Wetenschap - 15 mei 1997

Gotcha!

Gotcha!

Gotcha!
Schieten uit voorzorg
Marc Schutte heeft weinig lol beleefd aan Gotcha! Enkele dagen na aanvang van het spel met de waterpistolen, eind april, lag hij er al uit. In zijn kamer op de Rijnsteeg werd hij, liggend voor de televisie, getroffen door een onderbuurman. De klassieke beginnersfout; het raam stond open. En Schutte was nog wel een van de drie Wageningse coordinatoren van Gotcha!, dat in twaalf universiteitssteden wordt gespeeld
Deelnemers hebben de opdracht aan de hand van een pasfoto met naam iemand binnen een termijn van twee weken op te sporen en met een waterpistool uit te schakelen. Tegelijkertijd zijn ze potentieel doelwit. De moordenaar die iemand uitschakelt, krijgt de opdracht van zijn slachtoffer. Het beoogde slachtoffer kan ter zelfverdediging ook de moordenaar te grazen nemen. In Wageningen deden zo'n zeventig mensen mee, van wie er nog enkele tientallen in het spel zijn. Het merendeel is afkomstig van herendispuut Vad Fundum, damesdispuut Auryn, roeivereniging Argo en studentenflat De Rijnsteeg. Maar ook een enkele scholier en een loodgieter doen mee
Derdejaars veeteler Willem Schoustra is begin mei nog niet op jacht geweest. Hij heeft een paar dagen tijd om iemand om zeep te helpen. Ik ben een beetje laks en lui geweest. Maar ik weet waar hij woont. Ik ga hem binnenkort opwachten. Ik geloof dat er een kroeg tegenover is. Anders moet ik een list verzinnen om bij hem binnen te komen. De eerste weken keek hij alleen maar om zich heen, op zoek naar moordenaars. Maar nu is Schoustra zijn paranoia kwijt
Op de afdeling doen we met z'n drieen mee. Voor de zekerheid schoten we elkaar ieder ochtend even nat want je weet natuurlijk nooit of een huisgenoot intussen de opdracht heeft gekregen jou uit te schakelen. Een van ons is inmiddels afgeschoten. Er kwam iemand op de koffie en mevrouw zat effe niet op te letten. Verdere voorzorgsmaatregel: laat iemand anders de deur openen en neem zelf plaats in de ruimte naast de deur. Schoustra: Eenmaal buiten kun je niet zoveel doen, behalve dan je gun op zak hebben. Uit voorzorg schiet ik wel 's op iemand die ik ervan verdenk mee te doen. Slechts een enkeling reageert echt pissig.
Het ergste is dat je je beste vrienden niet meer vertrouwt, lacht Schoustra. Die laat je dan voor de deur staan of ze moeten eerst een pasje onder de deur door schuiven. En mensen waar ik normaal vijf keer per week op visite ga, daar kom ik even niet meer.
De 28-jarige Utrechtse student Sociale economie Pepijn Nicolas coordineert de zaken landelijk. Naast Nijmegen dunnen Wageningen en Delft het rapst uit, weet Nicolas, die de grote studentenflats en het dorpse karakter als oorzaken ziet
Tien jaar geleden organiseerde Nicolas al een soortgelijk evenement. Toen alleen in Delft; het idee kwam van een huisgenoot die een Amerikaanse B-film had gezien. Werd aanvankelijk gemikt op jongerejaars, opvallend genoeg bleken vooral ouderejaars enthousiast. De mentaliteit van studerend Nederland is de laatste jaren beduidend anders geworden, zo verklaart Nicols dat fenomeen. De jongere studenten zijn een stuk serieuzer.
Meest succesvol deelnemer in Wageningen en dus kanshebber op de hoofdprijs - een dagje paintballen of lasergamen met winnaars uit de andere universiteitssteden - is Geert Harm Boerhave. Hij heeft inmiddels twaalf moorden op zijn geweten. Geert Harm heet tijdelijk voor zijn afdelingsgenoten Paranoia, want onder het motto de aanval is de beste verdediging schiet hij iedereen zonder pardon eerst nat. Maar de afdeling leeft ook mee; ze bellen hem op de vakgroep met de laatste voor hem ter zaken doende weetjes
Dankzij het hoge ons-kent-ons-gehalte van Wageningen had Boerhave al de eerste avond een slachtoffer gemaakt. De tweede avond had hij er vier. Ondermeer op Herenstraat 10, waar een nietsvermoedende vriend die zelfs nog geen wapen had aangeschaft voor hem opendeed. Nummer drie, evenals Boerhave een Argonaut, had weliswaar slim zijn naambordje verwijderd maar omdat de namen van alle overige bewoners er nog wel hingen, wist Boerhave genoeg
Nummer vier was een moeilijke bevalling. Dat was een loodgieter uit Noordwest. Via de cd-foon van de LUW kwam ik achter zijn adres; daar ben ik meteen naartoe gefietst. Boerhave kroop met pistool door de tuin, maar het slachtoffer bleek niet thuis te zijn. De moeder vertelde Boerhave dat zoonlief achter de bar stond bij korfbalvereniging Vada. Ik dacht: die tuint erin. Later bleek dat ze hem meteen daarna gebeld heeft want toen ik daar naar binnen ging stond er een vrouw achter de bar en was iedereen doodstil. Het doelwit hield zich schuil in de keuken, om via de achterdeur de vertrekkende Boerhave in de rug te schieten. Boerhave hoorde hem echter aankomen, waarna een shoot out volgde. Nog dezelfde avond schoot Boerhave Schutte voor zijn tv neer
Nummer zes had iedereen laten weten het weekend weg te zijn, maar liep gewoon rond op het proppenfeest. Boerhave stelde zich anderhalf uur strategisch op bij Ceres. Dat was best wel balen, want ik stond net met een leuk meisje te praten. Uiteindelijk bleef die avond zonder resultaat, maar enkele dagen later wist Boerhave hem gewoon op zijn afdeling te raken. Nummer acht viel tijdens een verhuizing aan Boerhave ten prooi, hoewel hij zijn haar had geblondeerd en zodoende moeilijk was te herkennen aan de pasfoto
Boerhave lijdt inmiddels aan verminderde waakzaamheid. Het is leuk voor een tijdje maar om er nu maanden mee door te gaan... Zeker de eerste dooie is heel gaaf. Nu heb ik echter zoiets van: als ik over tien minuten wordt doodgeschoten dan is het gewoon afgelopen.

Re:ageer