Wetenschap - 7 maart 1996

De verloren evangelien

De verloren evangelien

Met tranen in mijn ogen heb ik het stukje De verloren evangelien op de achterpagina van het WUB gelezen. Triest, dat iemand als Slavenburg er blijkbaar zoveel moeite voor over heeft om te bewijzen dat de bijbel historisch niet betrouwbaar is. Jammer, dat het WUB dit betoog, waarin vrijwel geen inhoudelijke argumenten vermeld staan, zomaar zonder inleiding of wat dan ook als artikel opneemt.

Om Slavenburgs visie enigszins te weerleggen of op z'n minst te relativeren zal ik hier een paar punten noemen die het voor mij aannemelijk maken dat de bijbel historisch wel betrouwbaar is.

Ten eerste is het onmogelijk om te bewijzen dat de bijbel niet waar is, net zo min als het mogelijk is om te bewijzen dat hij wel waar is. Dit is simpelweg inherent aan de wetenschap die zich geschiedenis noemt. Omdat de tijd nou eenmaal niet teruggedraaid kan worden moeten we het doen met de bronnen die we hebben en daar de betrouwbaarheid van inschatten. Er is dus hoogstens een waarschijnlijkheid, een aannemelijkheid; nooit een bewijs. (Dit geldt overigens ook voor bijvoorbeeld de (macro)evolutietheorie met de verschillende theorieen die bedacht zijn om het ontstaan van de wereld en het leven te verklaren.)

Daarnaast bevat de bijbel een extreem grote innerlijke consistentie voor een zo grote verzameling boeken (66 in totaal). Dit niet alleen binnen de vier evangelien, waarvan je dan nog zou kunnen beweren dat ze aan elkaar aangepast zijn, maar vooral ook tussen deze evangelien enerzijds, en de profetieen van voor die tijd en de brieven van verschillende christenen na die tijd anderzijds. Dat deze allemaal later door de kerk aangepast zouden zijn is hoogst onwaarschijnlijk. Ten eerste is het een heidens karwei, daarnaast waren de geschriften waarschijnlijk al zeer vaak overgeschreven (wat ondersteund wordt door de vele vondsten die er van dezelfde geschriften gedaan zijn) zodat het voor de kerk kortweg onmogelijk was om een eigen herziene versie te introduceren.

Dat zij bepaalde geschriften ongewenst heeft verklaard, was juist omdat zij in tegenspraak waren met die geschriften, die historisch gezien het meest betrouwbaar waren. Dit was de vaststelling van de zogenaamde canon (en niet van het evangelie, zoals Slavenburg beweert), dat zijn de boeken die we nu in de bijbel terugvinden.

Hoewel er nog tal van geschiedkundige argumenten zijn, wil ik als laatste punt nog noemen dat ik aan den lijve heb ervaren dat de inhoud van de bijbel waar is. De boodschap die de bijbel geeft zit logisch in elkaar en komt zeer nauw overeen met de werkelijkheid. Verder komt mijn (subjectievere) beleving van mijn geloof, mijn dienen van God, overeen met wat ik in de bijbel daarover lees. Ik heb een vader-zoon relatie met de God die alles gemaakt heeft en die zoveel van mij houdt dat hij zelfs zijn leven voor me overhad. En daarom deed dat stukje over Slavenburg me pijn: hij boort mijn God, op wie ik met recht trots ben, keihard en zonder pardon de grond in.

Beste mensen van de doopsgezinde kerk, laten we alsjeblieft nooit vergeten dat er maar een is die de kerk nieuw leven in kan blazen: God.

Re:ageer