Wetenschap - 16 februari 1997

Aanbidding in de wiskundezaal

Aanbidding in de wiskundezaal

Aanbidding in de wiskundezaal
Maak mij rein voor U
Bij de deur staan twee jongens. Degene met een ringetje in het oor wenst me een prettige dienst. Voor iemand als ik, die de wiskundezaal alleen kent vanwege colleges Organische chemie en meer en minder geslaagde pogingen om examens Statistiek af te leggen, is de entourage van vandaag op zijn zachtst gezegd anders. Het is zondagochtend en de Vineyard-gemeente houdt hier haar wekelijkse kerkdienst. Het is druk; veel kinderen. De toog van waarachter normaliter docenten studenten onderwijzen is verdwenen. Een katheder en een standaard met een bos rozen staan ervoor in de plaats. Grote strikken sieren de borden, een muzikale formatie is gereed. Na de gebruikelijke Wageningse vijf minuten begint dit aanbiddingsteam te spelen. De overhead projecteert de teksten van de veelal Engelstalige liederen. De aanwezigen gaan staan, sommigen beginnen direct met de muziek mee te klappen, hier en daar richten handpalmen zich naar boven. Sommige kinderen spelen en kleuren gewoon door
Jeroen van Slooten, een twintigjarige student fotografie uit Ede, legt uit hoe de dienst is opgebouwd. Eerst is er de aanbidding, die voor een groot deel bestaat uit gezang. Vervolgens het woord en tot slot de bediening, waarbij mensen met en voor elkaar in gebed gaan. Van Slooten is hier met zijn vriendin, die van christelijk gereformeerde huize is. Nee, dit vinden haar ouders niet super, weet hij. De Vineyard heeft voor Jeroen een hoge prioriteit. Ik ga iedere zondag naar de dienst; ik wil mijn leven met God delen. Regels kent de gemeente niet, behalve dan de regels die uit de bijbel stammen, zoals geen seks voor het huwelijk en gezond omspringen met je lichaam. Maar een biertje en een sigaar op zijn tijd vindt Van Slooten niet verkeerd
Naarmate de liederen elkaar opvolgen, wordt het geklap frequenter en sluiten vele ogen zich. Al met al is het een ongedwongen en vrolijke boel
Na drie kwartier is het zingen voorbij; rieten mandjes gaan rond voor de collecte en mededelingen volgen over de nakende zendingsbidstond, over lezingen en bijeenkomsten van teamleiders. Bovendien heeft de oudste zoon van een Vineyard-lid een been gebroken; of er niet 's een kaartje gestuurd kan worden. De kinderen vertrekken naar de werkcollegezaaltjes voor aparte diensten
De in 1974 afgestudeerde landschapsarchitect Jan Bernard Struik is nu twaalf jaar fulltime in de weer geweest met de gemeente, die tot maart 1994 nog Immanuel heette en geheel zelfstandig opereerde. Een fikse interne crisis deed de Wageningers besluiten zich te laten opgaan in een reeds bestaande beweging,. Wageningen werd met deze adoptie de eerste Vineyard-gemeente van Nederland. Vineyard kent zijn oorsprong in Californie, begin jaren zeventig, ten huize van een Amerikaans echtpaar. Het accent lag op aanbidding, relaties, genezing, training en vrijgevigheid. De beweging groeide snel, tot wereldwijd rond de vijfhonderd gemeenten op dit moment. Binnenkort verhuist Struik naar Utrecht om daar een nieuwe gemeente van de grond te tillen. Na Wageningen en Zwolle moet dat de derde gemeente in Nederland worden
Johan Vink, een van de drie leiders van de gemeente, neemt achter het katheder plaats voor de preek. Leiders worden niet per stembriefje gekozen, legt Van Slooten uit; leden van de gemeente vragen iemand die aan een lijstje met voorwaarden voldoet of die het ziet zitten. Vaak is het leiderschap niet meer te combineren met een baan en zijn de financiele gevolgen navenant
Vink blijkt een geboren verteller. Het uur is zo om en hier en daar schrijven mensen mee. Voor buitenlanders is er een tolk. De preek gaat over koning Saul die David probeert te doden, want hij is jaloers. Zonde is niet gradueel, luidt Vinks boodschap. Er is meteen een point of no return. Waakzaamheid is geboden, want volgens 1 Petrus 5 gaat de zonde rond als een brullende leeuw op zoek naar wie hij kan verslinden. Heeft de duivel eenmaal een voet tussen de deur, dan is het goed mis
Het is al tegen twaalven wanneer het aanbiddingsteam weer de instrumenten ter hand neemt. Vincent Emanuel, die twee jaar geleden voor een studie Biologie van Curacao naar Nederland verhuisde, vond in het begin de duur van de dienst wel even wennen. Emanuel kwam in 1994 bij Vineyard terecht via iemand die hij tijdens de algemene introductiedagen ontmoette. Ik voelde me hier meteen thuis. Voor mij is vooral belangrijk dat ik bij een gemeente zit waar Jezus een belangrijke plaats inneemt. Op Curacao ging hij naar de rooms-katholieke kerk. Dat was een kwestie van naar de dienst gaan en verder niks. Hier is er de ruimte om met elkaar te praten over het onderwerp van de dag. Emanuel heeft geen last van college-visioenen op zondag. Het is gewoon een ruimte die gebruik wordt.
Holiness is what I long for, holiness is what I need, klinkt het. Vink nodigt iedereen die behoefte heeft om te bidden uit in het gangpad te gaan staan. Handen leggen zich op voorhoofden, hier en daar valt een traan. De anderen gaan naar de hal, waar de koffie klaarstaat

Re:ageer