Science - May 28, 1998

Intocht van oude bekenden

Intocht van oude bekenden

Intocht van oude bekenden
Ceres-lustrum
Voor het hoofdgebouw van de LUW luisteren ongeveer duizend leden en oud-leden van de jubilerende Wageningse Studenten Vereniging Ceres naar de felicitaties van rector magnificus Cees Karssen. Het is een vrolijk schouwspel, al die mannen getooid met het karakteristieke verenigingspetje. Een blik op het hoofddeksel geeft een idee van de leeftijd en studieduur van de reunisten. Hoe jonger de persoon, des te netter het petje en hoe minder het aantal opgenaaide strepen dat voor het aantal voltooide studiejaren staat. Zij zijn deze zaterdagochtend bijeen gekomen om het 24ste lustrum van Ceres in te luiden, met de intocht vanaf het bestuursgebouw, via het stadhuis, naar de thuisbasis aan de Gen. Foulkesweg. Het feest zal negen dagen duren en heeft als thema Zindering door lijf en leden
Vandaag zijn de activiteiten vooral gericht op de oud-leden. Zij zijn in groten getale voor deze gebeurtenis naar Wageningen gekomen. Maarten Roest Crollius, voorzitter van de lustrumcommissie: Er zijn zelfs mensen uit Canada en Zuid-Afrika overgekomen om met hun oude vrienden dit feest te vieren.
Aftastende blikken en wat voorzichtige vragen over en weer brengen jaargenoten weer bij elkaar. Als de herkenning wederzijds is, vindt een uitbundige begroeting plaats. Samen scharen ze zich achter de eerste- en tweedejaars leden, die met oranje bordjes aangeven welk jaar ze voorgaan in de stoet
Andre Raad is ook op zoek naar jaargenoten. Ik zit te kijken of ik nog wat uit mijn buurt zie, maar dat valt niet mee. Raad, Ceres-lid sinds 1930, ontwaart vooralsnog geen bekende gezichten in de drukte. Dat had ik wel verwacht hoor, maar er schijnt nog iemand rond te lopen uit 1929, aldus een hoopvolle Raad. Hij is een van de weinigen zonder verenigingspetje. Dat ben ik in de oorlog kwijt geraakt als krijgsgevangene in Japan.
Bordjesdrager Maarten de Wit staat naast Raad. Op het oranje bord in zijn handen staat 1920-1940. Weet je wat ik zo geweldig vind?, begint De Wit. Bijna alle mannen die hier lopen hadden mijn opa kunnen zijn. Dat ze zo lang geleden lid zijn geweest van de vereniging waar jij nu lid van bent, dat is gaaf. Raad, die met zijn 85 jaren nog een kwieke indruk maakt, kijkt anders tegen de leeftijden aan. Het is allemaal betrekkelijk jong spul wat hier rond loopt. Bijna iedereen is van 1937 of later... allemaal van na mijn tijd.
Als iedereen achter het goede bordje staat, kondigt de fanfare het begin van de tocht aan. Vijf koetsen met onder anderen reunisten die slecht ter been zijn, volgen de muzikanten. Achter de koetsen tuft een tractor, trots bestuurd door een oud-lid. Hij trekt een kar met daarop zijn jaargenoten uit 1936, vier man in totaal. Het plezier van dit kwartet is van de gezichten af te lezen. Ze lijken zich weer even jong te voelen
Ceres-bandjes op boerenkarren zijn de volgende in de rij. Met vrolijke jazz, luid gezang en een krat Amstel weten ze de aandacht op zich te vestigen - reden om nog harder te gaan zingen. De bordjesdragers met bijbehorende jaargangen maken de optocht compleet, de oudste garde van 1920-1940 voorop. Het jaar 1995 completeert de rij van Ceres-leden. Officieel zouden hier de leden van 1996 en 1997 nog achter moeten lopen. Zij zijn echter druk met de bordjes of andere zaken rond de organisatie van de 120ste verjaardag van hun vereniging
Met veel bekijks trekt de stoet richting gemeentehuis. Verenigingsliederen klinken onophoudelijk en vanuit een Ceres-huis sluiten enkele bewoners zich aan bij de optocht. Een zevenhonderd meter lang lint van Ceres-leden vult de Wageningse straten. Politieagenten keren tegemoetkomende auto's en vragen fietsers af te stappen. Wageningen is eventjes van Ceres
Burgemeester Sala verwelkomt het kleurrijke gezelschap bij de trappen van het gemeentehuis. Dit is een goede gelegenheid om nieuwe oude bekenden te herkennen en te begroeten. Opmerkingen over de hoeveelheid haar en de buikomvang zijn dankbare onderwerpen tijdens de begroetingsrituelen. Reunistenleider Bram den Bandt vraagt de burgemeester zijn dienders vandaag binnen te houden en belooft dat Wageningen overeind zal blijven. Uw burgers hebben niets te vrezen. Luid zingend reageren de toehoorders met het vereren van de lustrumcommissie, de luco. Leve lang de luco, de luco van de WSV, klinkt het uit alle monden
Piet van Reeuwijk geniet volop. Met een joviale lach vertelt hij over zijn Ceres-periode. Ik ben van 1959 en heb de laatste echte ontgroening meegemaakt, met als gevolg een gebroken been. Tijdens een sportief avondje van de Alpenclub brak het touw waar ik in hing. Uiteraard is hij destijds als groentje kaalgeschoren, maar tegen kersttijd had hij weer genoeg haar voor een scheiding
Hij herinnert zich ook de dag dat Ceres-roeivereniging Argo de Varsity won. We stonden in de tuin van Ceres en op dat moment werd er vanaf de eerste verdieping een complete piano uit het raam gegooid. Wat een geluid zeg! Al die snaren knapten in een keer. Heerlijk.
Studeren ging destijds heel anders dan nu; haast was er niet bij. Als je dacht: dat mondeling haal ik niet, dan belde je gewoon even op om het drie maanden uit te stellen.
Opeens herkent Van Reeuwijk een passant. Ze begroeten elkaar uitbundig. Als je hoofdpijn hebt, kom je maar langs, roept de man. Van Reeuwijk: Tot morgen dan. Dat was mijn apotheker, legt hij uit - hij woont nog steeds in Wageningen
Na de praatjes bij het gemeentehuis vertrekt de karavaan richting Ceres, uitgezwaaid door Sala en Karssen. Daar wacht een onthaal in de tuin, die voor het lustrum is omgetoverd tot oosters paleis. In de muren naast de openingspoort is de tap geinstalleerd. Het al lopende bijpraten met oude studievrienden heeft een flink aantal droge kelen opgeleverd

Re:act