Student - December 3, 2009

Saaie digitale muis

Het gaat niet goed met mijn digitale identiteit. Mijn e-mailtjes krijg ik niet op tijd beantwoord. En als ik er al aan toekom, krijg ik klachten dat ze te zakelijk zijn: ‘Ik verwacht toch minimaal wel een fotootje van dat ruige Schotse landschap’. Mijn profiel op Facebook, de enige community waar ik überhaupt te vinden ben, is er misschien nog wel beroerder aan toe.

26-stijn-ogen-dicht.jpg
Behalve een paar profielfoto's en wat stukjes uit mijn cv is er niets te vinden. En oh ja, ik heb maar een paar vrienden, dat ook nog. Bovendien lijk ik op een door iemand anders geplaatste foto stomdronken achter een glas bier te zitten. Niet bepaald representatief, en dat biertje was niet eens van mij. Sterker nog; ik had die dag helemaal geen bier op, ik was gewoon moe.
Ondertussen presenteren anderen complete dagverslagen, met allerlei interessant nieuws. De één gaat naar zijn eigen boekpresentatie. De ander heeft blijkbaar een zeer opwindend seksleven. En ik geloof dat ik de enige ben die nog geen Mexicaanse griep gehad heeft.
Dan te bedenken dat Facebook maar één van die sites is. Bij de gedachte aan Twitteren gaan mijn schouders helemaal hangen. Wat moet ik de wereld in hemelsnaam vertellen? Eigenlijk maak ik niets mee. Ik heb het hier in Schotland druk genoeg met links rijden zonder nagetoeterd te worden en bij de kassa ga ik in de verkeerde rij staan. Dat ben ik. Hoe hopeloos zouden mijn potentiële followers dan wel niet moeten zijn?
Ik ben een saaie digitale grijze muis. Ik begrijp die nieuwe media best, daar ligt het niet aan, maar ik kan het met geen mogelijkheid bijhouden. Op de basisschool kreeg ik mijn kleren na de gymles nooit op tijd aan. Dan liep de rest de sportzaal uit en stond ik nog in mijn onderbroek. Dit voelt precies hetzelfde.
Een tijdje terug zei iemand in de krant: 'Mensen die niet op netwerksites te vinden zijn vind ik best een beetje eng'. Nou, dat ben ik dus. Eng, saai en dronken achter een glas bier. Bedankt digitale wereld.   

Re:act