee de namen door van veertien Wageningers die zijn gepasseerd. Jan van Niejenhuis blijkt de eerste toerrijder. Snel belt Maas Joke Koerselman terug om te vertellen dat manlief om kwart voor tien is gesignaleerd. Ja, in prima conditie!
Tien voor elf. Mevrouw Goense informeert naar haar man. Die is een klein uur eerder door Stavoren gegleden. Daar heeft-ie nog thee gedronken, aldus Maas. Een buurjongetje vraagt Maas oudste zoon of hij meekomt om Nintendo te gaan spelen, maar die wil niet. Moet jij de hele dag kijken? Is het dan zo interessant?, vraagt buurjongetje verongelijkt
Nadat Henk Angenent is gefinished, neemt de belfrequentie toe. Steeds meer familieleden willen weten hoe het ervoor staat. Vooral huize Koerselman hangt zeer regelmatig aan de lijn. Daar is namelijk een verjaardag aan de gang. Vreemd genoeg laat verzorgingspost 2, Franeker, nimmer van zich horen, zodat de informatie van Maas steeds minder up to date wordt. Rond zes uur komt het bericht door van de enige Wageningse opgever van de dag: Wim Somsen. Om kwart over negen 's avonds zijn de laatste rijders Bartlehiem voor de eerste maal gepasseerd. Het gaat om Harrie Hansma, net terug van een vakantie in Australie, en een van de drie vrouwelijke STW'ers, Jacobine Sanders
Stuk
Egbert Kanis meldt op zondag dat hij een vrij gemakkelijke dag achter de rug heeft. Hij zat behoorlijk stuk tussen Workum en Franeker, maar na een goede verzorgingsbeurt en een nieuw paar schaatsen kwamen richting Dokkum de krachten terug. Na om zes uur uit de kooi te zijn losgelaten, kwam Kanis tien voor half zeven in Leeuwarden aan
A-rijder Fred van den Tempel kan eveneens terugzien op een geslaagde dag. Ondanks zijn rugblessure - Ik loop bij de dokter, die heeft me het schaatsen afgeraden - en weinig training kwam hij als nummer 44 op de Bonkevaart aan. De 33-jarige inwoner van Bennekom ontving zijn eerste kruisje. Reeds donderdag vertrok hij naar zijn zus in Tjietjerk. Om mijn startkaart op te halen. Dat was wel spannend, want ik ben geen lid. Maar gelukkig konden alle A-rijders sowieso meedoen.
Van den Tempel was zaterdag om drie uur op. Een bordje Brinta en dan van start. Ik was na het lopen heel vroeg op het ijs, zo rond de dertigste plek, schat ik. Daarna kwamen de toppers me voorbij, die gingen me te hard. Ik had in het begin last van mijn rug. De scheuren en de duisternis vielen Van den Tempel erg mee. Pas na Sloten, op een klein slootje, kwam ik een keer of drie te vallen. Van den Tempel mistte op een na alle verzorgingsposten. Een tasje, gerukt uit de handen van een grote ploeg, bood uitkomst
Dronken
Jan van Niejenhuis (53) kon op zondag de trap niet op, maar voelt zich op maandag beter. Zo'n afstand is niet alleen een kwestie van conditie, maar ook van karakter. De tocht was net zo gezellig als in 1985, vindt Van Niejenhuis. Nee, niet zoals in 1986. Toen viel een dronken kerel me nog lastig. Nu werd ik door onbekende Friezen gefeliciteerd.
Ook de baas van Van Niejenhuis reed mee. Voor hoogleraar Jan Renkema was het de tweede keer. In 1986 strandde Renkema echter in het donker op de Dokkumer Ee. Ik was toen nog jong en onervaren. Dan krijg je dat, verklaart de 59-jarige hoogleraar. Dit jaar begon hij om half tien aan het schaatsfestijn. Ik had me voorgenomen me niet al te veel in te spannen. Ik ben momenteel conditioneel niet zo super. Anders loop ik veel, maar ik heb last van een meniscus. Inspannen hoefde ook niet, want het ging me voor de wind. Toch viel voor hem na 126 kilometer, in Franeker, de duisternis al in en werd het ijs beroerd. Ditmaal kende Renkema toch geen problemen, al was het niet het leukste stuk. Een groot voordeel was dat ik de dag ervoor het ijs in het noorden heb verkend. Ik wist dat zeven kilometer voor Bartlehiem het ijs weer goed zou worden. Uiteindelijk kwam hij enkele minuten voor half twaalf binnen. Zijn eerste kruisje was een feit. Desalniettemin: Toen ik afstapte, dacht ik: een rustig tochtje in Nieuwkoop is eigenlijk net zo leuk.

Re:ageer