Organisation - April 12, 2007

Ik word ouder

‘Kijk nou toch’, zegt Tijs Breukink.
‘Het is te gek voor woorden’, zegt Aalt Dijkhuizen.
‘Dat laat zomaar z’n hond schijten op ons terrein’, briest Breukink, en zet z’n bierfles aan z’n mond.
‘Ik kan niet zien wie het is’, zegt Dijkhuizen.
Het is Paasvakantie. De leider der leiders en zijn cijfermatige wonderjongen zitten languit voor Dijkhuizens flatscreen en genieten van een intiem tv-avondje. Knabbelend op pindarotsjes, borrelnootjes en chocolade-eitjes bekijken ze de recente bewakingsvideo’s van de WUR-camera’s.
‘Gezellig’, zegt Dijkhuizen, en klopt Breukink op zijn knie. ‘Ik begin dit soort dingen steeds meer te waarderen. Ik merk dat ik ouder word.’
‘Altijd werken kan niet’, zegt Breukink.
‘Je werkt om te leven, Tijs’, zegt Dijkhuizen.
‘Maar je leeft niet om te werken’, maakt Breukink af. ‘Zo denk ik er ook over.’
‘De mensen zijn tegenwoordig altijd maar druk-druk-druk’, zucht Dijkhuizen. ‘Altijd bezig met hun carrière. Altijd bezig om zich met hun ellebogen omhoog te werken.’
‘Ze lopen zichzelf voorbij’, zegt Breukink. ‘Ze vergeten wat echt belangrijk is.’
‘Dit is belangrijk, Tijs’, zegt Dijkhuizen met omfloerste stem. ‘Een avondje met vrienden onder elkaar.’
De managers richten hun blik weer op het scherm.
‘Daar parkeert er eentje z’n Volvo dwars op de stoep’, wijst Dijkhuizen. ‘Toe maar.’
Maar dat is toch de Volvo van…’, zegt Breukink.
Dijkhuizen buigt zich naar voren. ‘Je hebt gelijk, Tijs’, zegt hij.
‘Alsjeblieft, Batman’, zegt Breukink. Hij overhandigt de bloknoot en de balpen, die onaangeroerd op zijn schoot hebben gelegen, aan de grote roerganger.
‘Dank je, Robin. Ik schrijf het meteen op.’
‘Wat heb je toch een mooi handschrift, Aalt’, zegt Breukink.
‘Mondje open, kanjer’, beveelt Dijkhuizen, en gooit een eitje.
‘Butterscotch’, zegt Breukink.

Willem Koert

Re:act