Wetenschap - 20 maart 1997

De Landbouwuniversiteit staat goed aangeschreven

De Landbouwuniversiteit staat goed aangeschreven

De Landbouwuniversiteit staat goed aangeschreven
Eva van Drie, bezoekersontvangst
Ze heeft een unieke positie aan de Land- bouwuniversiteit, want ze is de enige in haar functie: Eva van Drie, de gastvrouw van de LUW. Al vijftien jaar lang trekt de boerendochter door de landbouwstad, voor rondleidingen met of zonder lunch en met de meest uiteenlopende groepen
Er zijn twee soorten bezoekers: zij die zichzelf uitnodigen en degenen die de LUW uitnodigt. Uitnodigen doet het college van bestuur. Tijdens recepties of bij een felicitatie ter gelegenheid van een benoeming, zoals die van Carl Niehaus, de ambassadeur van Zuid-Afrika. Die krijgt een uitnodiging. Van die brief krijg ik een kopie, met het verzoek contact op te nemen. Ik probeer dan een datum voor het bezoek vast te stellen, meestal een moeizame zaak. Ik vraag naar de interesses van de gast en benader mensen binnen de LUW. Ik vraag of wij specifieke informatie hebben die voor de bezoeker, in dit geval de ambassadeur, van betekenis kan zijn. Ik bel Bureau Buitenland - tegenwoordig de afdeling Kennisbemiddeling; daar moet ik erg aan wennen - en vraag om informatie over Zuid-Afrika.
Vervolgens maak ik een tijdschema voor het bezoek. Als het Zodiac betreft, vraag ik: ,Wat willen jullie vertellen, wat laten zien? Een rondleiding? Een voordracht? Naar de Meishan-varkens? Een lunch? In het tijdschema leg ik elk onderdeel en het aantal daarvoor uitgetrokken minuten vast. Als het Zodiac niet uitkomt, omdat de agenda's vol zijn - en dat is dan ook de enige reden - ga ik naar andere gebouwen. Ik kan overal terecht; de medewerking is geweldig. Ook vakgroepen die geen belang hebben bij een bezoek werken mee. Van laag tot hoog, iedereen is bereid daarin tijd te investeren.
De Landbouwuniversiteit staat goed aangeschreven. We krijgen bezoekers uit de hoogste regionen. Zoals een Chinese afgevaardigde die zeer hoog in de partij is, nummer tien op de hierarchische lijst van heel China. Of de dochter van koningin Sirikit en koning Bhumipol van Thailand. Van Drie toont foto's waarop een in modern deux piece geklede jonge vrouw letterlijk een kijkje in de LUW-keuken neemt: ze tuurt bij de vakgroep Voeding geinteresseerd in met groenten gevulde potten en pannen. Voeding is een van de studierichtingen van de prinses. Net als haar vader werkt ze hard aan de vooruitgang van haar land. Ze was bijzonder enthousiast en leergierig.
Tijdens de rondritten door Wageningen zit Van Drie als een professionele reisleider met haar microfoon voor in de bus en vertelt over het reilen en zeilen van de landbouwstad Wageningen. Vroeger deed ik dat in vier talen, maar vragen beantwoorden in het Frans werd soms zo ingewikkeld! Nu doe ik alleen nog Engels en Duits. En Nederlands natuurlijk. Tijdens de terugkomdagen voor afgestudeerden die na 25 jaar nog eens willen zien wat hier allemaal is veranderd. Ook de personeelsintroductiedagen verzorg ik. Ik heb uitgerekend dat ik inmiddels na zestig introductiedagen zo'n achttienhonderd personeelsleden heb rondgeleid.
In de goeie ouwe tijd hadden we een auto met chauffeur voor het college, en twee eigen bussen met het LH-logo. Dan reed je met je eigen bus door Wageningen, met studenten of bezoekers. Prachtig, het gaf een zeker cachet. Allemaal geprivatiseerd, de chauffeurs ook. Een zit er nog bij de LUW, die is concierge van De Leeuwenborch. Nu huren we de bussen.
De groep bezoekers die zichzelf uitnodigt, wordt eerst op haar merites bekeken. De Landbouwuniversiteit is bijzonder in trek. Reisbureaus bellen ons en vragen om een rondleiding. Als ze de Keukenhof of Aalsmeer in hun programma hebben, wimpel ik het af. Dan zijn ze niet geschikt voor ons. In andere gevallen betrek ik ook de Dienst Landbouw Voorlichting of DLO erbij. Japanners en Chinezen zijn zeer geinteresseerde bezoekers: ze schrijven letterlijk alles op. Erg in trek zijn Zodiac, de plantenwetenschappen, De Dreijen met de ABC-gebouwen Agro, Bio, Compu, maar ook Ruimtelijke planvorming en Bosbouw.
Eens kwam de hoogleraar waarmee Eva van Drie had afgesproken niet opdagen. Daar stond ik met mijn groep. Help me!, riep ik. De collega's op die vakgroep sprongen onmiddellijk in, fantastisch.
Indertijd werkte ik met aantekeningen op het bord. Op een keer had ik bij Zodiac het aantal medewerkers van de universiteit opgeschreven. Plus een concierge!, stond er onder mijn getallen gekrabbeld toen ik even weg was geweest.
Ook de inkoop van relatiegeschenken behoort tot Van Drie's werk. Samen met haar baas Piet Aben en grafisch vormgever Ernst van Cleef zit ze in een commissie die de keuze van de geschenken bepaalt. In de tijd van de Landbouwhogeschool was relatiegeschenken een vies woord, zegt Van Drie. Ze opent een kast vol dozen: fineliners, pointers, sweatshirts, stropdassen, de populaire draagtasjes - te veel om op te noemen. De commissie is altijd in voor een nieuw idee, maar het voorstel voor een Delftsblauwe kruik jenever hebben ze niet uitgewerkt. Het moet wel in de sfeer van de LUW passen. Eva van Drie noemt organiseren haar lust en haar leven. Ik heb de leukste baan van de hele Landbouwuniversteit, constateert ze

Re:ageer