Wetenschap - 9 mei 1996

Anna van Dijk

Anna van Dijk

Beheerder

Anna van Dijk werkt sinds 1992 aan de LUW als secretaresse en beheerder. Na spannende ervaringen in katholieke kinderkampen in Noord-Ierland, zwaar vrijwilligerswerk in Frankrijk en werk in de glimmende wereld van Ferrari was de overgang naar de universiteit groot. Wat is dit voor een vakantieland?"


Ze is in Sneek geboren en voelt zich Friezin in Gelderland, maar geen echte Friezin meer in Friesland. Daarvoor heeft ze te veel beleefd, te veel gezien van de wereld. Op haar rustige kamer in de Leeuwenborch hangen prentbriefkaarten en een poster van The Stones, waarvan ze als grote fan een concert heeft bijgewoond. Ze is 32 jaar en lijkt een bedaarde administratrice.

Tijdens de lerarenopleiding Frans en Engels in Utrecht ging Anna van Dijk naar Belfast om daar kinderkampen te helpen leiden. Het waren katholieke kinderen, omdat die er slechter aan toe waren dan de protestantse. Pax Christi organiseerde die kampen. Het was geen pretje", bekent ze. Op de straathoeken mannen met een stengun, overal controle en als voetganger werd je steeds gefouilleerd. We hadden in het kamp wel een leuke groep, maar je krijgt hele rare kinderen; heel hard en snel volwassen. Dat moet ook wel. Ze hebben dramatische dingen meegemaakt. Zelf zit je tussen twee groepen: wat de IRA doet is niet goed, maar als je de omstandigheden in aanmerking neemt, kun je het ontstaan van die groepering wel begrijpen. De protestanten namen het ons heel kwalijk dat wij de katholieke kinderen hielpen. In hun ogen waren we partijdig. We moesten zorgen dat we niet in de verkeerde cafes kwamen."

We hadden onderdak gevonden in een klooster", vervolgt Anna van Dijk, en op een avond wilden de protestanten ons komen halen. Waarschijnlijk om ons zo bang te maken dat we het land zouden verlaten. Gelukkig wist de moeder overste van het klooster het te sussen, maar we konden 's avonds niet meer alleen op straat."

Ik ben naar Belfast gegaan om te zien of de media niet alles aandikten, of het werkelijk zo erg was. En de werkelijkheid was heel roerig; mijn ouders waren voortdurend bezorgd. Dat begreep ik wel, maar ach, ik kan hier ook onder een auto lopen! Toch, als ik terugkijk op die twee jaar het was beslist geen pretje, maar ik had die ervaring voor niets ter wereld willen missen!"

Stoer

Anna van Dijk is groot en ziet er tamelijk stoer uit. Ze pakte van alles aan. Werkte als vrijwilliger in Frankrijk bij de stichting S.O.S., met ouderen tussen vijftig en zestig jaar die zich niet konden redden door ziekte of andere omstandigheden. In Frankrijk zijn weinig bejaardenhuizen en ze zijn heel duur, dus de gewone mensen zijn aangewezen op vrijwilligerswerk. Het was vreselijk zwaar; je moest koken, wassen, tillen en hun eten geven. Vaak waren de mensen heel somber en pessimistisch, want je trof soms hele zieke mensen. Suikerpatienten, van wie de benen waren afgezet."

Ik was er destijds eigenlijk wel wat te jong voor. We woonden in een slechte buurt. 's Avonds moesten we naar onze kamer rennen, omdat we steeds werden lastig gevallen. Het waren hevige ervaringen. Ik heb er veel van geleerd. Nee, mij maken ze de pies niet meer zo gauw lauw."

Ze lacht. Ken je die uitdrukking niet? Die heb ik bij Ferrari geleerd, in mijn periode als uitzendkracht. Daar kwamen allerlei vreemde mensen met vreemde uitdrukkingen. Aparte mensen zijn dat, mensen die een Ferrari willen hebben."

Eigenlijk wilde ze in het bijzonder onderwijs werken, maar het was moeilijk om een baan te vinden en er moest toch brood op de plank komen. Dus ging ze naar Engeland om er als nanny, kinderjuf, te werken. Daar kreeg ze het advies om in de tourist business te gaan werken, omdat ze haar talen goed sprak. Ze volgde een omscholingscursus voor secretarieel werk, maar de Engelse economie werd steeds slechter en bovendien ontmoette ze haar huidige partner, een melkveehouder in Herveld.

Huurders

Terug in Nederland meldde ze zich bij een uitzendbureau. Ik wilde zoveel mogelijk ervaring opdoen bij verschillende bedrijven, om mezelf te ontwikkelen, maar ook om multi-inzetbaar te zijn, zodat ik voor veel banen in aanmerking zou komen." Ze werkte bij een stichting die ontwikkelingswerk deed en aan de klachtenbalie bij de Woningstichting Ede, waar verontwaardigde huurders haar soms bedreigden. Daarna een aantal commerciele bedrijven, waar ze keihard moest werken. Koffie en lunchtijd - vergeet het maar.

In 1992 kwam ze bij de vakgroep Organische chemie terecht als secretaresse, als invaller voor een zieke. Ze bleef een jaar.

Wat is dit voor een vakantieland?", dacht ze. Koffiepauzes, tussen de middag vrij voor de lunch en daarna nog uitgebreid theedrinken! Daarna kwam Anna bij Ecologische landbouw in een dito functie en in 1994 bij Vrouwenstudies in de landbouw. Daar is ze thans beheerder, maar af en toe moet ze ook secretaresse-werk verrichten.

Beheerder is een schaal hoger dan secretaresse", legt ze uit. Maar door de bezuinigingen is langzamerhand het beheerders- en secretaressewerk in elkaar geschoven. Ik denk dat niet iedereen ervan op de hoogte is dat dit consequenties heeft voor de inschaling."

Vrouwenstudies moet heel hard strijden voor het bestaan en dat vindt Anna van Dijk totaal onterecht. Het heeft altijd een beetje een negatieve klank en dat vind ik heel jammer. Er komen veel studenten op af, want het onderwijsprogramma is heel goed. De merk je aan de evaluatie, die altijd zeer positief is. Maar alle kleine vakgroepen hebben het moeilijk."

Bij Ecologische landbouw vond ze het gemengde gezelschap erg boeiend.

Hier werken alleen vrouwen. Dat geeft toch andere invalshoeken, andere gesprekken. Maar ik werk hier erg zelfstandig en er valt veel te regelen. Daar houd ik van."

Dieren

Dat ze bij de LUW kwam te werken, had als voordeel dat ze vragen over de melkveehouderij van haar partner kwijt kon. We willen namelijk automatiseren en hier ken ik de contactpersonen die mij daaromtrent kunnen inlichten. En ik heb erg veel belangstelling voor het wel en wee van dieren. Bij Ecologische landbouw heb ik vragen neergelegd over dingen die mij opvallen aan koeien. Bijvoorbeeld dat ze heel lang naar iets kunnen staren, soms wel vijf minuten. Is dat omdat hun hersenen traag werken? Dat soort dingen wil ik wel weten."

Op de vraag of ze meewerkt op de boerderij, antwoordt ze lachend, met een schouderophalen: In het weekeinde wel. Maar ik ga om kwart over acht de deur uit en kom er om zes uur weer in."

Wie kookt er? Dat doe ik!", zegt ze prompt. Hij is dan aan het melken en is trouwens ook niet zo'n keukenprins."

Over de gekke-koeienziekte zegt ze: Er is wel heel veel drukte gemaakt over het doden van die kalfjes. Die dieren zouden een paar maanden later toch worden geslacht. En bij Lekker Dier meten ze met twee maten. Ze houden bijvoorbeeld een chauffeur aan met een vrachtwagen vol schapen. Dat zouden ze, als ze aan de dieren dachten, beter kunnen doen als die vrachtwagen leeg is, want door zo'n actie zitten de dieren nog langer in die veewagen!"

Anna houdt van koeien. Op het oog vindt ze zwartbont mooier. Ze hebben een mooiere vacht. Maar roodbonte koeien zijn veel liever, die hebben een zachter karakter. Dat zie je aan hun ogen."

Re:ageer