Wetenschap - 23 februari 1997

De taken van het Tap worden onderschat; we worden gewoon weggestreept!

De taken van het Tap worden onderschat; we worden gewoon weggestreept!

De taken van het Tap worden onderschat; we worden gewoon weggestreept!
@ Bert Wennekes, analist bij Erfelijkheidsleer
Jammer dat die term ondersteunend personeel er ooit is ingeslopen. Ik zeg nog altijd Tap, dat is veel beter: Technisch en administratief personeel. Want dat kunnen ook mensen zijn die eigen onderzoek verrichten. Die doen niet alleen maar ondersteunend werk, die hebben eigen taken. Alleen al zo'n tien tot vijftien procent van het onderwijs wordt gedaan door analisten, terwijl het onderzoek voornamelijk door hen wordt uitgevoerd. Ze geven practica en ontplooien veel eigen initiatief. Dat wordt nogal eens weggedrukt! Het streven is om het verschil te laten wegvallen tussen wetenschappelijk en ondersteunend personeel. In feite is dat al bereikt met de nieuwe wet Modernisering universitair bestuur, de MUB
Bert Wennekes (50), analist bij Erfelijkheidsleer, heeft in alle democratische bestuurlijke LUW-organisaties gezeten die voor een Taper toegankelijk waren. Tweemaal zat hij fulltime in de faculteitsraad. Dat recht hebben we in 1970 via de WUB (Wet Universitair Bestuur) verkregen en dus is het ook een plicht eraan deel te nemen, vindt Wennekes. In het begin was het moeilijk, maar hij kreeg tips van zijn prof bij Bodemkunde en geologie, waar hij toen werkte. Hij moest er veel voor leren, zich terdege inwerken en was tenslotte in 1982 mede verantwoordelijk voor de oprichting van Tap82, samen met Paul Heeres, Guido van Hasselt en Hans Hubers
De taken van het technisch en administratief personeel worden onderschat. In de nieuwe MUB-wet worden het Tap en de studenten gewoon weggestreept! Waar hebben we dan in 1968 zo fel voor op de barricaden gestaan? Ik was in 1970 de eerste Taper die in de universiteitsraad kwam. Dat was heel wat! Professor Buringh was voorzitter van de vakgroep waar ik toen werkzaam was. Een hele aristocratische man en heel aardig hoor, maar bij hem waren het wel eerst de hoogleraren, dan een hele tijd niks, dan het wetenschappelijk personeel, dan weer een hele tijd niks, en dan pas de rest. Dat je mocht meepraten, nou, dat was dus niet niks!
Er volgde een heel groeiproces, want wat wist je nou van besturen en beleid maken en zo? Het was nog geen traditie. Ja, later wel. Toen konden we volwaardig meebeslissen en meebesturen over beleidslijnen. Maar in het begin mocht je meebeslissen wie de boenmachines voor de werksters boven moest brengen! Nadat ik was ingewerkt, veranderde dat.
Wennekes heeft wel eens spijt gehad van een Tap-actie. In het kader van de instelling van de clusterbesturen in 1988 diende de Tap-fractie bij de universiteitsraad een amendement in, waarin de voorwaarde werd gesteld dat de clusterbesturen in 1992 moesten worden geevalueerd. Maar die evaluatie was voor het college van bestuur aanleiding om de clusterbesturen niet voort te zetten, terwijl wij dat juist wel wilden. Geef de clusterbesturen inspraak in onderwijs- en onderzoekbeleid, vonden wij. Als we die voorwaarde niet hadden gesteld Kijk, ik wil niet zeggen dat vroeger alles beter was. Maar het faculteitsbestuur behartigde de belangen beter dan de latere universiteitsraad, die veel verder af stond van de dagelijkse gang van zaken. En nu heeft het college van bestuur die departementen ingesteld. Dat is gewoon een verzameling van leerstoelhouders. Mooi, maar daaraan ontbreekt nog wel een overlegorgaan waarin het Tap en de studenten zijn vertegenwoordigd.
Weet je wat ik zo ontzettend jammer vind? Dat je in bestuurlijke organisaties niemand meer tegenkomt van tussen de twintig en dertig jaar! Alleen oudere werknemers met een vaste baan vind je nog in dat soort functies. Want geen jongere aio of analist kan het zich permitteren om aan een bestuurlijke functie te beginnen. Analisten hebben allemaal contracten van twee of drie jaar en dan ga je niet in een bestuur zitten, want je verhuist toch telkens weer naar een andere afdeling of werkgever. Er zitten nog veel meer vervelende kanten aan, want je moet aldoor een nieuwe analist inwerken. Die moet steeds opnieuw het wiel uitvinden. Vroeger bleven ervaring en kennis van een analist jarenlang binnen het lab. Nu verdwijnt die net als alles goed loopt. Zou dat financieel wat uitmaken, steeds iemand inwerken en hem of haar al na twee jaar weer ontslaan? Dat vraag ik me wel af, hoor.

Re:ageer