Wetenschap - 3 december 1998

Hopen op een gat in de markt

Hopen op een gat in de markt

Hopen op een gat in de markt
Drie studenten over hun eigen bedrijf
Met een scala aan maatregelen probeert de overheid het aantrekkelijker te maken en de voorspoedige economie van de laatste jaren biedt perspectieven - ondernemen is in. Wie onderneemt is eigen baas en heeft groot geld in het vooruitzicht. Maar de praktijk blijkt weerbarstig. Joost Sanders, Sander Wijsman en Marijn Krijgsman over de combinatie van een studie en een eigen bedrijf
Op zijn zestiende hielp hij zijn buurman met het kweken van bloemen en vanaf dat moment rolde hij langzaam het ondernemerschap in. Joost Sanders begon in 1994, op zeventienjarige leeftijd, zijn eigen kweekbedrijf. Je moet wel de kanalen en de mensen kennen, stelt hij wijs. En een boekhouder doet mijn administratie, want dat moet goed gebeuren.
De student Zootechniek huurt in het dorpje Grashoek een kas van drieduizend vierkante meter. Onverwarmd en in erbarmelijke staat. Daarin teelt hij zo goedkoop mogelijk alchemilla, veronica, solidago tara en hypericum exellent flair. Dat zijn soorten die worden gebruikt in mengboeketten. Besjes en zo. Ik laat ze zelfstandig groeien en bloeien. Een keer per week krijgen ze automatisch water en eens in de een a twee weken doe ik aan ziektebestrijding: spuiten, maar ook biologisch.
Sanders produceert de gewassen dertig dagen per jaar. Dat zou ook naar honderd kunnen, maar je wilt toch tijd voor jezelf houden. In het seizoen - de zomer - maakt hij twee weken van zeventig uur. Dan moet je zorgen dat je al je vakken goed hebt bijgewerkt. Verder maakt hij nog zo'n dertig dagen van een uurtje of zes. Maar dat zijn voornamelijk zaterdagen. Ondanks de tijdsinvesteringen heeft Sanders geen studievertraging opgelopen
Volgens Sanders vult zijn bedrijf echt een gat in de markt, want de laatste jaren is de vraag naar mengboeketten gegroeid. Hoeveel hij precies met zijn handel verdient wil hij niet kwijt. Maar het gaat om aanzienlijke bedragen. Niet in de orde van tien of honderd gulden, maar meer richting duizenden guldens. Ik verdien in ieder geval zoveel dat ik de rest van het jaar niets bij hoef te verdienen.
Webpagina's
Ook Sander Wijsman heeft een gat in de markt gevonden. Met nog drie andere studenten runt hij het bedrijf Virtual Release, dat een reeks van Internetdiensten biedt: het leveren van computers, het ontwerpen van webpagina's, het aanleggen van netwerken en het programmeren van Internetwinkels
Het bedrijf bestond al toen Wijsman er twee jaar geleden bij kwam. De markt was goed, veel bedrijven wilden het Internet op en ik was zelf al met grafische dingen bezig. Als hobby. Plaatjes bewerken en zo. Ik ontwerp nu webpagina's; ieder van ons heeft zijn eigen specialisme.
De zesdejaars Landinrichtingswetenschappen had in het begin veel problemen om zijn tijd goed in te delen. Ik was al gauw enthousiast voor het werk. Dan kreeg ik een opdracht en dan was het de uitdaging om het goed te doen. Ik kon niet goed inschatten hoe lang ik over iets zou gaan doen. Soms was ik twee keer zoveel tijd kwijt als ik had ingeschat, omdat ik bepaalde dingen nog niet kon en het dus moest uitzoeken. Daardoor haalde ik in een heel trimester soms niet een studiepunt. Maar nu kan ik tot op ongeveer een uur nauwkeurig inschatten hoeveel tijd een klus gaat kosten.
Wijsman besteedt ongeveer twintig uur per week aan zijn bedrijf. Ik werk gewoon thuis op de computer, maar meestal niet tijdens kantooruren. Het is ook weekendwerk en soms heb ik ineens een paar opdrachten waardoor ik veel meer dan twintig uur per week werk. Maar als het rustig is ben ik minder dan twintig uur per week kwijt.
De studenten van Virtual Release vragen 75 gulden per uur, tegenover de circa tweehonderd gulden die gerenommeerde Internetbedrijven voor hun diensten vragen. Wijsman: Er is redelijk van te leven, maar het houdt ook niet over. We hebben niet constant opdrachten, dus geen zekerheid. Soms brengen we offertes uit, maar krijgen we de opdrachten niet. Die tijd ben je kwijt. En ik investeer veel in hardware: in de afgelopen twee jaar heb ik al drie nieuwe computers gekocht. Daarom leent Wijsman nog steeds bij de Informatie Beheer Groep
Magneten
Dat het leven van een beginnend ondernemer niet over rozen gaat, ontdekte ook Marijn Krijgsman. Hij werkte een paar jaar geleden bij een magnetenbedrijfje. Magneten, om een waterleiding geklemd, bleken de neerslag van kalk tegen te gaan in apparaten als koffiezetters en wasmachines. Ik heb het zelf geprobeerd en het werkte heel goed. Maar op de een of andere manier kan het niet wetenschappelijk bewezen worden: bij sommige mensen werkt het niet.
Desondanks besloot Krijgsman zich op de ontkalkende magneten te storten. Hij schreef zich in bij de Kamer van Koophandel en produceerde met hulp van een vriend een folder, die hij zelf verspreidde. Ik heb een stuk of twintig magneten verkocht, maar daarna heb ik het bedrijf opgeheven. Ik had er geen zin meer in en geen tijd meer voor.
Maar de tweedejaars econoom gaf niet op. Hij zag een nieuwe toepassing voor magneten en schreef zich opnieuw in bij de Kamer van Koophandel. Als garagepersoneel proefritten maakt, moet het zo'n groen nummerbord op een auto bevestigen. Die worden nu vaak vastgeklikt, maar ze raken nogal eens los en daardoor kwijt. Met mijn magneetjes blijven ze veel beter zitten. Ook bij dit bedrijf speelde tijdgebrek hem parten. Ik heb garages aangeschreven, maar geen reactie gehad en ik heb het nu te druk om er weer mee aan de slag te gaan.
Desondanks wil Krijgsman na zijn studie zeker een eigen bedrijf beginnen. Ik ben nu een beetje aan het uitproberen, maar ik hoop dat ik tegen de tijd dat ik afstudeer een nieuw gat in de markt heb gevonden.

Re:ageer