Wetenschap - 11 januari 1996

Frans van Ernst

Frans van Ernst

Waterbouwkundig tekenaar

Hij leidde eigenlijk een dubbelleven, Frans van Ernst. De Landbouwuniversiteit en de sport eisten ongeveer evenredige delen van zijn tijd en aandacht op. Hij begon meer dan dertig jaar geleden als amanuensis bij de Landbouwhogeschool en als linksbuiten bij FC Wageningen.


Zijn loopbaan eindigt op 1 februari 1996 als waterbouwkundig tekenaar bij de sector Landinrichting en milieu; de FC bestaat helaas niet meer, maar die activiteiten heeft hij onder andere omgeruild voor het trainen van de jeugdige selectiegroep waarop voetbalminnend Nederland zijn hoop heeft gevestigd.

In zijn flat in de Asterstraat toont hij allereerst de massagekamer en de fitnessruimte met hun wanden vol clubvaantjes. Alles erop en eraan. En zelf verdiend, hoor. Ook zelf gedaan, de inrichting en alles", zegt Frans van Ernst (56), in trainingspak en sportschoenen, met onderkoelde trots. Op de spiegelwand in de fitnessruimte staan een paar vingerafdrukken. O, jee! De kleinkinderen", zegt hij verontschuldigend. Want in huize Van Ernst verkeert elk voorwerp in onberispelijke staat.

Hier geef ik sportmassage. Ook gewone massage, hoor. Voor de sport doe ik het gratis. Dan geven ze me af en toe een flesje massage-olie. Of een doosje met tape. Want die spullen zijn duur. Maar verder vraag ik er geen geld voor."

In 1964 komt Frans van Ernst bij de Landbouwhogeschool als amanuensis bij Tropische cultuurtechniek. Van de collega die hij opvolgt, krijgt hij ook de sportcommissie-taken van de personeelsvereniging overgedragen. Dat komt goed uit, want sport en Van Ernst zijn ook al in 1964 in een adem te noemen. Hij zit immers sinds 1963 in het elftal van FC Wageningen, de semi-profs.

Het organiseren van sporttoernooien tussen de LUW en andere universiteiten en de daaraan voorafgaande sportdag, waarin de selectie plaatsvindt voor dat jaarlijkse toernooi in maart, behoren tot zijn taken. Van Ernst voert ze uit met enorm veel plezier.

Om zijn positie bij de LUW te verbeteren volgt hij een PBNA-cursus waterbouwkundig tekenaar. Daarvoor moet hij in 1970 wel het voetballen bij de FC opgeven; de combinatie studie en voetbal blijkt een te zware opgave. In 1974 behaalt hij zijn diploma. Ik heb er zes jaar over gedaan, want het moest allemaal in de avonduren. Maar ondertussen was ik al begonnen met het maken van tekeningen", licht Van Ernst toe.

De overgang van het amanuensiswerk naar de tekentafel scheelde veel in salaris, maar de contacten met onder andere de studenten vielen weg. Je zat daar met twee collega's op een kamer. Dat was wel heel anders."

Pupillen

Hij tekent van alles: figuren voor proefschriften, grafieken, schaalverkleiningen, kaarten voor projecten, ook voor het buitenland. Jaar in jaar uit tekent hij, en de sport houdt zijn leven in evenwicht. In de loop der tijd haalt hij ook zijn diploma sportmassage (1972) en eveneens het diploma voor trainer (1979).

In het spoor van de LUW-bezuinigingsoperatie Selectieve Krimp en Groei in 1989, als Frans vijftig is, krijgt hij de kans om halve dagen te gaan werken. Die kans grijpt hij met beide handen aan. Nu kan hij sport en werk beter op elkaar afstemmen.

Frans traint pupillen, gaat mee naar sportdagen en naar de landelijke vergaderingen. Ondertussen groeit zijn hobby uit tot een mooie sportaccommodatie thuis in de vijfkamer-flat, waar hij eigenhandig de inrichting van de twee sportkamers voor elkaar weet te boksen. De twee dochters zijn inmiddels getrouwd en hebben kinderen. Ook de kleinzoontjes zijn al voetballertjes en, net als opa, Feyenoordfans.

Luister, ik vind het prachtig hoor, dat Ajax wint. Het gaat nu even wat minder met Feyenoord, maar dat komt wel weer. Als ik moet kiezen tussen een wedstrijd van Ajax of Feyenoord, kijk ik toch naar Feyenoord!" Hoe je het ook wendt of keert, het gesprek met Frans van Ernst komt steeds weer op de sport terecht. Het is zijn grote liefde.

Brief

In 1994 gebeurt er iets dat hem tot op de dag van vandaag nog kwaad maakt. Eind november 1994 ontvangt hij een brief waarin staat dat hij per 1 november van dat jaar is overgeplaatst naar de sector Landinrichting en milieu. Het tekenwerk was steeds minder geworden", verklaart hij. Dat komt door de computers, natuurlijk. Heel begrijpelijk. Maar wat me woedend maakt, is dat niemand even de moeite nam om met me te praten. Even te overleggen: Zus en zo zit het in mekaar. Nee, geen woord, niks. Dan zit je ruim dertig jaar bij zo'n vakgroep en dan krijg je zo'n brief, nog veel te laat ook! Schandelijk vind ik het. Ik wil geen afscheid nemen. Dat hoeft voor mij niet meer. Bovendien had ik geen zin om naar een andere kamer te gaan. En dat heb ik ook gezegd. Ik zit hier al zo lang, ik blijf op mijn eigen kamer. Het is toch in hetzelfde gebouw. Ik kan net zo goed hier die tekeningen maken, zei ik."

Ik wil met iedereen meewerken. Met iedereen kan ik goed opschieten. Maar om zo behandeld te worden door de vakgroep, dat heeft me nog het meest tegen de borst gestuit."

Gelukkig wisten ze bij Personeelszaken voor elkaar te krijgen dat ik vervroegd met pensioen kon gaan. Daar wil ik de betrokkenen best even voor bedanken. Per 1 februari aanstaande ben ik officieel weg bij de LUW, met een gunstige regeling. Daar ben ik heel gelukkig mee."

Kaartavonden

Nu kan ik me helemaal met de training van de jeugd gaan bemoeien. En alle andere dingen die ik ook nog doe." Hij somt op: 's morgens helpen met het schoonmaken van de kantine en de kleedkamers van Ona 1953, waarvan hij al vijftien jaar lid is; 's middags massage thuis; 's avonds na de wedstrijd de verzorging van het team, zoals intapen en dat soort dingen. En het helpen bij Ona bij de kaartavonden voor ouderen. Wel 64 man elke maandagavond, schitterend vindt hij dat.

Maar de jeugd heeft zijn grootste inzet. Het is de kweekvijver voor het betaalde voetbal. Weet je dat ik Kikkie Musampa van Ajax 1 hier ook heb gehad? En zijn broertje Patrick zit er ook aan te komen! Ze zijn afkomstig uit Ede."

Hoe staat zijn vrouw tegenover al dat sportgedoe? Dat blijkt geen problemen te geven. Mijn vrouw is dol op voetbal. Ze ging zelf ook voetballen bij GVC, de club die wijlen Henk Oosterwoud, vroeger wethouder in Wageningen, nog heeft opgericht. Ze kwam in het bestuur en is de eerste vrouw in Nederland die een onderscheiding kreeg van de KNVB voor 25 jaar trouwe dienst! Ze kreeg een zilveren speld en een oorkonde." Hij wijst op een ingelijst document aan de wand.

Bedankjes

Hij is er echt niet rouwig om dat hij de sector verlaat. Zijn tweede leven wacht. Maar geen afscheid, is dat niet een wat triest einde van zijn loopbaan? Hij haalt zijn schouders op. Ik vind dat ik onfatsoenlijk ben behandeld", herhaalt hij koppig. Het zit nog diep.

Die overplaatsing, ach, dat vond ik niet erg. Wel de manier van doen van de vakgroep. Later kwamen ze met een boek met handtekeningen, met bedankjes voor het werk dat ik heb gedaan. Want ze merkten wel dat er wat was. Nou, toen hoefde het voor mij niet meer."

Ik heb nog die fantastische tijd meegemaakt op de Landbouwhogeschool, in de jaren 1964 tot 1970, toen de bomen nog tot in de hemel groeiden. Toen hadden de collega's nog veel voor elkaar over; je hielp elkaar, dat was geweldig. Nu is dat veranderd. Ze gunnen elkaar niets meer. Kunnen ook niets meer van elkaar hebben. Nu is het: Als jij op de drempel staat, geef ik je even een duw. Dan krijg ik jouw functie! Vroeger zat de prof tijdens de koffiepauze in de kantine naast iemand met een overall. Nu worden de mensen met overalls eruit gekeken. Ze komen nauwelijks nog in de kantine en blijven liever op de kamer zitten. Wat dat betreft zijn de tijden erg veranderd."

Dan komen twee kleinzoontjes binnenstormen. Grootvader straalt van trots. Vergeten is de LUW.

Re:ageer