Wetenschap - 30 januari 1997

Het is niet zozeer uitdagend alswel verslavend

Het is niet zozeer uitdagend alswel verslavend

Het is niet zozeer uitdagend alswel verslavend
Spelletjes spelen op Hinkeloord
Een spelavond bij Bosbouw, dat lijkt me wel wat. Alleen, wat is het? Krijgen de eerstejaars bosbouwstudenten een les in het correct spellen van bomennamen als Picea orientalis en Abies koreana? Of wordt het een serieuze avond over een speltheoretische analyse van de vakgroep? Niets van dit alles. Het gaat gewoon om een spelletjesavond, georganiseerd door de Wageningse studenten bosbouwvereniging. Donderdag acht uur in het Fibosgebouw
Hinkeloord staat mooi in de schijnwerpers, maar is van binnen aardedonker. Vanuit een barak ter linkerzijde van het statige pand piept wel een straaltje licht. Verder duidt in het duister niets op eventueel leven. Bij het openen van de deur van de barak komt het geluid van pingpongballetjes me echter tegemoet. Gilbert, Maartje, Marije en Edward, alle vier lid van het organiserend comite, staan te tafeltennisen en zijn net als ik in afwachting van spelbeluste bosbouwstudenten. Er hebben zich per slot van rekening zestien aangemeld. Geen van de vier weet waar de afkorting Fibos voor staat. Het gebouw is overdag verboden terrein voor studenten
Langs de wand staan versnaperingen: fris, kratten bier, chips en nootjes. Een lijst waarop de consumpties kunnen worden aangetekend, hangt erboven. Drie tafels met spelletjes. Op tafel een ligt Othello en een verouderde versie van het bij vele opeenvolgende generaties studenten zeer populaire spel Risk. Tafel twee is voorzien van Barricade, Rummikub en een spel kaarten. Tafel drie tenslotte is voorbehouden aan twee spellen Monopoly en een reisvariant van Party en co, een soort kruising tussen Pictionary en Triviant. Vele waxinelichtjes zorgen voor een hoog huiskamergezelligheidsgehalte. Zelfs de gordijnen zijn toe
Spelletjesfanaten zijn ze geen van vieren. Edward zegt alleen maar te sporten, Marije en Maartje maken deel uit van een select clubje bosbouw-riskers, maar dat komt steeds minder frequent bijeen. Het houden van een spelavond is dan ook absoluut geen traditie bij Bosbouw. Het idee ontstond spontaan op een bosbouwweekend in Maastricht, afgelopen oktober. Toen hebben we tot diep in de nacht Triviant gespeeld en dat was hartstikke leuk. De bedoeling is later op de avond met z'n allen naar Unitas te gaan. Half een uiterlijk houden we ermee op, het moet per slot van rekening morgen ook weer schoon zijn.
Als om kwart over acht de eerste student arriveert - Goh, 't is druk zeg! - kan in drie paren gestart worden met Party en co, volgens de dames een heel leuk spel waarbij de deelnemers tekenen, liplezen, mimen en vragen beantwoorden. De eerste vraag: Welk land geeft jaarlijks twaalf miljard dollar uit in de strijd tegen de Koerden? Het goede antwoord blijft uit. De eerste flessen bier gaan open, borrelnootjes komen op tafel
Het spel is al een eind op weg als Remko Duursma met wat vrienden de barak binnenvalt. Hoewel hij Mens-erger-je-niet, Triviant en Memory heeft meegenomen, grijpt hij automatisch naar het enige spel kaarten dat aanwezig is. Voor een spelletje klootzakken. Een tamelijk eenvoudig spel dat op zijn afdeling op Dijkgraaf erg populair is. We spelen het bijna ieder avond wel. Een uurtje of twee na het eten, meestal met een man of vier. Remko blijkt een ervaren spelletjesbeoefenaar. Hij verkeert tegenwoordig in een klootzakfase, de maanden hiervoor was het blufpoker, de maanden daarvoor boerenbridge, en daarvoor weer darten
Eigenlijk horen wij daar natuurlijk geen tijd voor te hebben, lacht hij. In het riskclubje van bosbouw zit hij ook. Dat begint altijd heel heftig, maar we maken het bijna nooit af. Na verloop van tijd ligt het stof op het bord, omdat we altijd over van alles zitten te praten. Nee, dan klootzakken, dat is voor Remko het spel
Erik Buyzerd vult aan: Het is niet zozeer uitdagend alswel verslavend. Erik woont op Bornsesteeg en komt regelmatig bij Remko op de afdeling. Ik ken het afdelingsleventje niet zo en dan is het wel zo gezellig om daar een spelletje te doen. Gisteravond nog hebben ze gekaart, van half tien tot drie. Maar het is wel eens gekker geweest. Remko valt bij: Jazeker, een keer duurde het negen uur achtereen. Dat was tijdens de proppenfeesten in december. Eigenlijk was het de bedoeling dat we daar naartoe gingen. Dat is echter niet gelukt. Het is iedere keer zo van: dit is echt het laatste potje, verklaren de klootzak-liefhebbers. En dat het toen vroor, hielp ook wel. Toen de rest van de afdeling 's ochtends vroeg weer op de thuisbasis arriveerde, zaten de heren dan ook nog steeds met de kaarten in de handen
Om een uur of negen is het gros van de spelletjesliefhebbers wel gearriveerd. Ik bevind me inmiddels in een gezelschap van vier rond het Barricadebord. Barricade is een variant van Mens-erger-je-niet, waarbij naast het van het bord slaan van de tegenstander als extra pesterij de mogelijkheid van het opwerpen van versperringen is toegevoegd. Vandaar de naam. Een van mijn medespelers, Willem de Lint, is onlangs verhuisd naar een flat in de Nude en nodigt me uit voor een feest de volgende dag. Ook als hij door mijn toedoen van het bord verdwijnt, blijf ik welkom in zijn nieuwe huis. Dat is Het Beukeltje, volgens Willem het eerste bosbouwstudentenhuis in Wageningen. Volgens medespeler Chris Smit hebben we de strategie van een poffertje. Barricade blijkt inderdaad heel lang te kunnen duren

Re:ageer