Wetenschap - 11 september 1996

Een dijk van een kroeg

Een dijk van een kroeg

Een dijk van een kroeg
Twintig jaar Dijkgraaf
Een ballon verdwijnt in de lucht. Aarzelend volgen er nog een paar. Dan de grote hoop. De Dijkgraaf viert deze week feest. Vlaggetjes sieren de balkons. Hier en daar een spandoek: Nuclear testing, Wij gaan weer naar school (2x), Villa Vruchtvlees, lekker tot de laatste druppel. Een artiest op stelten spuwt onderaan de flat een beetje vuur, hetgeen met het straffe windje dat er waait niet meevalt. Onder het schaarse toegestroomde publiek ook schoonmaker Johan Vermeer, die ondanks twintig jaar Dijkgraaf nog steeds de studentencapriolen kan waarderen, getuige zijn brede grijns
Om acht uur zitten de lustrumcommissieleden in de Hunkerbunker aan de friet met kroketten en frikadellen. Het zestal heeft hard gewerkt om een passende feestweek voor elkaar te boksen. Vanavond staat er cabaret en een Caribisch feest op het programma. Later in de week volgen ondermeer de onderdelen bierestafettes, sportmiddag en vanzelfsprekend eten rond de trap. Commissieleden Michel Kooijman en Nienke Smid, beide drie jaar Dijkgraver, reppen over het succes van de kroeg waar 's avonds toch altijd wel een man of dertig te vinden is. Op en onder Dijkgraaf kan je jezelf zijn en heerst een ontspannen sfeer, vinden ze. De dinsdagavond heeft zich ontpopt tot de kroegavond en is populair tot ver over de flatgrenzen. Zozeer dat rijen vergeefs voor de deur moeten wachten. Of wonen op Dijkgraaf verschilt met het leven op andere studentenflats, weet het duo niet. Wij zijn niet zo uithuizig.
De Utrechtse rechtenstudent en vrijetijdscabaretier Leon de Wit stond in Ede op de verkeerde lijn 84 te wachten en arriveert een klein uur te laat. Een vijftigkoppig publiek luistert welwillend naar De Wits speciaal voor studentenpubliek bedoelde sketches over communicatiecursussen met dolfijnen en Philipsnatuurparken vol Bisonkits, Robijntjes en Nesquickhazen. Achter de bar staan de tapvrijwilliggers in T-shirts met de mysterieuze tekst Desperados, Outlaw, Hors la loi, Fuori legge. Desperados sponsort de week een beetje, verklaart lustrumcommissielid Jan-Willem de Wit. Het is een soort bier. De Wit heeft zin in de week. We hebben afgesproken dat iedere avond in ieder geval een van ons nuchter blijft. In geval van eventuele ... eh, calamiteiten, ja.
Corne van Helteren uit Breda woont sinds een half jaar op Dijkgraaf en is een vaste bezoeker van de Hunkerbunker. Hij volgt hoger laboratoriumonderwijs in Eindhoven maar loopt stage bij het ATO-DLO. Eindhoven is kut!, laat hij weten, Daar heb ik nooit willen wonen. Maar Wageningen is oke! Als zovelen vanavond heeft hij voor de speciale prijs van 17,50 gulden een lustrum-T-shirt aangeschaft. In praten heeft hij vooralsnog niet zoveel zin, liever wil hij van artiest Fergon ook een ballongeblazen palmboom met aapje
Gloria Estefan luidt de Caribische avond in. Een avond zonder cocktails en fleurige kledij; alleen de commissieleden dragen een bescheiden bloemenkrans. Maar wat maakt het uit, de flat loopt immers leeg en de kroeg vol. De hoek - een door een pilaar afgeschermde plek achter in de flatkroeg - is het terrein voor de stamgasten. Hier hangen de leden van met name de afdelingen 3A, 3C, 4C, 6A en 9A aan de bar. Of, om met de woorden van een van hen te spreken: Hier loopt iedereen met oogkleppen op naar toe. Zoals Arjan van Dijk dat gemiddeld drie keer in de week doet. Hij gaat binnenkort in het bestuur, hoewel hij eveneens bij De Veetelers actief is. Probleem is dat zowel Dijkgravers als Veetelers erg gezellig zijn. Soms kan ik niet kiezen.
De meute zet zich inmiddels op de weinig tropische muziek meer en meer in beweging. Van Helteren is terug van even weggeweest. Hij is stukken spraakzamer dan daarstraks. Luidruchtig viert hij een 1-0 overwinning van NAC door te dollen met Heerenveenaanhanger Doekele Rienks, die spontaan over zijn lidmaatschap van het FIF - het Fries infiltratiefront - begint uit te wijden. Wij komen onze cultuur overbrengen naar de rest van Nederland, alleen weet niemand dat nog. Rienks over Dijkgraaf: Ik kwam hier twee jaar geleden in mijn eentje naar toe. Zo van het vwo en dan voel je je niet best. Maar binnen een week stond ik hier iedere avond. Dat is het Dijkgraaf-gevoel. Zijn buurman valt bij: Een beetje brallen, een beetje kutten en een beetje dollen. Maar niet te erg. Dit is gewoon een dijk van een kroeg.
Afdeling 4C is ruim vertegenwoordigd: terwijl Sanne Haeskens met de drukbezette vuurspuwer op het podium staat, happen Lars Perk en Christel Olivers in de biertjes die regelmatig per meter passeren. Perk woont pas een maand op Dijkgraaf want is eerstejaars. Ik woon op een topafdeling! De huismeester zei al tegen me: ga je op 4C wonen? Dan houd je zeker van gezelligheid. Sinds de AID is Perk dan ook niet meer in het centrum van de stad uitgeweest. Olivers is na een jaar op een flatje aan de Gerdestraat naar Dijkgraaf verhuist. Waarom? Het zijn hier gewoon mijn types. Ik ben niet zo alternatief. Perk verklaart:Ik ben wel 's in de kroeg onder Hoevestein geweest. Daar is de sfeer wat relaxeter; daar hebben ze bankjes, kun je een kaartje leggen en een nootje eten. Het klinkt misschien banaal maar dit is meer een zuipkroeg.
Van Dijk houdt het om half twaalf al voor gezien en verdwijnt met vriendin door de deur. Net veel later verlaat ook Van Helteren de kroeg. Da's geen echte, grijnst iemand. Binnen is de act van de buikdanseres met slang afgelopen. Jessica, Roos en Linda blijken daarna ademloos, Andre Hazes verliefd en het is nog altijd lente bij de tandartsassistente. Caribische nachten zijn lang

Re:ageer